น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

ชื่อตอน : ทางเลือก-1

คำค้น : บ่วงพัทธ์ , จำเลยรัก , ตบจูบ , พัทธ์ , หนึ่งนาถ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 51

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2562 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือก-1
แบบอักษร

“ช่วงนี้คุณหมอสั่งงดเยี่ยมเพื่อเฝ้าระวังอาการของคนไข้ค่ะ ถ้าหากสภาพร่างกายของคนไข้พร้อมเมื่อไหร่ทางเราจะรีบนัดวันผ่าตัดโดยเร็วที่สุดค่ะ”

พัทธ์ได้แต่พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ในสิ่งที่พยาบาลบอกแม้ว่าอีกฝ่ายจะเดินนำเขามาจนถึงหน้าเตียงคนไข้แล้ว แต่สภาพยายนวลที่นอนหลับเพราะฤทธิ์ยาอยู่บนเตียงพร้อมอุปกรณ์รักษาระโยงระยางทำให้คนที่เคยอาละวาดใส่คนตรงหน้านิ่งงันไป มิน่าล่ะ... หนึ่งนาถถึงได้โกรธเขาขนาดนั้น

“ผมฝากดูแลป้านวลด้วยนะครับ ถ้ามีเหตุอะไรฉุกเฉินโทรไปที่ไร่วนาพงษ์ของผมได้ตลอดเวลา”

พัทธ์เอ่ยย้ำกับหญิงสาวในชุดขาวอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองอดีตแม่นมของตนด้วยแววตาสับสน แม้ในอดีตเขาจะมีแต่ความโกรธแค้นอีกฝ่ายที่ทรยศเขา แต่อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าป้านวลยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่ในวันนี้ วันที่ต้องมาเห็นและรับรู้ช่วงเวลาแห่งชีวิตแบบนี้ พัทธ์อดคิดไม่ได้ว่า ทำไมเขาต้องเป็นฝ่ายที่ต้องเผชิญหน้ากับความพลัดพรากเสมอ ไม่ว่าจากเป็นหรือจากตาย

“ป้าจะทำให้ผมเสียใจอีกไม่ได้ เพราะฉะนั้นห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด ป้าต้องหาย ต้องมาขอโทษผม อยู่ชดเชยความผิดให้ผมไปอีกนานๆ”

เสียงชายหนุ่มไม่ต่างจากกระซิบเพราะเจ้าตัวกำลังหวาดหวั่น ก่อนจะตัดใจเดินกลับออกไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยปลอดโปร่งนัก หากที่แน่ๆพัทธ์ยืนยันกับตัวเองหนักแน่น...เขาต้องการคำขอโทษ ไม่ใช่การอโหสิกรรมต่อกันในวันที่ไร้ลมหายใจ!

ร่างสูงเดินกลับออกมาเผชิญหน้ากับหนึ่งนาถอีกครั้ง แววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังจากดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยทำให้พัทธ์อดนึกถึงอดีตคนรักของตัวเองไม่ได้ หนึ่งนาถเป็นเหมือนมีดที่คอยสะกิดแผลเก่าในหัวใจให้เปิดขึ้นมาอีกครั้ง แผลเก่าที่ซุกซ่อนความรัก ความผูกพันที่ไม่ใช่แค่ความรักฉาบฉวยของหญิงชาย แต่เป็นสายใยของคำว่าครอบครัวที่เขาได้รับจากทั้งยายนวลและนุชนารถที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ความเจ็บปวด ความสับสน และความหวาดหวั่นทำให้จิตใจของชายหนุ่มปั่นป่วน เขาจะจัดการกับอดีตตรงหน้านี้อย่างไรดี...  

“คุณได้เจอยายแล้วหรือยังคะ”

“อืม...” ใบหน้าคร้ามเบือนหนีไม่สบตาขณะที่รับคำในลำคอ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยสิ่งที่ตัวเองครุ่นคิดออกมารวดเดียว

“หมอบอกว่ายายเธอคงต้องอยู่ห้องซีซียูอีกหลายวันกว่าจะได้ผ่าตัด ระหว่างนี้เธอก็ไปอยู่ที่ไร่ไปก่อนก็แล้วกัน”

“ไม่ค่ะ ฉันจะอยู่เฝ้ายายที่โรงพยาบาล”

“ฉันเคยบอกเธอแล้วนี่ว่าเธอไม่มีสิทธิ์เลือก” ใบหน้าคร้ามหันมาย้ำกับหญิงสาวเสียงเข้ม ก่อนจะรีบพูดแทรกขึ้นก่อนที่หนึ่งนาถจะทันได้ทักท้วง

“ในเมื่อเธอว่าเธอกับยายมีเรื่องสำคัญจะบอกฉัน ฉันจะยอมให้โอกาสพวกเธอสักครั้ง ฉันจะให้โอกาสยายกับเธอได้พูดในสิ่งที่พวกเธอบอกว่ามันเป็นความจริงที่ฉันควรจะรับรู้ตั้งแต่เมื่อยี่สิบปีก่อน”

“แต่มันไม่เกี่ยวกับการที่ฉันจะอยู่ที่ไหนไม่ใช่เหรอคะ”

“ก็ใช่...แต่ฉันไม่ไว้ใจ เธออาจจะตุกติกแอบทำอะไรลับหลังฉันอีก อย่าง...เอาแหวนของฉันไปขายเพื่อเอาเงินมาจ่ายค่าผ่าตัดยายของเธอ”

หนึ่งนาถเงยหน้ามองใบหน้าคร้ามที่ตอนนี้ยียวนได้อย่างเหลือเชื่อ สายตาคมเข้มหรี่มองเธอราวกับจับผิดทำให้หญิงสาวพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจในขณะที่ต้องทนฟังอีกฝ่ายเสนอทางเลือกที่ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ

“เอางี้ เห็นแก่ที่ฉันกับยายเธอเคยรู้จักสนิทสนมกันมา ฉันจะไม่เอาผิดเธอเรื่องที่เธอเอาแหวนฉันไปขาย แต่เธอต้องชดใช้ให้ฉัน”

“ชดใช้? ชดใช้อะไรคะ ในเมื่อฉันก็คืนแหวนให้คุณไปแล้ว”

“ยังมีอีกหลายอย่างที่ครอบครัวของเธอต้องคืนให้ฉัน” พัทธ์เอ่ยขึ้นพร้อมกับดวงตาเข้มที่แทบจะลุกเป็นไฟ ก่อนจะเอ่ยย้ำ “ไม่เชื่อเธอก็รอถามยายของเธอดูก็ได้”

หนึ่งนาถได้แต่เม้มปากแน่นก่อนจะเงยหน้ามองชายหนุ่มอย่างหงุดหงิดแต่ก็รู้ดีว่าที่อีกฝ่ายพูดนั้นอาจจะมีส่วนจริงไม่น้อย เพราะไม่อย่างนั้นยายเธอคงไม่ดั้นด้นมาถึงที่นี่และยังย้ำถึงของสำคัญก่อนที่ยายจะเข้ารักษาตัว

“แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง”

“เธอต้องมาทำงานในไร่ของฉัน”

“แต่ฉันไม่ได้จบเกษตรมาค่ะ ฉันคงไปทำงานที่ไร่กับคุณไม่ได้ ฉันว่าระหว่างที่รอยายรักษาตัว ฉันหางานทำใกล้ๆโรงพยาบาลน่าจะดีกว่า”

“บางทีเธออาจจะยังไม่เข้าใจนะว่าตอนนี้สถานะของเธอไม่ได้อยู่ในระดับที่ต่อรองอะไรได้ ความผิดที่ติดตัวเธอกับยาย ฉันคิดว่าเธอควรจะแสดงให้ฉันเห็นหน่อยมั้ยว่าเธอจริงใจและตั้งใจจริงกับเรื่องที่พวกเธอบอกว่าสำคัญมากขนาดไหน ถ้าคิดจะหลบหน้ากันตั้งแต่ตอนนี้ จะให้ฉันเชื่อได้ยังไงว่าทั้งหมดที่ยายกับเธอจะบอกฉันมันไม่ใช่เรื่องโกหก ในเมื่อเธอจงใจจะหลบหน้าเหมือนคนมีพิรุธที่ไม่กล้าพิสูจน์ตัวเอง”

“ฉันไม่ได้หลบหน้า และยินดีที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจของฉันกับยาย”

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะสัมภาษณ์เธอในรถเองว่า เธอควรจะทำงานตำแหน่งอะไรในไร่ของฉันดี ไปกันได้แล้ว อย่าให้ฉันต้องเสียเวลากับเธอมากไปกว่านี้เลยหนึ่งนาถ”

พัทธ์สรุปห้วนๆราวกับระอาเต็มที่ทำให้หญิงสาวได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองอย่างขัดใจแต่ก็ทำอะไรมากไปกว่านั้นไม่ได้ นอกจากเดินตามร่างสูงที่ยังคงตัดสินใจเองทุกอย่างราวกับทุกอย่างต้องหมุนรอบตัวเขา พลางปลอบใจตัวเองอย่างปลงๆ ..อดทนหน่อยก็แล้วกันไอ้หนึ่งเอ๋ย อย่างน้อยไปทำงานที่ไร่ก็ได้เงินเหมือนกัน จะได้เก็บเงินไว้จ่ายค่าผ่าตัดให้ยาย คิดเสียว่าทำเพื่อยายก็แล้วกัน!  ......................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น