lallalil ลัลลลิล

ขอบคุณที่ติดตามผลงานของ ลัลลลิล นะคะ หวังว่าจะชอบกัน อย่าลืมคอมเมนต์ ไลค์ เฟบ ให้คนเขียนมีกำลังใจแต่งต่อด้วยน้า รักคนอ่านมากๆ ค่ะ

ตอน 2 อย่าได้เจอกันอีกเลย! (1/3) 100%

ชื่อตอน : ตอน 2 อย่าได้เจอกันอีกเลย! (1/3) 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2562 20:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 2 อย่าได้เจอกันอีกเลย! (1/3) 100%
แบบอักษร

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด" 


เสียงแสบแก้วหูดังลั่นบ้าน จนคนรับใช้ที่อยู่ชั้นล่างได้ยินกันชัดเจน... นับประสาอะไรกับชายหนุ่มเจ้าของบ้านที่นอนอยู่ข้างๆ คนกรี๊ด ภูมินทร์สะดุ้ง เด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที ก่อนจะใช้มือปิดปากคนที่เหมือนกำลังจะเสียสติ 


"โอ๊ย!" 


แต่ก็ถูกหญิงสาวงับเข้าให้ 


"ไอ้บ้า!! แก แกเป็นใคร แกลากฉันมาข่มขืนใช่ไหม"


พริบพราวตัวสั่นปากสั่น นอกจากสภาพร่างกายที่เปลือยเปล่า เธอยังรู้สึกเจ็บที่ช่วงล่าง ... ทุกอย่างชัดเจนว่าเมื่อคืนเธอถูกไอ้บ้ากามที่นั่งอยู่ข้างๆ นี่ข่มขืน


"แก ฉันจะแจ้งความ ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ไอ้หื่น"


สำหรับหญิงสาวตอนนี้ ภูมินทร์นักธุรกิจหนุ่มสุดฮอตเป็นเพียงโจรปล้นสวาท เป็นพวกโรคจิตที่ชอบลวงผู้หญิงมาข่มขืนเท่านั้น เธอเสียสติตั้งแต่ตื่นขึ้นมา จนไม่ทันสังเกตเลยว่า...


ไอ้บ้าไอ้โรคจิตที่กำลังชี้หน้าด่า คือเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้


"หยุด!!!!" 


เสียงกัมปนาทนั้นหยุดเสียงแหลมๆ ของพริบพราวเอาไว้ได้อยู่หมัด หญิงสาวที่กำลังจะสาดคำด่าทอใส่เจ้าของบ้านเป็นอันต้องเงียบ อ้าปากค้างเมื่อเห็นท่าทางหัวเสียพร้อมจะจับเธอหักคอซะตอนนี้ให้ได้ 


"ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ... แล้วลงไปคุยกันข้างล่าง ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว"


​ภูมินทร์บอกแค่นั้น แล้วชายหนุ่มก็ลุกจากผ้าห่ม เดินโทงๆ ไปหยิบผ้าเช็ดตัวในตู้มาพันรอบเอว ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เขาคิดว่าไปใช้ห้องน้ำที่ห้องนอนแขกคงจะดี เพราะห้องน้ำในห้องเขาจะได้ให้พริบพราวใช้ ไม่ต้องมานั่งคอยกันให้เสียเวลา 


เจ้าของบ้านที่อาบน้ำเแต่งตัวเสร็จก่อน ลงมาด้านล่าง อาหารเช้าที่กินประจำคือกาแฟดำร้อน บางวันก็กินคู่กับขนมปัง บางวันกินแค่กาเฟอีนนั่นแหละ ชายหนุ่มเหลือบมองด้านหลัง เป็นปกติที่แม่บ้านของเขาจะคอยยืนเฝ้าจนกว่าจะทานมื้อเช้าเสร็จ เนื่องจากต้องคอยเติมนู่นเติมนี่ เผื่อมีอะไรขาดเหลือ


แต่วันนี้เหตุการณ์มันไม่ปกติ 


"ออกไปให้หมด ฉันมีเรื่องจะคุยกับแขกคนสำคัญ"


แขกที่ว่า คงไม่พ้นเจ้าของเสียงกรีดร้องแปดหลอดเมื่อเช้าแน่ เป็นที่รู้กันในบรรดาคนงานในบ้านว่าเมื่อคืนภูมินทร์พาหญิงสาวที่เมาไม่ได้สติกลับมาด้วยกัน แถมยังหิ้วขึ้นไปนอนด้วยบนห้อง เช้ามาก็ได้ยินเสียงกรี๊ดพร้อมร้องด่า 


...ใครไม่รู้ก็บ้าแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น 


ทว่าลูกจ้างอย่างพวกเธอจะมีสิทธิ์มีเสียงอะไรกับเรื่องนี้กันเล่า 


ไม่ต้องรอให้เจ้าของบ้านบอกซ้ำ คนงานในห้องอาหารก็เดินหลีกออกไปทำหน้าที่ตัวเองที่เหลืออยู่ ไม่นานหญิงสาวที่เหมือนจะอารมณ์เย็นลงมากแล้วก็เดินเข้ามา นั่งลงที่นั่งข้างๆ เจ้าของบ้านซึ่งอยู่หัวโต๊ะอย่างไม่ต้องรอให้ใครเชิญ 


"มาแล้วเหรอแม่ตัวดี" 


"คุณไม่มีสิทธิ์เรียกฉันแบบนั้น!" 


สรรพนามที่ใช้เรียกหนุ่มใหญ่เปลี่ยนเป็นคำสุภาพ เมื่อกี้พอได้ลองคิดทบทวนดูแล้ว... พริบพราวจำเรื่องเมื่อคืนได้ทุกอย่าง ทุกเหตุการณ์ และทุกคำพูด จากที่ว่าจะโวยใส่ชายหนุ่มต่อ เลยไม่กล้าแผลงฤทธิ์อีก ที่สำคัญเธอรู้จากรูปภาพที่แขวนประดับในบ้านว่า 'ไอ้โรคจิต' ที่เธอหล่าวหา น่าจะเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ 


หน้าตาก็ไม่ได้แย่...แถมยังรวยน่าดู อย่างน้อยๆ พริบพราวก็โล่งใจไปเปราะหนึ่งแล้วว่าเธอจะไม่โดนแบล็คเมลเรียกเงิน หรือติดโรคจากเซ็กซ์เมื่อคืนแน่


อีตานี่ท่าทางก็โอเค คงจะไม่ได้ปล่อยตัวจนติดโรคหรอกมั้ง


แต่ยังไงก็ตาม เมื่อคืนเธอกับเขาไม่ได้ป้องกัน ยังไงก็ต้องไปตรวจ แต่ขอชำระความไอ้คนฉวยโอกาสก่อนเถอะ!


"ทำไมจะไม่มีสิทธิ์เรียก เธอมันตัวแสบ เมาเลื้อยจนไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง มีอย่างที่ไหนโดดขึ้นรถผู้ชาย แถมยัง... รุกก่อนอีก ทำตัวแบบนี้แม่ไม่ว่าหรือไง"


ภูมินทร์บ่นหญิงสาวราวกับคุณแม่บ่นลูกสาว เขาเองก็มีหลานสาว ถ้ายัยพลอย หลานของเขาทำตัวแบบเพื่อนสนิทอย่างพริบพราว เขากับพี่ชายคงอกแตกตายกันไปข้าง


"แม่ฉัน ไม่ต้องมายุ่ง ว่าแต่คุณเถอะ จะเอายังไง" 


"เอายังไงอะไรของเธอ"


"คุณไม่ได้คิดจะแบล็กเมลฉันใช่ไหม" 


ถามเมื่อความมั่นใจ ถึงจะมั่นใจว่าคนฐานะขนาดนี้จะไม่แอบถ่ายคลิปเธอไว้ไถเงิน แต่ก็ไม่แน่ว่าอิตานี่อาจจะแอบถ่ายเธอไว้ แล้วขู่เพื่อเรียกมานอนด้วยอีกก็ได้...


"ฉันเหมือนคนที่จะต้องทำแบบนั้นหรือไง แค่กระดิกนิ้วผู้หญิงก็วิ่งมาหาแล้ว ดูอย่างเธอสิ ยังไม่กระดิกแม้แต่นิ้ว เผลอแป๊บเดียว มาขย่มอยู่บนตัวฉันแล้--"


"หยุด!!!"


ไอ้บ้าเอ๊ย เธออยากข่วนหน้าเขาชะมัด พูดออกมาได้ไม่อายปาก 


"ทนฟังไม่ได้? หึ ทีหลังก็อย่าทำตัวสำส่อนแบบนี้สิ"


"สำส่อน! มันจะมากไปแล้วนะ กล้าดียังไงมาด่าฉันแบบนี้ ผู้ชายปากเสีย" 


หญิงสาวร่างบางในชุดเดิมเมื่อตอนมายืนขึ้นแล้วตบโต๊ะสุดแรง ทว่าผลที่ตามมาคือมือขาวแดงเถือกเพราะเพิ่งกระแทกกับโต๊ะกระจกหนา 


"กล้าทำก็กล้ายอมรับหน่อย ผู้หญิงแบบเธอจะให้เรียกว่ายังไงล่ะ ถ้าไม่ใช่สำส่อน"


"ไอ้..." 


พริบพราวอยากจะสาดคำด่าเจ็บแสบไปให้ ทว่าก็ต้องใจเย็นไว้เพราะไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มตรงหน้าเป็นใคร เธอไม่โง่พอที่จะสร้างศัตรูไปทั่วโดยไม่รู้เบื้องหน้าเบื้องหลังของคู่อริหรอก ถ้าเกิดเขาเกี่ยวข้องกับเธอไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง หรืออาจเป็นคนที่มีอิทธิพลขนาดส่งผลถึงหน้าที่การงานของเธอได้ มันจะแย่เอา 


เพราะดูท่าทาง ชายหนุ่มตรงหน้าดูบารมีหนาไม่เบา เธอไม่อยากเสี่ยง


"พูดให้มันดีๆ" 


"คุณชื่ออะไร" 


พริบพราวเปลี่ยนเรื่อง 


"ภู--"


"ไม่ต้อง! ไม่อยากรู้แล้ว ไม่อยากจำด้วย ฉันไปล่ะ ชาตินี้หรือชาติหน้าก็อย่าได้เจอะเจอกันอีกเลย!" 


ถลึงตาใส่ชายหนุ่มเจ้าของบ้าน แล้วหญิงสาวก็เดินออกจากบ้านหลังใหญ่ไปทั้งที่ยังเจ็บเสียดช่วงล่างอยู่ แต่เธอไม่แสดงออกมาให้เขารู้หรอก เสียฟอร์มเปล่าๆ 


พริบพราวน่ะหญิงแกร่ง! 


ภูมินทร์ที่นั่งอยู่มองตามร่างบางที่เดินออกจากประตูบ้านของเขาไป ทว่าเจ้าหล่อนก็เดินยังไม่พ้นสายตาของเขา เพราะจากประตูบ้านไปจนถึงประตูรั้วก็ต้องเดินอีกไม่ใช่ใกล้ๆ เลย เขามองดูสาวน้อยขี้เมาเตะอากาศพร้อมบ่นอะไรไม่รู้ตลอดทางก็ได้แต่ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา 


"ยัยตัวแสบ ไม่อยากเจออีกงั้นเหรอ ได้ แล้วเธอจะได้รู้ว่าโลกกลมมันเป็นยังไง หึ"












มาแล้ววจ้าา ขอเมนต์โหน่ยงับบ ขอกำลังใจ จะมาลงบ่อยๆ เลยสัญญา อิ้อิ้ ใครทีมใครบ้างรายงานตัวหน่อย ><

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น