ละครกระดาษ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 : ชมรมดนตรีถูกยุบไม่ได้เด็ดขาด

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 : ชมรมดนตรีถูกยุบไม่ได้เด็ดขาด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 28

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2562 19:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 : ชมรมดนตรีถูกยุบไม่ได้เด็ดขาด
แบบอักษร

โอ๋แยกจากมะปรางเข้ามาที่ชมรมมวยเห็น “ต้อม” ประธานชมรมมวย กำลังซ้อมชกเป้าอยู่คนเดียว “ไอ้ปูกับไอ้นัทไปไหน”

            “มันไปรอฟังผลประชุมวันนี้อยู่” ต้อมยังพูดไม่ทันขาดคำ ทั้งปูกับนัทวิ่งเข้ามาพร้อมกับตะโกนดังลั่นว่า “พวกเรารอดเว้ยๆๆ ได้อยู่ต่อๆๆ”

            “มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไง” โอ๋รีบถามด้วยความสงสัยทันที ส่วนต้อมหยุดซ้อมทันที หันมามองด้วยความสนใจ

            ปูกับนัทนั่งอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้โอ๋กับต้อมฟังอย่างละเอียดถึงปัญหาเกี่ยวกับงบที่ทางโรงเรียนได้รับในปีนี้ ค่อนข้างจำกัด จำเป็นต้องยุบบางชมรม รวมไปถึงอาจจะต้องไปเน้นทางวิชาการเป็นหลัก “ของเรารอด แต่ต้องไปรวมกับพวกฟันดาบกับเทควันโด้แทน ก็ยังดีพวกนี้มันไม่ค่อยเรื่องมาก”

            สีหน้าของโอ๋บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลย “ไอ้โอ๋! มึงอย่าเห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อน พวกเรามีผลงาน ได้อยู่ต่อก็ถูกแล้ว พวกดนตรีมันไปแข่งที่ไหน ตกรอบคัดเลือกตลอด โครตเปลืองตังเลย ไปแข่งทีหนึ่งใช้ตังตั้งหลายหมื่น กลับมามือเปล่าอีกต่างหาก”

            “นัท มึงพูดแบบนี้ได้ไงว่ะ! เด็กดนตรีมันไม่เก่งก็จริง แต่พวกมันก็ซ้อมกันบ่อยนะ พวกมึงรู้ป่ะ กีตาร์ที่ใช้อยู่ตอนนี้เหลืออยู่แค่ตัวเดียว ต้องให้ลุงหมูมาซ่อมให้เกือบครั้ง ถ้าลุงหมูไม่ช่วยจะแย่ยิ่งกว่านี้อีก”

            “ไอ้โอ๋! แล้วมึงจะให้พวกกูทำไง ถ้าไอ้ต้อมมันไม่ได้เหรียญทองมา 2 ปี ป่านนี้ก็โดนยุบเหมือนกัน นี่ยังไม่รู้เลยว่า ตังที่ได้มา จะพอหรือเปล่า” นัทพูดสวนโอ๋ขึ้นมาด้วยอารมณ์โกรธไม่ต่างกัน “ตอนนี้ชมรมมวยมีผลงานให้กับโรงเรียนมากที่สุด ได้อยู่ต่อ ไม่ถูกต้องเหรอมึง!”

            “พวกมึงเงียบทั้งคู่เลย ไอ้โอ๋มึงก็เงียบไปเลย วันๆ เอาแต่ติดหญิง” ต้อมแสดงท่าทีห้ามปรามโอ๋อย่างชัดเจน

            “กูรู้นะว่า มึงชอบไอ้ปราง แต่นี่ของชมรมไม่เกี่ยวอะไรกัน เรารอดเพราะเรามีผลงาน มึงต้องแยกแยะนะ ชมรมของแฟนมึงอ่ะไม่มีผลงาน ไม่ได้ตังถูกแล้วนี่”

            “เอ่อ กูรู้มึงเก่ง! มึงไปต่อยอวดสาวเก๊กหล่อของมึงไปเหอะ” โอ๋พูดด้วยอารมณ์โกรธเป็นอย่างมาก เดินออกมาจากห้องซ้อม แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุยแชตกับปรางทันที

            “ปรางอยู่ไหน”

            “อยู่หน้าห้องครูเพ็ญศรีกับพี่พลอย มีไร”

            “เปล่า ไม่มีไรหรอก เดี๋ยวโอ๋ไปรอปรางหน้าห้อง”

            โอ๋กึ่งเดินกึ่งวิ่งรีบไปหามะปรางด้วยความร้อนใจเป็นอย่างมาก “ดูมันติดหญิง สนใจหญิงมากกว่าเพื่อนมันอีก”

            ในช่วงเวลาเดียวกัน พลอยกับมะปรางกำลังนั่งคุยกับครูเพ็ญศรีด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก ครูเพ็ญศรีกำลังพูดถึงผลการประชุมของวันนี้พร้อมกับแจ้งข่าวร้ายให้ทั้ง 2 คนรับทราบ “ครูอยากให้มะปรางหันมาทางวิชาการ ครูเข้าใจความรู้สึกดี ครูเคยเป็นนักเรียนเหมือนกับพลอย เหมือนกับมะปราง แต่ทั้ง 2 คนก็ต้องเข้าใจด้วยว่า ตอนนี้ทางโรงเรียนเราไม่มีงบสนับสนุนอีกแล้ว ครูทุกคนกับครูใหญ่ จำเป็นต้องเลือกหนทางที่ดีที่สุด ครูมีทางเลือกไม่มากนัก”

            ตอนนี้ทั้งพลอยกับมะปรางสีหน้าแดงกล่ำ น้ำตาไหลนองแก้มทั้ง 2 คนเมื่อรู้ข่าวว่า ชมรมดนตรีต้องถูกยุบในเทอมนี้แล้ว “พวกหนูจะไปเล่นดนตรีเปิดหมวกหาเงินทำชมรมกันเองค่ะ ครู” พลอยเอ่ยปากขึ้นมา

            “หนูเห็นด้วยกับพี่พลอยค่ะ ยุบชมรมดนตรีไม่ได้ แล้วรุ่นน้องอีกตั้ง 50-60 คนจะทำยังไงกันคะครู ยังไงก็ยุบไม่ได้” ทั้ง 2 คนยังคงไม่ยินยอม “พวกหนูจะหาทางกันเองค่ะ”

            “ครูกะไว้อยู่แล้วว่า ยังไงพวกเธอ 2 คนก็คงไม่ยอมแน่ๆ ครูเข้าใจพวกเธอดี ครูทุกคนพยายามกันถึงที่สุดแล้ว”

            โอ๋รีบวิ่งมาที่ห้องพักครูเพ็ญศรี ตอนนี้เหลือครูอีกท่านหนึ่งนั่งทำงานอยู่ในห้อง “ครูเพ็ญศรีไปกับครูใหญ่แล้ว โอ๋มีอะไรหรือเปล่า”

“ปรางอยู่ไหน อยู่ที่ไหน ปรางอยู่ไหน ตอบโอ๋ด้วย” โอ๋พิมพ์คุยแชตด้วยความร้อนใจเป็นอย่างมาก

“ปรางรับสายโอ๋ด้วย รับด้วย ขอร้องล่ะ ปรางอยู่ไหน” ในมือถือของโอ๋แสดงให้เห็นว่า มะปรางอ่านข้อความแต่ไม่ได้ตอบแชตแต่อย่างใด โอ๋พยายามโทรหามะปรางนับสิบสายแต่ก็ไม่ได้รับสาย

มะปรางแอบมานั่งอยู่ที่ม้านั่งหินอ่อนหลังอาคาร 2 ร้องไห้ด้วยความเสียใจ น้ำตาไหลอาบแก้ม ตัวเธอเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ได้แต่นึกถึงคำพูดของครูเพ็ญศรี “งบที่ต้องใช้ในชมรมดนตรีปีละ 3 แสน แต่ตอนนี้ทางโรงเรียนมีงบเหลืออยู่เพียง 2 หมื่นบาทเท่านั้น เงินจำนวนนี้ครูขอครูใหญ่ไว้แล้วว่า จะไม่นำไปหักค่าใช้จ่ายอื่นๆ ขอให้เป็นเงินทุนก้อนสุดท้ายให้กับชมรมดนตรี” มะปรางกำหมัดตัวเองอย่างแน่น จนฝ่ามือเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความน้อยใจ

โอ๋วิ่งตามหามะปรางทั่วโรงเรียนจนกระทั่งพบกับวิทย์โดยบังเอิญ “เกิดอะไรขึ้นโอ๋ วิ่งหน้าตาตื่นมาเลย” โอ๋บอกกับพี่หมอว่า ตอนนี้พลอยกับมะปรางรู้เรื่องชมรมดนตรีจะถูกยุบเทอมนี้แล้ว “พี่หมอช่วยโอ๋หามะปรางหน่อย ไม่รู้หายไปไหน”

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่าย 3 โมงกว่าๆ เสียงตีระฆังบอกให้ทุกชั้นเรียนทราบว่า ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว นักเรียนทั้งระดับชั้นมัธยมต้นและมัธยมปลายแต่ละคนต่างทะยอยเดินออกจากห้องเรียน

ส่วนโอ๋, วิทย์กับบัวมาช่วยกันตามหามะปรางอีกแรงกันจนเหนื่อย แต่ก็หาไม่เจอ “พี่ว่าคงไม่มีอะไรหรอก มะปรางคงเสียใจมากแหละ ให้เวลาสักหน่อย เปิดเทอมมาวันแรกโดนข่าวเรื่องชมรมโดนยุบ พี่ว่าคงเฟลไปเยอะเลยแหละ”

“จนป่านนี้ยังไม่ตอบแชตผมเลย” โอ๋ก้มลงมามองแชตในมือถือตัวเอง

“บัวว่า ไปหาอะไรกินกันก่อนดีมั๊ยพี่วิทย์ เดินตามหาน้องมาหลายชั่วโมงแล้ว หิวแล้วพี่” ทั้ง 3 คนเห็นด้วยกับคำชวนของบัว จึงพากันไปที่ร้านอาหารหน้าโรงเรียน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น