ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

21::คอสเพลย์พาเพลิน(3)

ชื่อตอน : 21::คอสเพลย์พาเพลิน(3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2562 11:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
21::คอสเพลย์พาเพลิน(3)
แบบอักษร

ห้องนอนห้องเดิมเละเทะไม่มีชิ้นดีโดยเฉพาะเตียง ดังนั้นทั้งสองหนุ่มสาวจึงต้องพากันมานอนที่ห้องนอนห้องอื่นแทน และเมื่อตื่นขึ้นมาเรนเดียร์ก็ทำหน้าที่เก็บกวาดห้องนอนที่เละเทะ เปลี่ยนชุดเครื่องนอนใหม่ ทำความสะอาดทุกส่วน จนมันกลับมาเป็นห้องนอนสุดหรูหราเหมือนเดิม

เอ็กซาเวียร์ไม่ได้ช่วยเรนเดียร์เพราะว่าเขาป่วย

“แค่กๆ ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องเหนื่อยคนเดียว”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะดูแลตัวเองเถอะค่ะ ดูสิ ไข้ขึ้นสูงแบบนี้เสียดายชุดคอสเพลย์ที่เหลือแย่”

“ฉันจะรีบหายไวๆ นะ” เอาชุดคอสเพลย์มาตั้งเจ็ดชุดมีแต่ชุดแพงๆ ทั้งนั้น เป็นครั้งแรกที่เอ็กซาเวียร์รู้สึกเสียดายเงินเมื่อเขาไม่ได้ใช้ของให้มันคุ้มค่ากับเงินที่เสียไป

“ค่ะ รีบหายไวๆ เพื่อสุขภาพที่ดี”

“เปล่า รีบหายไวๆ เพื่อจะได้มาใช้ชุดคอสเพลย์แล้วกินตับเธอให้คุ้มค่า”

“คุณเป็นคนที่หื่นกามมากเลยค่ะ”

“ฉันก็เป็นคนแบบนี้นี่แหละเธอควรจะชินนะ”

“ปากแบบนี้คงไม่เป็นอะไรมากแล้วมั้งคะ”

“แค่กๆ แค่กๆ เจ็บคอจัง ตัวร้อนด้วย หนาวด้วย โอ๊ยๆ ทรมาน” เอ็กซาเวียร์เอาศีรษะของตนเองมาหนุนตักนุ่มจากนั้นก็กอดหญิงสาวเอาไว้ ปากก็ร้องครวญคราง

“ตีบทแตกเหลือเกินนะคะ แต่ไม่เนียนเลยค่ะ”

“แต่เมื่อคืนเราสมบทบาทกันมากเลยนะ”

“ปากชวนหามือ”

“จะทำร้ายคนป่วยเหรอ”

“ใครจะกล้าทำร้ายคนป่วยแบบคุณคะ”

“ทำไม”

“เป็นคนป่วยที่ทรงอำนาจมากจริงๆ นี่คะ ขืนฉันทำร้ายคุณ เกิดคุณลุกมาฆ่าฉันก็แย่น่ะสิ”

“ใครจะกล้าเธอเป็นเมียของฉันนี่ จบตบจะตีฉันก็ไม่ว่าหรอก แต่ขอเอาคืนเป็นXXXก็พอ”

“ทะลึ่ง!!”

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ นั่นแหละฉันเลย”

ตอนนี้เธอชักไม่มั่นใจแล้วว่าเอ็กซาเวียร์ป่วยจริงหรือแกล้งป่วย เขาเป็นคนป่วยที่อารมณ์ดีแล้วยังปากมากอีกด้วย ผิดกับใบหน้าที่ตอนนี้ซีดเป็นไก่ต้มสุก

เฮ้ออออ ผู้ชายคนนี้ช่างเข้าใจยากซะเหลือเกิน!!

“คนป่วยอยากกินอะไรคะ”

“อยากกินเธอ”

“เอาดีๆ สิคะ”

“แล้วมีครั้งไหนที่ฉันเอาแย่บ้างล่ะ เห็นครางทุกครั้ง”

“เฮ้ออออ เหนื่อยใจกับคนป่วยจริงๆ”

เอ็กซาเวียร์ทำแก้มป่อง เรนเดียร์เห็นแล้วใจอ่อนยวบยาบ จะด่าจะว่าเขาก็ไม่ได้ หล่อแล้วยังชอบทำตัวน่ารักอีก ไม่รู้ว่าเขาเป็นมาเฟียคนโหดจริงหรือมันแค่เรื่องอุปโลกน์ขึ้นมา

“ฉันจะไปทำกับข้าวให้คุณนะคะ”

“หอมแก้มก่อนสิแล้วจะปล่อยให้ไป”

“งอแงจังเลยนะคะ เหมือนเด็ก ขอนั่นขอนี่ไปเรื่อย”

“โตแล้วแต่อยากงอแงให้เมียเอาใจ”

“ค่ะ”

“ค่ะอะไรเหรอ?”

“ฉันจะหอมแก้มคนโตขี้งอแง”

“ขอบคุณ”

“จุ๊บ!” ริมฝีปากอวบอิ่มและปลายจมูกเชิดรั้นของหญิงสาวประทับลงบนแก้มของชายหนุ่ม เอ็กซาเวียร์นอนยิ้มร่า แล้วเอาศีรษะไปหนุนหมอนเหมือนเดิม

“ฉันสามารถนอนได้หรือเปล่า”

“ค่ะ คุณนอนได้ถึงเที่ยงเลยนะคะ ทำอาหารต้องใช้เวลานานสักหน่อย”

“ขอบคุณที่ใส่ใจนะ”

“ฉันยินดีทำให้คุณเรื่องเล็กน้อย มีเมียทำอาหารเป็นมันก็ดีแบบนี้นี่แหละ”

“ฉันเป็นหนึ่งในผู้ชายที่น่าอิจฉา”

เอ็กซาเวียร์พูดด้วยความภาคภูมิใจก่อนที่เปลือกตาของเขาจะปิดสนิท แต่ริมฝีปากของเขายังคลี่ยิ้มอยู่ เรนเดียร์มองแล้วยิ้มตามจากนั้นเธอก็เข้าครัวเพื่อดำเนินการทำอาหารให้เขา

........

“เป็นยังไงบ้างครับคุณแซนดี้ ทำงานคนเดียวเหนื่อยไหมครับ”

บรู๊คเข้าครัวมาถาม เดี๋ยวนี้กล้าอยู่สองต่อสองกับแซนดี้ มาวอแวตลอดนั่นก็เพราะแซนดี้แสร้งว่ากลัวบรู๊คเวลาถูกรุก มันก็แค่บทละครเท่านั้น เพื่อได้ใกล้ชิดกับบรู๊คแซนดี้ยอมเป็นผู้ชายใจหญิงที่ขี้ขลาด

ทว่า....วันนี้แซนดี้เมินบรู๊คจริงๆ

“ไม่หรอก แค่นี้เองลูกค้าไม่ได้มาทีเดี๋ยวพร้อมกันหลายคน”

“ดูคุณแซนดี้เครียดๆ จังเลยนะครับวันนี้” บรู๊คถามแล้วยื่นหน้าไปใกล้ๆ แซนดี้ต้องเอาหน้าหนีแล้วก้าวไปทางข้างอีกหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง

อย่างที่บอกวันนี้แซนดี้เมินบรู๊คจริงๆ แล้วก็ไม่อยากอยู่ใกล้ด้วย

“ผมควรจะออกไปข้างนอก”

“ครับ”

“ตั้งใจทำงานนะครับ อย่าหักโหม ผมเป็นห่วง”

“ขอบคุณครับ” แซนดี้กล่าวขอบคุณโดยไม่หันหน้ามามองบรู๊ค บรู๊ครู้สึกว่ามันนี้การแกล้งแซนดี้มันดูไม่สนุกและยังตึงเครียด แต่อาจเพราะแซนดี้ไม่อยากยุ่งกับเขาแล้วก็ได้ มันคือสิ่งที่บรู๊คต้องการมาตลอด

คำแนะนำของเรนเดียร์มันเป็นไปได้ด้วยดี

“เราควรพึงพอใจกับผลที่ได้ หึๆ แบบนี้ก็ทำงานได้อย่างชิลๆ อากาศปลอดโปร่ง”

2 ชั่วโมงผ่านไป

ก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!!  

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูจะเปิด กลิ่นอาหารลอยมาแต่ไกล แต่ผู้เสริฟอาหารวันนี้กลับเป็นแทนคุณ บรู๊คมองแทนคุณนิ่งก่อนทำหน้าฉงน

“มีอะไรสงสัยหรือเปล่าครับ”

“เปล่า ปกติคุณแซนดี้จะยกมาเสริฟเลยแปลกใจ”

“พี่แซนดี้ไม่ว่างครับลูกค้าเยอะ”

“แล้วแบบนี้คุณแซนดี้จะได้กินข้าวเหรอ”

“พี่แซนดี้เอาตัวรอดได้อยู่แล้วล่ะครับ เดือนที่แล้วก็ยังเอาตัวรอดมาได้ คุณบรู๊คไม่ต้องห่วงหรอกครับ”

“ไม่ได้ห่วงนะ เปล่าเลย” บรู๊ครีบปฏิเสธแทนคุณมองบรู๊คแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ทำไมยิ้มแบบนั้นล่ะ”

“นั่นแหน่.....แอบไปจิจ๊ะกันกับพี่แซนดี้หรือเปล่าเนี่ย เหมือนมีซัมติง”

“จะบ้าเหรอ ที่ทำก็แค่แกล้งแหย่เท่านั้นล่ะ ใครจะบ้าไปชอบผู้ชายด้วยกัน สยอง!”

“ขอโทษนะ พอดีลืมน้ำน่ะ เลยยกน้ำมาให้” แซนดี้ที่ไม่รู้เข้ามาตั้งแต่เมื่อไรพูดขึ้น ก่อนจะยกแก้วน้ำเข้ามาเสริฟที่โต๊ะของบรู๊ค แทนคุณและบรู๊คถึงกับปิดปากเงียบกัน ทั้งคีดูจะตกใจกับการมาของพี่แซนดี้

“อะ...เอ่อ...พี่แซนดี้เข้ามาตั้งแต่เมื่อไรครับเนี่ย แฮะๆ” แทนคุณถามแล้วหัวเราะแห้งๆ ใบหน้าก็เจื่อนๆ

“ก็เข้ามาทันได้ยิน เรื่องแกล้งแหย่และเรื่องที่ว่าใครมันจะบ้าไปชอบผู้ชายด้วยกันนั่นแหละ”

“ผมขอโทษนะครับ คือผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น...คือว่า....” บรู๊คพยายามขอโทษและอธิบาย แต่แซนดี้พูดแทรกขึ้นมาก่อน

“ที่คุณพูดก็ถูกนะ เกิดมาผิดเพศมันก็แย่อย่างนี้ล่ะ บางทีก็เป็นที่น่ารังเกียจผู้คน ฉันก็เหมือนตัวประหลาด แต่ไม่เป็นไรนะเพราะฉันชินแล้วล่ะ ขอให้อร่อยกับอาหารนะ คงต้องกลับไปทำงานแล้วล่ะ”

แซนดี้บอกแล้วก้มศีรษะให้บรู๊คเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปข้างนอก แทนคุณหันหน้ากลับมามองบรู๊คแล้วก็พยายามจะพูดให้กำลังใจ

“ไม่ต้องคิดมากนะครับ พี่แซนดี้คงไม่ได้คิดอะไรมาก คงโกรธนิดหน่อยเดี๋ยวก็คงหาย”

“ครับ”

“งั้นผมคงต้องขอตัวก่อน”

แทนคุณว่าแล้วก็รีบออกไปจากห้องทำงานของบรู๊คทันที ส่วนบรู๊คตอนนี้เขารู้สึกผิดกับคำพูดที่ได้พูดออกไป มันเหมือนว่าเขาเหยียดเพศอยู่ และคำพูดมันก็ไม่เหมาะสมเลย เขาควรพูดได้ดีกว่านี้

“แย่จัง เกิดมายังไม่รู้สึกผิดแบบนี้มาก่อนเลย”

>>>>><<<<<

ความคิดเห็น