I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[7] : บทเรียนที่จำไปจนตาย

ชื่อตอน : [7] : บทเรียนที่จำไปจนตาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2562 18:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[7] : บทเรียนที่จำไปจนตาย
แบบอักษร

​* บุุคคลในภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาภายในเรื่อง เป็นเพียงอิมเมจประกอบนิยายค่ะ *


[7]

​'บทเรียนที่จำไปจนตาย'

I-RIS RED



เสียงดนตรีดังขึ้น ไฟแสงสีเริ่มทำงาน ม้าหมุนค่อยเคลื่อนหมุนเป็นวงกลมท่ามกลางรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของบรรดาเด็กๆ และผู้ใหญ่หลายคนที่ได้รู้สึกเหมือนตัวเองย้อนวัยอีกครั้งเฉกเช่นเดียวกับจูเลียตและไนท์ที่นั่งม้าหมุนเคียงข้างกัน ส่งยิ้มให้กันหัวเราะใส่กันอย่างมีความสุขเหมือนในตอนนี้ทั้งสองคนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ย้อนกลับไปในตอนนั้นที่ยังคงหิ้วตุ๊กตาเดินตามกันต้อยๆ อยู่เลย


หลังจากที่รอบม้าหมุนจบลงไนท์ก็ทำหน้าที่ช่างภาพถ่ายภาพให้จูเลียตแล้วพากันเดินมานั่งพักให้หายมึนหัวที่เก้าอี้ข้างๆ ม้าหมุนนั่นแหละ จูเลียตยังคงจ้องมองม้าหมุนที่กำลังหมุนรอบใหม่ด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข


“สนุกไหมครับ?” ไนท์ถามเมื่อเห็นรอยยิ้มอันสดใสบนใบหน้าของจูเลียต


“แน่นอนสิ” จูเลียตเอียงใบหน้าซบลงบนไหล่ของไนท์อย่างลืมตัวซึ่งไนท์เองก็ไม่ได้ขัดอะไรเพราะรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำที่จูเลียตเลือกจะไว้ใจเขาแบบนี้ ปกติจูเลียตไม่เคยทำแบบนี้กับเขาหรอกเธอมักจะถือตัวเสมอ


“นายรู้ไหมว่าตอนเด็กๆ พ่อเคยพาฉันไปเที่ยวสวนสนุกแต่ฉันจำไม่ได้หรอกนะว่าที่ไหน ตอนนั้นฉันกับโรมิโอมีความสุขมาก พวกเราเหมือนเด็กธรรมดาคู่หนึ่งที่พากันวิ่งไปหาเครื่องเล่นด้วยความตื่นเต้นและร้องให้พ่อพาขึ้นไปเล่น งอแง โวยวาย ร้องจะเอานั้นเอานี่ แบบเด็กทั่วไป ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเราสองคนต่างไม่เหมือนคนทั่วไป เราแตกต่างแต่ในตอนนั้นวินาทีนั้นพวกเรากลับมองว่าเราเหมือนเด็กคนอื่น มีชีวิตครอบครัวที่เหมือนครอบครัวอื่น สงบสุข มีความสุข และไร้ซึ่งภัยอันตราย”


จูเลียตพูดเล่าถึงความหลังที่แสนมีความสุขให้ไนท์ฟังอย่างลืมตัวอีกเช่นเคย ตอนนั้นไนท์ยังไม่ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยซ้ำเลยไม่ได้รับรู้ถึงความหลังนี้ว่าเมื่อก่อนอย่างน้อยครอบครัวเธอก็เคยใช้ชีวิตแบบคนปกติบ้างนะ เคยได้หลอกตัวเองในบางครั้งว่าพวกเราก็เหมือนเด็กทั่วไปถึงแม้ความจริงมันจะไม่ใช่ก็ตามเพราะความจริงแล้วพวกเธอก็คือเด็กที่เกิดมาในโลกที่มืดมิด รอบตัวมีแต่พิษภัย จะใช้ชีวิตแบบเด็กปกติไปเที่ยวไปโรงเรียนก็ไม่ได้ แน่นอนชีวิตในวัยเด็กของเธอมันถูกขโมยไป วัยเด็กที่แสนสดใสช่วงเวลาแห่งความสุขไม่ต้องคิดเยอะไม่ต้องมานั่งทุกข์เป็นเช่นไรเธอไม่เห็นจะรู้จักหรือสัมผัสมันได้เลย


“เอางี้ไหมครับผมจะทำให้คุณหนูกลับมามีช่วงวัยเด็กอีกครั้ง” ไนท์ลุกขึ้นยืนก่อนจะยื่นมือให้จูเลียต


“ยังไง?” จูเลียตสงสัยแต่ก็ย่อมจับมือไนท์แล้วลุกตามแรงดึงของอีกฝ่าย


“เต้นรำกันไหมครับ?” ไนท์โค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อเชื้อเชิญจูเลียตดุจเจ้าชายที่กำลังขอเจ้าหญิงเต้นรำเคียงคู่ด้วยแบบในเทพนิยาย


“เต้นรำเนี้ยนะ” จูเลียตหันไปมองรอบๆ เพราะที่นี่มันสวนสนุกนะแล้วคนก็เยอะแยะเลย


“ใช่ครับ เรามีเพลงแล้ว” ไนท์หันไปมองที่ม้าหมุนที่ตอนนี้กำลังเปิดเพลงคลาสสิคประกอบอยู่


“ก็ได้แต่ฉันเต้นรำไม่เป็นหรอกนะ”


“เดี๋ยวผมสอนครับ” ไนท์ยื่นมือไปหาจูเลียต


จูเลียตจับมือของไนท์ก่อนจะถูกดึงเข้าไปหาชายหนุ่มแล้วถูกจับจัดท่าทางใช่เธอเคยเห็นท่าเต้นรำเห็นแบบนี้เธอก็เคยดูการ์ตูนดิสนีย์นะฉากเจ้าชายกับซินเดอเรลล่าเต้นรำกันเธอยังจำได้ดีและมันเหมือนเธอกับไนท์ในตอนนี้มาก ขาของไนท์เริ่มก้าวเดินขยับไปตามทิศทางต่างๆ อย่างช้าๆ โดยมีจูเลียตค่อยๆ เรียนรู้และทำตามถึงแม้จะตะกุกตะกักในช่วงแรกจนเผลอเหยียบเท้าไนท์หลายต่อหลายครั้งก็ตามแต่สุดท้ายจูเลียตก็เรียนรู้ไว้และเต้นได้ในที่สุด


เสียงเพลงบรรเลงประกอบฉากเต้นรำท่ามกลางแสงไฟของม้าหมุนและสายตาของนักท่องเที่ยวคนอื่นที่พากันยืนมุงดูทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม บางคนก็ชวนคู่ของตัวเองออกมาเต้นรำบ้างกลายเป็นบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความสุขในทันทีเพราะมันเต็มไปด้วยรอยยิ้มของทุกคน


หมับ


“อ๊ะ!” ไนท์ตกใจเล็กน้อยเมื่อจูเลียตซบหน้าลงบนอกของเขาพร้อมทั้งโอบกอดเขาด้วยในขณะที่ร่างกายยังคงเคลื่อนไหวไปมาตามจังหวะเพลงคลาสสิคอย่างเชื่องช้า


“ขอบคุณนะ” จูเลียตพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม


“ขอบคุณเรื่องอะไรครับ?”


“ก็ทุกๆ เรื่องในวันนี้ไง ขอบคุณที่ทำให้ฉันมีความสุข วันนี้ฉันมีความสุขมากเลยนะ”


“ผมก็เหมือนกันครับ วันนี้ผมก็มีความสุขมากๆ เหมือนกัน”


ไนท์ค่อยๆ เลื่อนแขนขึ้นมาโอบกอดจูเลียตอย่างช้าๆ เพราะกลัวว่าจูเลียตจะขัดขืนและโวยวายใส่เขาแต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีขัดขืนจึงวางแขนโอบกอดร่างบางกระชับอ้อมแขนจนแน่นในขณะที่ร่างกายก็ยังคงเคลื่อนไหวไปตามทำนองเพลงที่แสนหวาน เก็บเกี่ยวความรู้สึกดีๆ ในวันนี้ให้ล้นหัวใจเพราะเขาคงไม่มีโอกาสแบบนี้มากนักหรอก โอกาสที่จะได้โอบกอดจูเลียตแบบนี้ โอกาสที่จะได้มีความสุขกับเธอ วันนี้เขาจะจดจำไว้ในความทรงจำของเขา

ความทรงจำที่ดีที่สุด

@บ้านตระกูลแบล็ค


“วันนี้สนุกมากเลย อ๊ะ!”


จูเลียตเดินพูดกับไนท์เข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้ม แต่กลับต้องหยุดชะงักจนเบรกแทบหน้าทิ่มเมื่อเบื้องหน้าของเธอคือพ่อที่ยืนวางมาดเข้มกอดอกอยู่ตรงทางขึ้นบันไดและจ้องมองเธอกับไนท์ด้วยสายตาดุดันนี่ถ้าพ่อเธอมีไม้ในมือคงจะพุ่งมาหวดเธอแล้วแหละ


“ไปไหนมา?” น้ำเสียงราบเรียบเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากเดม่อน


“...ปะ...ไปเที่ยวมาค่ะ” จูเลียตตอบออกไปตรงๆ เพราะเธอหาเหตุผลที่จะโกหกไม่ได้เลยก็ถูกจับได้คาหนังคาเขาขนาดนี้


“ถูกกักบริเวณอยู่ไม่ใช่เหรอ?” เดม่อนยังคงพูดเสียงเรียบ


“ค่ะ” จูเลียตก้มหน้าลงเล็กน้อย


“แล้วทำไมถึงยังกล้าขัดคำสั่งพ่อ?”


“ก็หนูไม่ชอบอยู่บ้านพ่อก็รู้นิว่าบ้านมันน่าอึดอัดจะตาย”


“แต่การที่เราออกไปข้างนอกมันก็ไม่ปลอดภัยต่อตัวเรา ต่อครอบครัวและคนอื่นๆ เหมือนกัน ทำไมถึงได้ชอบสร้างแต่ปัญญาหา วันๆ ดีแต่ก่อเรื่องจะทำตัวเหมือนคนปกติไม่ได้เหรอไงห๊ะ!” เดม่อนเริ่มขึ้นเสียงด้วยความหงุดหงิด


“อย่าว่าคุณหนูเลยครับ ผมเองที่ผิด” ไนท์รีบออกรับแทนทันที


“มึงเงียบปากไปเลยไอ้ไนท์ มึงมันตัวดี กูสั่งให้มึงคอยดูแลห้ามปรามจูนแต่มึงดันตามใจสมรู้ร่วมคิดพาลูกสาวกูหนีออกนอกบ้าน โทษของมึงอ่ะหนัก” เดม่อนชี้หน้าไนท์สายตาเหี้ยมเล่นเอาไนท์ต้องรีบก้มหน้าหลบสายตานั้นในทันที


“พ่ออย่าว่าไนท์เลย หนูเองต่างหากที่บังคับเขา” จูเลียตก็ออกโรงปกป้องไนท์เช่นกัน


“ไม่ต้องมาออกโรงปกป้องมันเลย พ่อบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าเราขัดคำสั่งพ่อ พ่อจะตัดนิ้ววไอ้ไนท์ทิ้งทีละนิ้ว”


“...มะ...ไม่นะคะพ่อ อย่าทำนะ หนูผิดเอง”


“มาเอาตัวไอ้ไนท์ไปขังที่ห้องใต้ดิน!” เดม่อนเอ่ยคำสั่ง สั่งลูกน้องที่ยืนกันหน้าสล่อนรอรับคำสั่ง


“ครับ” ลูกน้อง 3 คนเดินเข้ามาหาไนท์ก่อนจะพาตัวไนท์เดินออกไปซึ่งไนท์ก็ยอมเดินตามออกไปแต่โดยดีไม่ได้ขัดขืนอะไรทั้งนั้นเพราะยอมรับในความผิดของตัวเอง


“หยุดนะ!” แต่จูเลียตกลับไม่ยอมและเข้าไปดึงตัวไนท์เอาไว้ หญิงสาวผลักการ์ดคนอื่นออกไป


“คุณหนูครับปล่อยเถอะครับ”


“ฉันบอกให้ปล่อยไงออกไปสิไอ้พวกบ้า!”


“ออกมาเดี๋ยวนี้นะจูเลียต!” เดม่อนสั่งเสียงกร้าว หนุ่มใหญ่มุ่งตรงเข้าไปหาลูกสาวก่อนจะกระชากตัวจูเลียตออกมาอย่างแรงจนจูเลียตถึงกับเสียหลักล้ม


“โอ๊ย!”


“คุณหนู” ไนท์ทำท่าจะพุ่งตัวเข้ามาหาจูเลียตที่ล้มพับอยู่ที่พื้นแต่ก็ถูกการ์ดคนอื่นจับตัวล็อกเอาไว้เสียก่อนเลยทำได้เพียงพยายามจจะยื่นมือไปช่วยดึงจูเลียตและส่งสายตาเป็นห่วงเป็นใยให้เท่านั้น


“มานี่!” เดม่อนไม่ได้สนใจลูกสาวที่ล้มพับสักนิดแต่กลับฉุดกระชากแขนจูเลียตให้ลุกขึ้นยืนแต่เมื่อเห็นจูเลียตไม่ยอมลุกเลยใช้วิธีลากออกมาแทน


“...พะ...พ่อเดี๋ยวจูนเจ็บนะครับ” ไนท์พยายามพูดเพื่อให้เดม่อนสงสารจูเลียตที่ถูกลากจนแข้งขาถูไปกับพื้นหมดแล้ว


“มึงเงียบปากไปเลย!” เดม่อนชี้หน้าไนท์ด้วยแววตาเหี้ยมก่อนจะหันไปมองลูกน้อง “เอาตัวมันไปขังไว้ที่ห้องใต้ดิน”


“...มะ...ไม่นะอย่าเอาตัวไนท์ไปนะ ปล่อยนะ!” จูเลียตโวยวายดังลั่นและพยายามจะเข้าไปช่วยไนท์แต่ก็ถูกเดม่อนจับล็อกตัวเอาไว้จนแน่นขัดขืนไม่ได้ทำได้เพียงมองไนท์ที่กำลังถูกพาตัวออกไปเท่านั้น


“...พะ...พ่อ พ่อจะทำอะไรไนท์อ่ะ” จูเลียตหันมามองหน้าผู้เป็นพ่อ


“ก็จะตัดนิ้วมันไง ทำผิดก็ต้องได้รับโทษจะได้จำว่าอย่าทำอีก!”


“...มะ...ไม่นะพ่อ หนูขอร้อง อย่าทำนะพ่อ”


“ไม่ต้องพูดมาก เราเองก็ต้องโดนทำโทษเหมือนกัน มานี่เลย”


“โอ๊ย!” จูเลียตโดนเดม่อนกระชากแขนให้เดินขึ้นมาด้านบนซึ่งตัวเธอเองก็พยายามขัดขืนแต่ยิ่งขัดขืนพ่อของเธอก็ยิ่งฉุดกระชากลากเธอหนักขึ้นกว่าเดิมอีก หญิงสาวถูกพามาที่ห้องก่อนจะถูกเหวี่ยงเข้ามาด้านในจนตัวไถลไปกับพื้นนอนฟุบแนบพื้นด้วยความเจ็บและจุก


“อยู่ในนี้ห้ามเสนอหน้าออกมานะ ถ้ากล้าเสนอหน้าออกมา พ่อสาบานเลยว่าจะตัดมากกว่านิ้วอีก” เดม่อนสั่งคำขาดใส่ลูกสาว


“...พะ...พ่ออย่าทำอะไรไนท์เลยนะ อย่าทำเลย” จูเลียตพยายามอ้อนวอนผู้เป็นพ่อด้วยแววตาที่คลอด้วยคราบน้ำตาเพราะรู้สึกผิดและกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับไนท์


“เงียบปากไปเลย ก็บอกแล้วทำผิดต้องโดนทำโทษ สันดานดื้อแบบเราจะได้จำ”


ปัง!


“อ๊ะ!” ว่าจบเดม่อนก็ปิดประตูอัดกระแทกจนเสียงดังลั่นเล่นเอาจูเลียตสะดุ้ง


หญิงสาวรีบลุกเดินไปที่ประตูก่อนจะพยายามเปิดมันออกแต่มันก็ไม่ยอมออกเหมือนข้างนอกมีอะไรขัดเอาไว้อยู่ เธอไม่รู้ว่าพ่อใช้วิธีไหนขังเธอเอาไว้ในห้อง ร่างบางทรุดตัวลงนั่งกอดเข่ากับพื้นก่อนจะร้องห่มร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นน้ำตาไม่ได้เพราะในใจตอนนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว กลัวในสิ่งที่ไนท์กำลังจะโดน เธอรู้ดีว่าพ่อของเธอเป็นคนพูดจริงทำจริงและอีกอย่างไนท์ก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ เขาไม่ใช่สายเลือดของพ่อแค่เด็กเก็บมาเลี้ยงการที่พ่อจะทำโทษไนท์ด้วยการตัดนิ้วหรือตัดขาตัดแขนน่ะมันง่ายมาก พ่อไม่ได้แคร์ขนาดนั้นหรอกขนาดเธอเองที่เป็นลูกพ่อยังทำโทษรุนแรงได้เลยนับประสาอะไรกับไนท์ที่แค่ลูกเก็บมาเลี้ยง มันเป็นเพราะเธอแท้ๆ เลยเพราะเธอเองที่ดื้อรั้น


“...ฉะ...ฉันขอโทษนะ ฉันไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้เลย ฮึก...ฮือ...ฮือ” 



--------------------------------------------

​บทเรียนที่จูเลียตจะต้องจำไปจนตายค่ะ การกระทำของตัวเองทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อนแล้วเดม่อนมันคนจริงด้วยไงมันพูดอะไรมันก้ทำอย่างที่พูด อีกอย่างนะไนท์ไม่ใช่ลูกแท้ๆด้วย ขนาดลูกแท้ๆยังฉุดกระชากลากถูมาขนาดนี้นับประสาอะไรกับลูกเก็บมาเลี้ยงไม่ได้มีความผูกพันกันทางสายเลือดสักนิด

'คอมเมนต์' ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ ทุกเมนต์ของทุกคนทำให้ริสมีแรงแต่งตอนต่อไปนะ

ความคิดเห็น