ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 20 เสนองานบนเตียง

ชื่อตอน : chapter 20 เสนองานบนเตียง

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2562 07:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 20 เสนองานบนเตียง
แบบอักษร

เด็กสาวสัมผัสได้ถึงความนุ่มสบายรอบตัวและกลิ่นหอมอ่อนๆที่ทำให้เธอไม่อยากจะลืมตาตื่น กายสาวบิดพลิกไปมาในความนุ่มสบายนั้นหลายครั้งก่อนจะไปสะดุดเข้ากับ ‘ร่างของอีกคน’ ที่นอนอยู่ข้างๆบนเตียงที่ทั้งนุ่มและสะอาดนี้


มิวลืมตาขึ้นในทันที ในหัวไม่รู้สึกหนักอื้อเหมือนเมื่อคืนวานแล้ว ทว่าความรู้สึกเย็นประหลาดบนร่างกายก็ชวนให้เด็กสาวใจไม่ดี


เจ้าหล่อนก้มลงมองเรือนร่างภายใต้ผ้าห่มช้าๆ ค่อยๆมองลงไปพร้อมกับภาวนาให้สิ่งที่คิดไม่เป็นจริง แต่แล้วเรื่องดีๆก็ไม่เคยเกิดขึ้นกลับเธอจริงๆ


“อร๊ายยยยยยยย”


เด็กสาวกรี๊ดลั่นห้องเมื่อเห็นว่าร่างกายภายใต้ผ้าห่มของตัวเองไร้ซึ่งอาภรณ์สวมใส่ อีกทั้งผ้าห่มเนื้อดีที่เธอเห็นก็ไม่ใช่ผืนเดียวกับในห้องของเก่ง ที่เธอใช้อยู่เป็นประจำ


“อย่าหนวกหูน่า” เสียงบ่นดังมาจากข้างกายก่อนที่เด็กสาวจะสัมผัสได้ถึงท่อนแขนหนักๆที่พาดมาทับบนหน้าท้องของเธออย่างรุกล้ำ อีกทั้งยังออกแรงดึงเอาร่างของเธอให้ขยับเข้าไปชิดกับกายแกร่งของตนอีกต่างหาก


มิวเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังกอดเธออยู่ในตอนนี้ เธอพบว่าเขายังสวมเสื้อผ้าครบชิ้น ทว่าเรื่องนี้ก็ไม่ได้ทำให้เบาใจลงได้แม้แต่น้อย เพราะใบหน้าของคนที่กำลังนอนกอดร่างของเธออยู่ในตอนนี้คือเจ้านายโรคจิตที่คิดแต่จะลวนลามเธออยู่ตลอดเวลา


ไม่รู้ว่าความกลัวที่เคยมีต่อเขามันหายไปตั้งแต่ตอนไหน ทั้งๆที่เธอก็เคยเห็นการกระทำอันแสนโหดร้ายและทารุณของเขามาก่อน จะมีก็แต่ความขุ่นเคือง โมโหที่ถูกเขาปฏิบัตเหมือนอย่างเธอเป็นสัตว์เลี้ยงของตน


อาจจะเป็นหลังจากที่เขาพยายามลวนลามเธอครั้งแล้วครั้งเล่า และตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าการลวนลามนั้นเลยเถิดไปถึงขั้นไหน ทำไมตอนนี้เธอถึงมานอนตัวเปล่าอยู่บนเตียงที่ไม่คุ้นเคยกับเขาได้


หรือร่างกายของเธอไม่สะอาดอีกต่อไปแล้ว...


“หยุดคิดบ้าๆได้เลย ฉันไม่ชอบมีอะไรกับศพ” เสียงของชายหนุ่มดังเบาๆเหมือนอย่างกำลังละเมอบอกหญิงสาว ทว่าวงแขนของเขาก็โอบร่างของเธอเข้าไปกระชับกับอกแกร่ง และสองขาก็ยังยกขึ้นรัดรอบขาของหญิงสาวอย่างไม่เกรงใจ


ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารวยรินอยู่กับหน้าผากมนของหญิงสาว ตำแหน่งของริมฝีปากบางได้รูปนั้นจ่ออยู่ที่หน้าผากอย่างพอดิบพอดี มันชวนให้มิวรู้สึกไม่ค่อยดีและอยากจะขยับถอยห่างจากเขา


“แต่ถ้าเธอยังไม่เลิกขยับ ฉันก็ยินดีที่จะออกแรงตอนเช้ากับเธอ” คนพูดเหมือนอย่างกำลังเข้ามานั่งอยู่ในหัวของเธอ


เขารับรู้ทุกการคิดการอ่านของเธอได้ยังไง? หรือเขาจะเป็นพ่อมด... ไม่มีทาง ผู้ชายร้ายกาจคนนี้เป็นได้อย่างเดียวคือ ‘ปีศาจ’


“คุณพาหนูมาที่นี่ทำไม?” มิวตัดใจเรื่องการถูกกอดและออกปากถามคำถามที่ตนอยากรู้แทน


ทันใดนั้นเองดวงตาคมลึกที่หลับสนิทอยู่ตลอด ก็ค่อยๆลืมขึ้นช้าๆ ส่งแผ่กลิ่นอายของความน่าหวาดผวามายังเธออย่างไม่ลดละ ทว่าในแววนั้นกลับเจือปนไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง ที่มิวเองก็ยังอ่านไม่ออกว่ามันคืออะไร


“เพราะเธอเมาเหมือนหมา” คนตรงหน้าตอบอย่างไม่ไว้หน้ากันสักนิด


“แล้วทำไมไม่ให้พี่เก่งพาหนูกลับละคะ” มิวถามอย่างไม่เข้าใจ แม้จะรู้ถึงคำตอบอยู่ลึกๆแต่เธอก็อยากจะบอกกับเขาอ้อมๆว่าการกระทำของเขาในตอนนี้มันไม่เหมาะ เธอไม่ควรจะมานอนอยู่บนเตียงกับผู้ชายอื่นเช่นนี้


เสียงขบฟนกรามดังออกมาอย่างคนตรงหน้า สายตาที่ทอดมองเธอกำลังแข็งกร้าว ต่างจากตอนแรกลิบลับ


มิวเสียใจกับคำพูดของตัวเอง ทว่าหล่อนก็คิดไม่ตกว่าประโยคไหนที่เธอพูดผิดจนทำให้เขาโกรธขนาดนี้...


“เป็นสาวเป็นแส้ ไป ‘นอนบ้านเดียวกับผู้ชาย’ มันน่ามองนักรึไง!” เตโชกัดฟันพูดใส่คนตรงหน้าอย่างเดือดดาล วงแขนที่โอบรัดอยู่ก่อนหน้าก็ยิ่งรัดแรงขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว


มิวนึกขำ ‘นอนบ้านเดียวกับผู้ชาย’ ที่เขาว่า เธอกับเก่งนอนกันคนละห้อง และเหนือสิ่งอื่นใดเขาก็เป็นญาติของเธอแม้จะห่างก็ยังคงเป็นญาติ ผิดกับเขา ที่เธอกำลังนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน ซ้ำเสื้อผ้าติดตัวก็ไม่มีสักชิ้น และก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดอะไรกันแม้แต่น้อย แบบนี้จะไม่เรียกว่า ‘ไม่น่ามอง’ กว่าหรือ?


“แต่... คุณรู้ได้ยังไงว่าหนูอยู่กับพี่เก่ง” เด็กสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัย


เพราะเก่งกลัวว่าคนจะมองเธอไม่ดี เขาจึงไม่ได้บอกใครเรื่องนี้และเธอเองก็ไม่คิดจะไปบอกใครอยู่แล้ว แต่คนคนนี้กลับรับรู้เหมือนอย่างมีตาปีศาจมองไปทั่วทุกมุมโลกอย่างไรอย่างนั้น


เสียงถอนใจและลมหายใจอุ่นร้อนระลอกหนึ่งพ่นออกมาปะทะกับหน้าผากมน ก่อนที่วงแขนแกร่งจะคลายอ้อมกอดจากเธอ กายกำยำในชุดลำลองที่ดูน่ามองค่อยๆยันกายลุกขึ้นจากเตียง สองตาของเขาสบประสานกับเธอนิ่ง


“ถ้าฉันอยากรู้ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้...” ชายหนุ่มโน้มหน้าลงมาชิดกับเด็กสาวที่กำลังพยายามจะหดหัวเข้าไปในผ้าห่ม “และถ้าฉันอยากได้...” พูดจบริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาก็ประทับลงมาอย่างเอาแต่ใจ บดขยี้กลีบปากบางอย่างมัวเมา ทั้งยังใช้ฟันขมๆขบลงบนกลีบปากบางอย่างแรงจนเด็กสาวร้องครางประชดด้วยความเจ็บปวด


เขาผละออกไปช้าๆ ทิ้งจังหวะให้เธอได้หายใจ “ไม่มีอะไรที่ฉันไม่ได้” พูดจบชายหนุ่มก็หันหลังและเดินออกไปจากห้องนอนกว้างที่ตกแต่งไว้อย่างเป็นระเบียบทั้งยังส่งแผ่กลิ่นอายความแพงออกมาทุกระเบียดนิ้ว


เมื่ออยู่คนเดียวมิวเริ่มมองหาเสื้อผ้าของตน ทว่ามองเสียจนทั่วก็ไม่พบว่าจะมีเสื้อผ้าของตัวเองซุกซ้อนอยู่ตรงไหน ห้องนี้กว้างเกินไป อีกทั้งยังไม่มีตู้เสื้อผ้าที่พอจะให้เธอหยิบยืมเสื้อสักตัวมาสวมใส่ก่อนได้เลย


ชายร่างสูงเดินกลับมาในห้องอีกครั้ง เขาโยนบางอย่างมาให้เธอก่อนจะยืนกอดอกมองจ้องตรงข้างเตียง ตาไม่กระพริบ


มิวมองดูสิ่งที่เขาโยนมาให้ก็พบว่ามันเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ตัวหนึ่งที่พอจะใช้คลุมร่างเปลือยของตนได้ ทว่ายามถูกคนโรคจิตจดจ้องตาไม่กระพริบอย่างนี้ ใครมันจะกล้าใส่เสื้อผ้ากัน


“ใส่สิ” เขาบอกเหมือนกำลังออกคำสั่ง สองตาก็มองดูเธอตาไม่กระพริบ


มิวยกแขนข้างหนึ่งออกมาจากผ้าห่มที่คลุมจนถึงคอของเธอ ก่อนจะเอื้อมไปคว้าเสื้อตัวนั้น ตั้งใจจะมุดเข้าไปสวมใส่ข้างในผ้าห่ม แต่แล้วกลับเห็นว่าเขากำลังส่ายหัวไปมาอย่างไม่ยินยอม


บ้าน่า... เขาจะอ่านความคิดทุกอย่างของเธอแบบนี้ไม่ได้!


เมื่อเห็นว่าเด็กสาวกำลังจ้องกลับมาด้วยแววตาแข็งกร้าว ชายหนุ่มก็นึกตลกกับภาพตรงหน้า เพราะไม่เคยมีคนสติดีที่ไหนกล้าใช้สายตาเช่นนี้กับเขามาก่อน หรือถ้ามีป่านนี้ก็คงหมดลมหายใจกันไปนานแล้ว ทว่าเด็กสาวตรงหน้ากลับกล้าทำเรื่องเสี่ยงตายอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง


มันชวนให้เขานึกถึงคนคนนั้นอีกแล้ว...


เตโชหันกายกลับหลังให้เตียงในที่สุด เมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่หันกลับมาแน่แล้ว มิวจึงสวมใส่เสื้อเชิ้ตตัวนั้นอย่างเร็วจนมือแทบจะพันกัน


“เธออยากทำงานกับฉันไหม?” เสียงของนายหนุ่มดังก่อนที่เขาจะหันกายกลับมาอีกครั้ง


“ก็ทำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ?” มิวถามกลับงงๆ ก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมกายอีกครั้ง เนื่องจากเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนี้เนื้อบางเสียจนแทบจะไม่ปกปิดสิ่งใดของเธอแม้แต่น้อย


ชายหนุ่มตรงหน้าใช้สองแขนเท้าบนเตียง ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ทว่าไม่ได้ชิดมากจนทำให้อึดอัดอย่างทุกที


“ไม่ใช่งานที่ร้าน แต่เป็นงานพิเศษเงินดี ที่จะทำให้เธอมีเงินจ่ายค่าเทอมและใช้กินใช้จ่ายได้อย่างไม่ขาดมือ” ชายหนุ่มพูดอย่างเนิบช้า ทำราวกลับตนเป็นปีศาจร้ายเข้าไปทุกที


อีกครั้งที่มิวมั่นใจแล้วว่าผู้ชายคนนี้เป็นปีศาจ เขารู้อีกแล้วว่าเธอกำลังกังวลเรื่องเงิน ในโลกนี้มีสิ่งใดที่จะรอดพ้นไปจากสายตาของเขาได้บ้าง!


“กลับไปคิดให้ดี ค่าเทอมพยาบาลไม่ใช่น้อยๆ ต่อให้เธอทำงานสองที่ก็ไม่มีทางจ่ายไหว” ชายหนุ่มยังคงหว่านล้อมต่อไปอย่างใจเย็น ทว่ามิวกลับโกรธจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด


เขาจะรู้เรื่องของเธอทุกเรื่องอย่างนี้ไม่ได้!

************************************************************************************************************************


อรุณสวัสดิ์งับ ตอนรับการทำงานในเช้าวันใหม่ด้วยนิยายหนึ่งตอนน่าาา ขอให้เป็นวันที่ดีของทุกคนนะคะ ส่วนไรท์ขอตัวไปอบรมก่อน เจอกันตอนเย็นๆค่ำๆนะคะ จุฟฟฟ


ขอบคุณทุกคอมเม้นต์กำลังใจและการสนับสนุนทุกช่องทางนะคะ รักแหละ

ความคิดเห็น