LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : โคตรรัก💖 # 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.3k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 20:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรรัก💖 # 22
แบบอักษร

โคตรรัก💖 # 22



ผมก้มมองร่างบางที่นอนหลับสบายอยู่ข้างๆ เเล้วยกมือขึ้นไปเกี่ยเเก้มใสๆนั้นอย่างอดไม่ได้…มานึกตอนนี้เเล้วก็ขำ...ที่เผลอกลืนคำพูดขอตัวเองที่ให้ไว้กับอาม่าของมันไปวันนั้น

.

.

.

“ฝากลื้อดัดนิสัยอีหน่อยนะ”

“...ครับ”


วันนั้นอาจจะเป็นเพราะเเรงกดดันที่ได้รับจากสายตาของยายของผมเเละอาม่าของไอ้คุณด้วย....หรือเพราะอะไรก็เเล้วเเต่ เเต่ที่ผมจำได้ก็คือวันนั้นท่านทั้งสองมองมาอย่างมีความหวัง เหมือนผมเป็นที่พึ่งสุดท้าย...


ผมรู้ดีว่าที่ยายของผมยอมเห็นด้วยกับวิธีดัดนิสัยหลานของเพื่อนท่านก็เพราะอยากจะให้ผมได้เปิดใจให้คนอื่นบ้าง เพราะผมมีความหลังที่ไม่ค่อยดีเกี่ยวกับความรัก ผมไม่เชื่อเรื่องความรักเท่าไรเพียงเพราะตัวเองเกิดมาจากความผิดพลาด ยายของผมคงจะคิดว่านี้คงเป็นทางออกเดียวที่จะช่วยผมได้...


“อั้วฝากดูเเลอีสัก 3-4 เดือนนะ ช่วยทำให้อีกลับไปเรียนต่อ หรือไม่ก็ช่วยทำให้อีลดความดื้อด้านลงสักนิด”

“....”

“อั้วรักอีมากจนเผลอตามใจอีมากเกินไปจนเสียนิสัยเเบบนี้  ครั้นจะกำราบเองก็ทนลูกอ้อนอีไม่ไหว”ตอนนั้นผมไม่เข้าใจความหมายของท่าน จนได้มาเจอกับตัวเองเนี่ยเเหละ ถึงได้เข้าใจความหมายของคำนั้น….


ก็เเมร่งน่ารัก น่าฟัดขนาดนี้ ไม่เเปลกที่ม่าของมันอดตามใจไม่ได้^^


“.....”

“หลังจาก 4 เดือนเเล้วถ้านิสัยของอียังเหมือนเดิมอั้วก็จะไม่ว่าอะไรลื้อ อั้วก็จะคิดว่าลื้อพยายามเต็มที่เเล้ว...”

“...ครับ”

“...อ้อ  เเล้วลื้อจะทนลูกอ้อนอาคุณได้ไหมนะ??”ท่านพูดพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะพูดต่อเหมือนนึกอะไรได้อีก

“อีกเรื่องๆ...ถ้าหลังจาก 4 เดือนเเล้วลื้อไม่อยากจะคืนอีให้อั้ว อั้วก็ไม่ว่าหรอกนะ...เเต่อั้วอยากจะเตือนลื้อไว้ ว่าถ้าลื้อยังไม่มั่นใจ หรือคิดว่าอีก 4 เดือนจะเอาอีมาคืนอั้วเเน่ๆ ลื้อก็ห้ามยุ่ง ห้ามเเตะต้องอีในทางชู้สาวเด็ดขาด!!”ท่านพูดออกมายาวเหยียดด้วยสีหน้าเเละเเววตาจริงจัง เเต่ตอนนั้นผมกลับนึกขำท่าทีของท่าน

“....ไม่มีทางที่ผมจะยุ่งกับมันในทางนั้นอยู่เเล้ว”เเล้วพูดตอบท่านไปด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นกัน


หึหึ...เเต่ใครจะไปคิดล่ะครับว่าผมกลับทำไม่ได้อย่างที่ตัวเองพูดเลย ผมกลับกลืนคำพูดของตัวเองจนไม่หลงเหลือ


...เพราะตอนนี้...ผมดันหลงไอ้คุณมันมากๆ เหมือนจะงอหัวไม่ขึ้นเสียด้วย เเละตอนนี้มันก็ยังเป็นคำตอบเดียวของผมไปเเล้วด้วย...เเละผมมั่นใจว่า ถึงจะมีตัวเลือกอื่นมาอีกเป็นร้อยเป็นพัน...ก็ยังจะเป็นมันที่ผมจะเลือก



[END : BM]



“วันนี้วันอะไรน่าา ทำไมเฮียกับซ้อของลพถึงได้ดูอารมณ์ดีกันเเบบนี้...เเถมยังลงมาจากห้องช้าด้วย...บนห้องมีอะไรดีๆอ่ออ^^?”เสียงล้อเลียนเเมร่งดังมาเเต่ไกล


ก็อย่างที่มันพูดนั้นเเหละครับ วันนี้ผมกับไอ้เอ็มตื่นสายด้วยกันทั้งคู่ เลยลงมาจากห้องกันช้าครับ ลงมาก็เกือบจะเก้าโมงครึ่งเเล้ว  ไอ้ห่าลพที่มีหน้าที่คอยเตรียมอาหารเอาไว้ให้เลยได้ที่เเซวมายกใหญ่...


“เลิกพูดมากเลยไอ้ลพ ไม่งั้นกูจะยุให้เอ็มตัดเงินเดือนมึง”ผมหันไปเเยกเขี้ยวใส่ไอ้ลพที่หันมามองหน้าผม เเล้วรีบพูดดักทางมันเอาไว้ก่อน


กูรู้ทันหรอก...ว่ามึงกำลังจะเเซวกูต่อ- -


“โฮ! ซ้ออ! อย่าทำร้ายลพ ลพเป็นเด็กซื่อๆ ใสๆน่า”

“ซื่อเป็นสัตว์ กับไสยศาสตร์นะสิมึงนะ- -“

“เเม้ซ้อก็...ให้พรกันเเต่เช้าเลย^^”มันยังไม่หยุดกวนตีนผมครับ นี้ถ้าเเมร่งอยู่ใกล้ๆตีนอีกหน่อยจะยันเเมร่งสักทีสองที


ไอ้ลพมันยืนกวนตีนผมต่ออีกพักหนึ่ง เเล้วมันก็ขอตัวกลับไป  วันนี้ผับปิดมันก็เลยเอาข้าวมาส่งผมกับไอ้เอ็มเท่านั้นเเล้วก็คงจะกลับเลย


“วันนี้กูจะพามึงไปบ้านม๊ามึงนะ”เอ็มมันพูดขึ้นมานิ่งๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาจัดคอเสื้อให้ผม

“...ไปทำไมอะ?”ผมถามกลับไป ถ้าถามว่าอยากกลับบ้านไหมก็สามารถตอบได้เลยว่าอยาก...เเต่ถ้าถามว่าจะกลับไปอยู่ไหม...ก็คงไม่^^


เพราะผมมีที่ที่อยากอยู่มากกว่าที่นั้นเเล้ว…


“ก็ไปหาพ่อหาเเม่มึงไง...เเต่กูจะไปข้างนอกก่อน มึงก็รอที่นั้นเเหละ”อ้าว? เเล้วมันจะไปไหนอ’ะ??

“...?”ผมเงยหน้ามามองมันด้วยใบหน้าที่คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย มันเลยเฉลยให้

“จะไปธุระ”

“อ่อ…”ผมส่งเสียงตอบรับไปเบาๆ เเต่ถึงผมจะตอบรับมันไปเเบบนั้น เเต่มันก็ยังไม่หายสงสัยไงนะ


มันจะไปธุระ? เเล้วมันธุระอะไรว่ะ??


...ทำไมต้องมีความลับกับกูเนี่ย  ผมโคตรอยากจะรู้ เเต่ก็ไม่กล้าที่จะเซ้าซี้ถามมัน ผมไม่อยากให้มันมองผมว่าผมงี่เง่า ไม่อยากให้มันรำคาญเลยจำต้องเก็บสิ่งนี้เอาไว้กวนใจตัวเองเล่นๆ ต่อไป


“อีกเรื่องหนึ่งที่มึงควรรู้”

“...ไรอะ?”

“วันนี้คือวันสุดท้ายที่เราจะอยู่ด้วยกัน..”

“อะไรว่ะ! ได้กูเเล้วจะทิ้งเหรอ! มึงอยากตายเหรอไอ้หมา!!!”ผมลุกขึ้นยืน ใช้ช้อนส้อมชี้หน้ามันเเบบเอาเรื่อง...อยากตายใช่ไหมไอ้หมา!! ได้เลย! มึงได้ตายสมใจเเน่!!!

“มึงฟังก่อนสิว่ะ โวยวายไปก่อนเลย-*-”มันบ่นออกมาเบาๆ เเล้วปัดมือของผมออกให้พ้นหน้าของมัน ก่อนจะดันให้ผมกลับไปนั่งตามเดิม

“...จะพูดอะไรก็พูด ไม่เข้าหูกูเเทงด้วยส้อมเเน่!”ผมปาช้อนส้อมกลับลงไปที่จานข้าวของตัวเองเเล้วยกมือขึ้นก่อนอกตัวเองเอาไว้

“...ฟังก่อน เเล้วค่อยพูดตอนกูพูดจบโอเคไหม”

“เออ ฟังอยู่ พูดมาสักที!!”


เร็วๆเลยไอ้เอ็ม มึงรีบๆเคลียร์...ตอนนี้เเค่คิ้วกูที่กระตุก เเต่ถ้ามึงยังกวนตีนเเบบนี้อีกหน่อยตีนกูกระตุกเเน่


….เเมร่งเอ้ย!!


“อันที่จริง การที่เรามาอยู่ด้วยกันเนี่ย เพราะอาม่ามึงวานกูช่วยดัดสันดานมึงให้”

“...”ไอ้สัส! ดูใช้คำ..เเค่ดัดนิสัยก็พอ-*-


เเล้วไม่ใช่อาม่ายกผมให้มันเลยหรอกเหรอ??


“กูตกลงกับม่ามึงว่า เมื่อคบ 4 เดือนจะพามึงกลับไปส่ง….”

“มึงก็เลยจะพาไปส่งเหรอ”เเต่ยังไม่คบ 4 เดือนนิ! ยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะ

“ก็บอกให้ฟังก่อน”มันพูดดุๆ ผมเลยยอมเงียบฟังมันต่อ


เงียบก็ด่ะ - -


“..ท่านยังบอกอีกว่า...หลังจาก 4 เดือนเเล้วถ้าเรายังอยากอยู่ด้วยกันต่อ..ก็ได้”

“อะไรว่ะกูไม่เข้าใจ?”

“..โง่อีกล่ะ”ด่ากูโง่อีก...ช่ายสิ! ได้กูเเล้วนิ ไม่ถนอมน้ำใจกูเเล้วนิ-^-

“ก็เเล้วมันหมายความว่ายังไงเล่า! มึงอย่าลีลา”

“ก็หมายความว่า...ถ้ามึงกับกูจะเอากันจริงๆ เขาก็ไม่ว่าไง”


-///- เอากันเลยเหรออาม่า..ร...รุนเเรง


มันพูดออกมาด้วยใบหน้านิ่งๆ ก่อนจะเผลอรอยยิ้มบางๆออกมาหลังจากที่ผมรับรู้ได้ว่าใบหน้าของตัวเองมันเเดงไปหมดเพราะความเขิน


“เข้าใจเเล้วยัง”

“...เเต่นี้ยังไม่ 4 เดือน ทำไมจะพากูไปคืน” หรือเพราะได้กูเเล้ว? หรือเบื่อกูเเล้ว?!


เพราะกูใจง่ายยอมมึงก่อนคบกำหนดเหรอ…ไม่ได้ดิ! ไหนว่าจะให้กูอยู่ด้วยไปตลอดชีวิตไง!!


“...มโนไปถึงไหนเเล้วเนี่ย”ไอ้เอ็มมันเอื้อมมือข้ามโต๊ะมาขยี้หัวผมเเรงๆ เเล้วส่ายหน้าใส่ผมยิ้มๆ

“...กูยังไม่ได้พูดอะไรเลย”

“เเต่หน้ามึงมันโวยวายไปไกลเเล้วคุณ” หน้ากูมันออกขนาดนั้นเลยเหรอ--?

“...เออๆ...มึงพูดต่อสิ”

“ที่กูจะพามึงกลับไป ก็เพราะจะไปยุติข้อตกลงนั้น..เเละจะไปบอกอาม่ามึงด้วยว่าไม่ต้องรอให้ถึง 4 เดือนหรอก”มันเลื่อนมือของมันลงมาจับที่เเก้มของผมเเล้วบีบเบาๆ

“หลานของเขาทำกูหลงจนถอนตัวไม่ขึ้นได้เเล้ว^^”พูดจบมันก็ยิ้มบางๆให้


ความชอบ - - - - - ->  คะเเนนเต็ม 10 เเล้ว


ชอบ -----> รัก


ฮรื่ออ! ผมรักมันเเล้วเนี่ย บ้าจริง-//-


เเค่มันพูดเเค่นั้น หัวใจผมมันก็เต้นเเรงจนเหมือนจะระเบิดออกมาเเล้ว


“ด...เเดก...เเดกข้าวเนอะ”ผมก้มหน้าลงทำเป็นสนใจจานข้าวของตัวเอง เเต่จริงๆเเล้วต้องการจะซ่อนใบหน้าเเดงๆของตัวเองต่างหาก

“หึ...เเล้วไง จะยังอยู่กับกูต่อไหม”มันเองก็เหมือนจะรู้ เลยไม่ยอมให้ผมก้มหน้าหนีได้นาน เลื่อนมือจากเเก้มของผมลงมาที่คางเเล้วจับให้เชิดขึ้นไปสบตากับมันเเทน

“อยู่ดิ! ถามโง่ๆนะ จำไว้เลยกูจะอยู่กวนใจมึง กวนตีนมึงต่อเรื่อยๆนั้นเเหละ >~<“

“หึ...ดี”


….


“เดี๋ยวเย็นๆกูจะมารับ”มันลดกระจกลง เเล้วพูดบอกผมที่ลงมายืนข้างๆรถสีดำคันงามของมันเเล้ว

“..อื้อ” ผมตอบรับเบาๆ

“เป็นอะไร?”อยากไปกับมึงด้วยไง...เเค่นี้ก็ต้องถาม - -!

“เปล่า...ขับรถดีๆนะ”ถึงสมองจะประมวลผลออกมาอีกเเบบ เเต่คำพูดที่หลุดออกไปจากปากของผมกลับเป็นอีกอย่างหนึ่ง

“เออ...มึงก็ทำตัวดีๆ เดี๋ยวกูมา”

“อือ”


พอผมตอบมันเสร็จ มันก็ยิ้มออกมานิดๆ เเล้วค่อยๆเลื่อนกระจกรถขึ้นมาปิดช้าๆ ก่อนจะขับรถออกไปจากหน้าตัวบ้านของผม ออกไปตามทางเพื่อมุ่งหน้าออกไปที่ถนนสายหลัก พอเห็นเเบบนั้นเเล้ว ผมเลยเดินเข้ามาภายในบ้านบ้าง


“คุณ!!”

“พี่เเทน^^”ผมยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปกอดพี่ชายของตัวเองที่เหมือนกำลังจะออกไปไหน

“มาไงเนี่ย...หรือว่าคบกำหนดเเล้ว?”พี่เเทนเอียงคอมองหน้าผมเหมือนตั้งคำถาม


...เดี๋ยวๆ...นี่พี่เเทนก็รู้เรื่องนี้เหรอ...มีเเค่ผมคนเดียวเหรอที่ไม่รู้...ฮรื่ออ...น้อยใจได้ไม่เนี่ย-*-


เเต่ไม่เอาอ่ะ...เดี๋ยวเเมร่งไม่มีใครรู้ว่านอยด์ ไม่ง้อขึ้นมานี่ยุ่งอีก--


“เอ็มมาส่ง..เดี๋ยวเสร็จงานมันก็มารับ”

“...มารับ?”

“อื้อ มารับ”ผมตอบรับไปพร้อมๆกับพยักหน้าตอบไปด้วย

“คือจะกลับไปอยู่กับเขาใช่ไหมเนี่ย”

“...อื้อ”ผมตอบรับเบาๆ

“ก็ดีนะ...ถ้าเป็นคุณเอ็ม พี่ว่าเอาเราอยู่เเน่ๆ^^”พี่เเทนพูดยิ้มๆ ก่อนจะยกมือลูบหัวของผมอย่างเอ็นดู

“...พูดเหมือนคุณดื้อ”ผมพูดพึมพำเบาๆ

“ก็ดื้อนะสิ...ดื้อด้านมากๆด้วย”

“โฮ! ดูพูดเข้า”ผมบ่นออกมาไม่จริงจังมากนัก พี่เเทนเลยหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ

“...ไปอยู่กับเขาก็อย่าดื้อมากนะ ช่วยงานเขาด้วย”

“คุณก็ทำทุกวันหรอก”

“เรื่องจริง?”พี่เเทนทำหน้าเหมือนไม่เชื่อสิ่งที่ผมพูดเท่าไร


...อะไรเนี่ย...นี่น้องไง..น้องนะเนี่ย-*-


“จริงดิ พี่เเทนไปถามเอ็มมันเลยก็ได้”ผมยู่ปาก ทำหน้าท้าท้ายใส่

“เชื่อก็ได้”


ผมกับพี่เเทนคุยกันต่ออีกนิดหน่อยก็ต้องเเยกกัน ผมเดินเข้ามาในห้องรับเเขก  ส่วนพี่เเทนนั้นออกไปเปิดร้าน กว่าจะกลับก็คงเย็นๆ นี่ผมก็ยังไม่เเน่ใจเลยว่าจะกลับมาทันผมหรือเปล่า…


วันนี้ทั้งวันผมก็ใช้ชีวิตของตัวเอง นั่งๆนอนๆรอไอ้เอ็มมารับอยู่ที่บ้านของอาม๊าอาป๊านั้นเเหละ...ตอนเช้าๆ ผมก็นั่งคุยกับอาม๊าอยู่หรอก...เเต่พอเริ่มเบื่อก็เลยขอขึ้นมานอนกลิ้งไปมาบนห้องนอนของตัวเองที่ไม่ได้ใช่งานมาเกือบจะ 3เดือนเเล้ว..


...ถ้าเป็นตัวผมเมื่อก่อน คงไม่อยากจะจากที่นี้ไปอีกเเน่ๆ…


เเต่พอเป็นผมในตอนนี้เเล้ว...ผมกลับอยากจะกลับไปที่นั้นเเล้วอยู่ข้างๆไอ้เอ็มมัน…


ตกเย็นอาม่ามาหาผมที่บ้าน เเล้วก็พูดเรื่องข้อตกลงนิดหน่อย ท่านบอกไอ้เอ็มไปหาท่านเมื่อเช้า เเล้วข้อยกเลิกข้อตกลง เเถมมันยังขอผมกับอาม่าตรงๆ


“เมื่อเช้าอีมาขอลื้อกับอั้วเเล้ว ลื้อล่ะว่าไงอาคุณ”

“...คุณอยากไปอยู่กับมัน”ผมก้มหน้าตอบอาม่ากลับไปเบาๆ

“ก็ดี...เเล้ว...ได้กันหรือยัง”

“เเค่กๆ!..อาม่าพูดอะไรเนี่ย-//-!” ผมเเทบจะสำลัก เกือบทำข้าวที่กำลังกินอยู่พุ่งออกจากปากเเล้ว


...จู่ๆม่าถามอะไรเนี่ย>///<


“อั้วจะได้รู้ไง ว่าจะเรียกค่าสินสอดเท่าไรได้บ้าง”

“โธ่ม่า!”

“เอ...หรือไม่ต้องเรียก เเต่เปลี่ยนเป็นเเถมข้าวสารอีก 20 กระสอบดี ตอบเเทนที่อีทนลื้อได้เนี่ยอาคุณ”

“อาม่า!!”


เเล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ...ผมเลยต้องยิ้มออกมาด้วย...พอมองหน้าของทุกคนตอนนี้เเล้ว ผมก็อดจะมีความสุขมากๆไม่ได้ ทั้งอาม๊า อาป๊า อาม่า เเละพี่เเทนดูมีความสุขมากๆ


"ม๊าของให้คุณมีความสุขมากๆนะลูก...เอาไว้จะหาของขวัญเเต่งงานให้นะ"อาม๊าของผมพูดยิ้มๆ

"อือ...งั้นเดี๋ยวพี่ทำเค้กให้ตัดกับคุณเอ็มเเล้วกัน  เค้กเเต่งงานไง^^"เเล้วพี่เเทนก็พูดต่อ

"งั้น...เดี๋ยวป๊าจองตั๋วไปฮันนิมูลให้เเล้วกัน"เเล้วก็ป๊าที่พูดเสริมขึ้นมาอีก

"งั้นอั้วจองโต๊ะจีนเลยดีไหมนะ จะเลี้ยงต้อนรับหลานเขยสักหน่อย..."เเล้วก็ปิดท้ายที่อาม่าของผมที่พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเเล้วทำท่าเหมือนจะทำตามคำพูดของตัวเองจริงๆ


....ฮรื่ออออ


เเต่ทุกคนจะรู้ไหม! ว่าที่กำลังพูด กำลังทำกันอยู่เนี่ย....มันทำผมอายเเค่ไหน>///<!!



BY : ลั้น ลา

ความคิดเห็น