น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

ชื่อตอน : คนเคยรู้จัก-1

คำค้น : บ่วงพัทธ์ , จำเลยรัก , ตบจูบ , พัทธ์ , หนึ่งนาถ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 48

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2562 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนเคยรู้จัก-1
แบบอักษร

รถจี๊ปแกรนด์เชโรกีสีดำที่แล่นเข้ามาจอดหน้าโรงพยาบาลทำเอานายชุ่มที่กำลังจะเดินเข้าไปยังตึกห้องฉุกเฉินหยุดยืนดูอย่างไม่แน่ใจ ก่อนที่จะอ้าปากค้างเมื่อเห็นชัดเจนว่าคนที่ก้าวลงมาจากรถคือเจ้านายของตนและหนึ่งนาถ ชายชรารีบเดินหลบอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าทั้งคู่กำลังเดินตรงมาทางนี้เช่นกัน พลางอดสงสัยไม่ได้ว่าคู่นี้ทำไมถึงได้มาด้วยกันได้

“ยายของเธออยู่ห้องไหน”

“เมื่อเช้าพยาบาลบอกว่าอยู่ห้อง CCU ค่ะ”

เสียงใสที่ตอบโดยไม่มีอาการรวนหรือโกรธขึ้งทำให้พัทธ์หันมามองคนข้างตัวอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเห็นว่าใบหน้าเรียวสวยนั้นซีดเผือดลงและมีท่าทีเคร่งเครียดขึ้นอย่างชัดเจน

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปหายายของเธอก่อนก็แล้วกัน ฉันขอแวะทำธุระก่อนแล้วจะตามไป”

 “คะ? เอ่อ ได้ค่ะ”

หนึ่งนาถว่าพลางเดินนำร่างสูงใหญ่ไปอย่างเป็นห่วงยาย โดยที่พัทธ์ไม่ได้ตามมาอย่างที่เอ่ยแต่กลับแยกไปอีกทางจนนายชุ่มที่แอบสังเกตอยู่มองตามไปอย่างประหลาดใจ ...เจ้านายของเขาคิดจะทำอะไรกันแน่

คิ้วเข้มหนาดูเหมือนจะขมวดมุ่นจนยากจะคลายลงง่ายๆเมื่อพัทธ์ได้ฟังสิ่งที่นายแพทย์เจ้าของไข้บอกอาการป่วยของอดีตแม่นมของตนเอง ...ผ่าตัดบายพาสหัวใจในวัยเฉียดเจ็ดสิบ

“ความเสี่ยงค่อนข้างสูงครับคุณพัทธ์ แต่ถ้าไม่ผ่าตัดคนไข้จะเสี่ยงยิ่งกว่า”

นายแพทย์สูงวัยเอ่ยตรงๆกับชายหนุ่มรุ่นลูกที่คุ้นเคยกันดีเพราะเคยถูกเชิญให้ไปประจำคลินิกในไร่วนาพงศ์อยู่หลายปี พลางยิ้มให้กำลังใจ

“อย่ากังวลเลยคุณพัทธ์ ตอนนี้โรงพยาบาลเรามีเครื่องมือพร้อมแถมยังมีหมอที่เชี่ยวชาญโรคหัวใจอยู่หลายคน รับรองว่าไม่แพ้โรงพยาบาลดังๆในกรุงเทพฯแน่นอนครับ”

“ถ้าอย่างนั้นคุณหมอจัดการเรื่องการนัดคิวผ่าตัดได้เลยครับ ผมจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง”

พัทธ์เอ่ยขึ้นเรียบๆพลางส่งเอกสารรายละเอียดเกี่ยวกับกระบวนการรักษาส่งคืนให้ ก่อนจะหันมายืนยันกับแพทย์เจ้าของไข้อีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายยังคงมองเขาอย่างแปลกใจ

“ผมอาจจะไม่ใช่ญาติโดยตรง แต่ป้านวลเป็นแม่นมของผมเองครับ ผมต้องขอโทษด้วยที่มาโรงพยาบาลช้าไปจนคุณหมอต้องวุ่นวาย พอดีผมเพิ่งรู้เรื่องจากคนของผมเมื่อเช้านี้เองครับ”

“ไม่เป็นไรครับ หมอเข้าใจ ทางนี้เองก็จะรีบประสานแผนกศัลยกรรมให้เร็วที่สุด คนไข้อายุมากแล้วด้วย ถ้าปล่อยทิ้งไว้นานก็จะยิ่งมีความเสี่ยงมากขึ้นตอนผ่าตัดบายพาสหัวใจครับ”

 “ผมฝากป้านวลด้วยนะครับคุณหมอ เขา...เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่ผมเหลืออยู่”

“หมอจะรักษาอย่างเต็มที่ที่สุดครับ”

พัทธ์พนมมือไหว้นายแพทย์อาวุโสอีกครั้งก่อนจะเดินตามพยาบาลออกไปเพื่อไปจัดการเรื่องเอกสารและค่าใช้จ่าย แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตามไปเยี่ยมยายนวลที่ห้อง CCU ร่างผอมเกร็งที่คุ้นตาก็ตรงเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างจนชายหนุ่มชักจะไม่มั่นใจว่าลุงชุ่มเพิ่งมาถึงพร้อมกับกระเช้าเครื่องดื่มบำรุงสุขภาพ หรือว่า...

“ผมดีใจนะครับคุณพัทธ์”

“ดีใจ? เรื่องอะไรกัน”

“ก็ดีใจที่คุณพัทธ์ไม่ได้โกรธจนตัดขาดยายนวลแกอย่างที่คุณพัทธ์เคยพูดไป”

“พูดมากไปแล้วนะลุงชุ่ม ฉันก็แวะมาถามอาการตามประสาคนเคยรู้จัก ไม่-ได้-ทำ-อะไร-ทั้งนั้น” พัทธ์เน้นเสียงเข้มพร้อมๆกับที่มือหนาหยิบกระเช้าจากลูกน้องตัวเองมาถือไว้ ก่อนจะแกล้งทำเป็นเมินไม่สบสายตารู้เท่าทันของชายชราที่มองราวกับเขายังเป็นเด็กชายตัวเล็กๆเช่นวันวาน

“ครับ ไม่ได้ทำก็ไม่ทำ แต่ถึงอย่างไรลุงก็ดีใจอยู่ดี เพราะอย่างน้อยลุงก็คิดว่ามันยังไม่สายเกินไปที่คุณพัทธ์จะให้อภัยและเริ่มต้นใหม่นะครับ แม้ว่าอดีตที่สูญเสียไปแล้วไม่สามารถย้อนคืนมาได้ แต่อย่างน้อยตอนนี้คุณพัทธ์ก็ยังสามารถเลือกที่จะรักษาสิ่งที่เหลืออยู่ได้ คุณพัทธ์เลือกได้นะครับ”

ใบหน้าคร้ามก้มมองกระเช้าในมืออย่างชั่งใจ เขาเลือกได้จริงๆหรือ เลือกที่จะลืมเรื่องราวความเจ็บปวดทั้งหมด เลือกที่จะให้อภัยแล้วเริ่มต้นใหม่ แต่เขาจะเลือกอะไรได้...ในเมื่อวันนี้เขายังไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าเขาจะเริ่มต้นใหม่ได้อย่างไร กับหัวใจที่เจ็บจนมันไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว... ......................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น