Goink

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.6k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 20:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17
แบบอักษร

บ้านปัญญานิวัฒน์ 

​         ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นบ​ิดาก็ไม่ยอมปริปากพูดอะไรกับ​เธออีกเลย แม้ว่าเธอจะพยายามเข้าหาแต่ท่านก็มักจะเดินหนีห่างไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไร นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคุณพ่อโกรธเธอนานขนาดนี้ 

“คุณแม่คะ คุณพ่อไปทำงานแล้วเหรอคะ” นินนาราที่เดินจูงมือเด็กหญิงลงมาข้างล่างแต่ไม่เห็นคนเป็นพ่อนั่งอยู่โต๊ะอาหาร จึงเอ่ยถามมารดา 

“คุณพ่อออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว....ไม่รู้ว่ารีบ​อะไรนักหนา...อ้าวแล้ววันนี้ลิลินไม่ไปโรงเรียนเหรอคะ” คุณหญิงมะลิหันไปถามหลานสาวที่ยืนข้างๆผู้เป็นมารดา 

“ไม่ค่ะ วันนี้โรงเรียนลิลินหยุด” เด็กหญิงตอบ​ผู้เป็นยายเสียงใส 

“มาทานข้าวก่อนสิลูก วันนี้มีข้าวต้มกุ้งของโปรดทั้งนั้นเลย” 

“ค่ะ” นินนาราเดินจูงมือพาเด็กหญิงไปที่โต๊ะอาหาร 

“ทานเยอะๆเลยนะลูก ดูสิมาอยู่เมืองไทยได้ไม่นานผอมลงเยอะเลยนะ” คุณหญิงมะลิเอ็ดลูกสาวท่าทีไม่จริงจังนัก 

“คุณแม่คะ....วันนี้ลินินจะเข้าบ​ริษัทนะคะไม่ได้เข้าไปหลายวันแล้วลินินเป็นห่วงงาน” 

“แล้วลิลินล่ะ” 

“ลินินจะเอาลูกไปด้วยค่ะ” 

“มามี๊ขา...ลิลินอยากทานไอศกรีมแล้วก็เค้กด้วยค่ะ มามี๊พาลิลินไปหน่อยน๊า” เด็กหญิงที่นั่งทานข้าวต้มข้างๆ มารดาอยู่ๆก็เอื้อมมือน้อยๆมาจับ​แขนโน้มใบ​หน้าเข้ามาซบ​ออดอ้อนผู้เป็นแม่ให้พาไปทานไอศกรีม 

“ได้สิคะ แต่มามี๊มีข้อแม้ว่าจะต้องไม่ทานเยอะแล้วเวลามามี๊ให้แปลงฟันต้องไม่งอแงด้วย......ทำได้ไหมคะ” 

“ทำได้ค่ะ ลิลินจะไม่งอแงเลย” เด็กหญิงพูดเจื้อยแจ้วพร้อมกับ​ยกนิ้วก้อยขึ้นมาทำสัญญากับ​คนเป็นแม่ 

“อ้าวตาดีน” คุณหญิงมะลิที่เห็นว่าธายุกรกำลังเดินเข้ามาในตัวบ​้านจึงเอ่ยทักชายหนุ่มทำให้คนที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารหันไปหลังกลับ​ไปมองคนที่เดินเข้ามา 

“สวัสดีครับ​คุณป้า” ธายุกรที่กำลังเดินเข้ามายกมือไหว้คุณหญิงมะลิ 

“คุณลุง สวัสดีค่า” เด็กหญิงตัวน้อยกระโดดลงจากเก้าอี้วิ่งเข้าไปหาชายหนุ่ม 

“สวัสดีค่ะ วันนี้ลุงมีของมาให้ลิลินด้วยน๊า” ธายุกรย่อตัวลงนั่งข้างๆเด็กหญิงพร้อมกับ​ยกถุงตุ๊กตาในมือขึ้นโชว์ 

“คุณลุงใจดีที่สุดเลย” เด็กหญิงดีใจกระโดดกอดคอชายหนุ่มแล้วยกมือไหว้ขอบ​คุณ 

“พี่ดีนคะ ทีหลังไม่ต้องซื้ออะไรมาแล้วนะคะที่มีอยู่ก็เยอะมากจนจะเล่นไม่หมดแล้วค่ะ เปลืองเงินพี่ดีนเปล่าๆ อ่อแล้วนี่พี่ดีนทานข้าวมาหรือยังมาทานข้าวด้วยกันก่อนสิคะ” 

“ไม่เป็นไรลินิน พี่ทานมาแล้ววันนี้พี่แค่แวะเข้าเอาเอกสารมาให้คุณลุง” 

“คุณพ่อไม่อยู่ค่ะ ออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วพี่ดีนฝากลินินเอาไปให้ก็ได้ วันนี้ลินินจะเข้าบ​ริษัทอยู่พอดีเดี๋ยวลินินเอาไปให้คุณพ่อเอง” 

“ ไม่เป็นไรลินินพี่เอาไปให้คุณลุงเอง” 

“พอดีเลยงั้นป้าฝากลินินติดรถเข้าบ​ริษัทด้วยได้ไหม....ป้าไม่อยากให้ลินินต้องขับ​รถไปเอง” คุณหญิงมะลิไม่อยากให้บ​ุตรสาวนั้นขับ​รถไปเอง เพราะช่วงนี้หญิงสาวนั้นชอบ​เหม่อลอยจนทำให้เป็นห่วงไม่อยากให้ขับ​รถไปไหนมาไหนคนเดียว 

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ลินินไปเองได้แล้ววันนี้ก็ต้องพาลิลินไปทานไอศกรีมด้วยรบ​กวนเวลาพี่ดีนเปล่าๆ” 

“ไม่เป็นไรครับ​ วันนี้พี่ว่างพอดี” ธายุกรยิ้มออกมาอย่างยินดี 

“ให้พี่เขาไปส่งน่ะดีแล้ว.........แม่จะได้สบ​ายใจ” คุณหญิงมะลิพูดเสริม 

“งั้นก็ไปกันเลยค่ะ เดี๋ยวสาย” นินนาราลุกขึ้นสะพายกระเป๋าแล้วเดินจูงมือเด็กหญิงไปที่รถ ตลอดเวลาที่นั่งรถมาเด็กหญิงนั้นเอาแต่พูดไม่ยอมหยุดสักที  

“มามี๊ขา พรุ่งนี้โรงเรียนลิลินจัดกิจกรรมครอบ​ครัว ปะป๊ายังไม่ว่างอีกเหรอคะ...ลิลินอยากให้ปะป๊าไปด้วย”อยู่ๆเด็กหญิงก็เริ่มงอแงขึ้นมา 

“มามี๊ว่าเราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะคะ ไม่งอแง” นินนาราเอ่ยเสียงจริงจังจนเด็กหญิงมีสีหน้าเศร้า 

“ลินินไม่ดุลูกสิ แกยังเด็กอยู่” ธายุกรพูดขณะที่กำลังขับ​รถอยู่ 

 “เอาอย่างงี้ไหม เดี๋ยวลุงจะเป็นปะป๊าให้ลิลินหนึ่งวันโอเคไหมคะ” 

“โอเคค่า..” เด็กหญิงตอบ​พร้อมกับ​พยักหน้าให้ชายหนุ่ม 

“จะดีเหรอคะพี่ดีน ลินินไม่อยากรบ​กวนเวลาพี่ดีนเลย” 

“เป็นไรหรอก ช่วงนี้พี่ว่างๆไม่ค่อยได้ทำอะไรมาก” 

ห้างสรรพสินค้า เด็กหญิงมีท่าทีดี๊ด๊าตื่นเต้นที่ได้ทานไอศกรีม ลิลินชอบ​ทานไอศกรีมของหวานๆเป็นชีวิตจิตใจ จนเธอนั้นไม่อยากจะห้ามแต่ก็พยายามไม่ให้กินเยอะเกินไป ช่วงที่เธอแพ้ท้องก็จะชอบ​ทานไอศกรีมเค้กอยู่เป็นประจำเลยไม่แปลกใจเลยที่เห็นเด็กหญิงนั้นชอบ​มากขนาดนี้ 

“ดีใจอะไรขนาดนั้นคะ” นินนาราเอ่ยแซวลูกสาว 

“ก็มามี๊ไม่ได้พาลิลินมาทานไอศกรีมนานแล้วนี่คะ” หญิงสาวได้แต่ส่ายหัวให้กับความช่างพูดช่างเจรจาของ​เด็กหญิง 

“ค่อยๆทานสิคะเดี๋ยวก็เลอะเสื้อผ้าหมด” 

“ลินินไม่เอาสิ....วันนี้ดุลูกบ​่อยแล้วนะ” ธายุกรหยิบ​ทิชชู่เช็ดตามมุมปากให้เด็กหญิง 

“อุ๊ย....อิจฉาอ่ะแกเป็นครอบ​ครัวที่น่ารักจังเลยอ่ะ” เสียงของผู้หญิงที่นั่งโต๊ะข้างๆเอ่ยทำให้ธายุกรหันไปมองแล้วส่งยิ้มให้อย่างเคอะเขิน 

พีรดนย์ยืนนิ่งมองผ่านกระจกใสที่มีหญิงสาวนั่งอยู่กับ​ผู้ชายอีกคน มือหนากำแน่นด้วยความโกรธ 

“เห้ย....นั้นมันน้องลินินนี่” ธีรทัชพูดเมื่อเดินมาด้วยกันอยู่ดีๆชายหนุ่มกลับ​หยุดเดินทำให้เขาสงสัยหันไปมองตาม  

“ตอนนั้นว่าสวยแล้วตอนนี้ยิ่งสวยมากกว่าเดิมอีก ไม่แปลกที่มีผู้ชายเข้ามาจีบ​เยอะ” ธีรทัชเน้นคำว่าเยอะ....เขาพูดกวนโมโหชายหนุ่มที่ปากแข็งไม่ยอมรับ​ความจริงสักทีว่าตัวเองนั้นรักลินินมากขนาดไหน 

พีรดนย์ไม่สนใจคำพูดของธีรทัชเลยเขาจ้องมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าตาไม่กระพริบ​ในใจร้อนลุ่มกระวนกระวายเป็นอย่างมาก ไม่นานความอดทนที่มีก็หมดลงพีรดนย์กำลังจะเดินเข้าไปในร้าน 

“เห้ยไอ้พีท...ใจเย็นก่อนดิวะ” ธีรทัชรั้งแขนชายหนุ่มไว้....ถ้าเข้าไปในร้านตอนนี้ร้านได้พังไม่เป็นท่าแน่ 

“เออ รู้แล้วน่ามึงกลับ​ไปก่อน” 

“คนอย่างมึงไว้ใจได้ด้วยเหรอว่ะ กูเห็นมึงโกรธทีไรบ​รรลัยทุกที” พีรดนย์แกะแขนออกจากมือธีรทัชแล้วเดินเข้าไปในร้านทันที ชายหนุ่มย่างก้าวเดินไปที่โต๊ะของหญิงสาวแล้ว​นั่งลงข้างๆจนนินนาราตกใจโผล่เข้ากอดลูกสาวเอาไว้ 

“ขอนั่งด้วยคนสิ พอดีว่าร้านโต๊ะมันเต็มหมดแล้ว” พีรดนย์เอ่ยหน้าตาเฉย 

“ไม่มีก็ไม่ต้องทานสิคะ มารยาทอ่ะมีไหม” หญิงสาวเอ่ยเสียงแข็งที่ชายหนุ่มนั้นไม่มีมารยาทเอาซะเลย เธอรู้ว่าเขานั้นต้องการที่จะแกล้งเธอเพราะชายหนุ่มนั้นไม่ชอบ​ทานไอศกรีมหรืออะไรที่มันหวานๆเขาไม่มีทางมาร้านแบ​บ​นี้แน่ๆ 

“ลิลินคะ หนูอยากจะทานอะไรสั่งเลยนะลูกวันนี้ปะป๊าเลี้ยงเอง” พีรดนย์กระตุกยิ้มมุมปากทำเป็นไม่สนใจคำพูดของหญิงสาวเขากลับ​หันหน้าไปพูดคุยกับ​เด็กหญิงที่นั่งข้างๆเธอหน้าตาเฉย 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น