Manatchanok

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.5k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2562 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 26
แบบอักษร

image

"เชิญผู้อำนวยการครับ" พี่เมฆจับมือฉันแล้วยืนขึ้นก่อนจะเดินอ้อมไปด้านหลังเวทีที่มีการ์ดยืนรออยู่สองคนที่ทางขึ้นบนเวที

"สักครู่นะครับท่านคงกำลังเตรียมตัวอยู่" พี่เมฆรับไมค์มาจากการ์ดก่อนที่จะพาฉันขึ้นมาด้านบนทันที ทันทีที่เราทั้งครู่ขึ้นมาด้านบนก็สร้างความตกใจให้กับทุกคนในห้องกิจกรรมไม่นอน

"สวัสดีครับวันนี้ผมมาแทนม๊า เพราะท่านติดธุระอยู่ที่ต่างประเทศ" ฉันบีบมือพี่เมฆเบาๆด้วยความตกใจและตื่นเต้นที่ขึ้นมาเจอสายตาหลายพันคู่ที่จับจ้องมาที่ฉัน

"ตอนนี้ ผู้อำนวยการยังไม่ใช่ผม แต่เทอมหน้าผมจะเข้ามาบริหารอย่างเต็มตัวแล้วเจอกันครับ ผมอยากให้ทุกคนเต็มที่กับกิจกรรมที่เกิดขึ้นในวันนี้ด้วย" พี่เมฆเริ่มหันมามองหน้าฉันเมื่อรับรู้ไดด้ถึงแรงบีบที่มือ ฉันตื่นเต้นจนตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหนาวแล้วสิ

"หนาวหรอ" ไอ้บ้าใครให้ถามออกไมค์แบบนั้นล่ะ ฉันไม่ตอบร่างสูงแต่พยักหน้าแทน ไม่นานผ้าคุมก็ถูกส่งมาให้ร่างสูง พี่เมฆส่งไมค์คืนให้การ์ดก่อนที่จะรับผ้าคุมมาแล้วเอามาคุมให้ฉันแทนก่อนที่จะรับไมค์คืนมา

"เอาล่ะครับผมจะนั่งดูกิจกรรมอยู่ที่นี้จนกว่ากิจกรรมจะจบขอให้ทุกคนสนุกกับมัน"

"เอิ่มแล้วน้องเมญ่าไม่พูดอะไรหน่อยหรอคะ" พิธิกรสาวหันมาหาฉันที่ยืนเงียบไม่ยอมพูดอะไร

"ไม่ล่ะครับ ผมแค่พาเธอมาให้ทุกคนรู้ว่านี้เมียผม ใครห้ามยุ่งและนั้น สี่คนนั้นน้องผมใครแตะตาย" พี่เมฆพูดก่อนจะส่งไมค์คืนให้การ์ดแล้วเดินลงเวทีทันที

"ไอ้สัสเมฆามึงพูดแบบนั้นแสดงว่ามึงจะไม่ให้กูกับไอ้กิตจีบน้องมึงใช่มั้ย" ทันทีที่พวกเเราเดินกลับมาพี่วินก็ถามพี่เมฆทันที

"แล้วแต่มึงจะคิด ควาย" พี่เมฆดึงให้ฉันนั่งลงข้างๆ ตรงหน้าของเราเป็นโต๊ะกระจกเลยมีน้ำอาหารวางอยู่พี่เมฆหยิบน้ำส่งมาให้ฉันแล้วหันไปสนใจบนเวทีต่อ

"เฮียวินไม่รู้หรอที่เฮียเมฆาพูดแบบนั้นเพราะจะได้ไม่มีใครมายุ่งกับเจ้ไงนอกจากเฮียวินกับเฮียกิต"

"มึงจะไปยอกมันทำไมลีโอปล่อยให้มันโงแบบนั้นแหละ" พี่เมฆหันไปดุลีโอแล้วหันมามองหาฉันแทน

"พี่มันเจ้าเล่" ฉันตีแขนพี่เมฆเบาๆเมื่อรู้จุดประสงค์ที่เขาพูดไปแบบนั้น

"แล้วไงพี่ไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น อย่างน้อยๆท้าเป็นพวกนี้พี่ยังฆ่ามันได้สะดวกกว่า" พี่เมฆพูดแล้วหันไปมองหน้าพี่กิตกับพี่วินที่นั่งเงียบๆไม่มีแม้แต่คำพูดใดๆ

"สู้ๆนะคะ พี่เมฆเปิดทางให้พี่ทั้งสองแล้ว" ฉันชูสองนิ้วส่งไปให้พี่วินกับพี่กิตแล้วหันไปมองการแสดงบนเวทีที่ตอนนี้เริ่มเข้าสู่ช่วงตอบคำถามแล้ว

กิจกรรมต่างๆเริ่มดำเนินไปเรื่อยๆไม่ว่าจะเป็นการแสดงความสามารถหรือแม้กระทั้งความรู้รอบด้านและการตอบคำถาม จนสู่ช่วงเวลาสุดท้ายของงานคือช่วงที่เปิดให้ทุกคนเข้าไปโหวดว่าจะให้ใครเป็นดาวเดือนประจำคณะของแต่ล่ะคณะและใครจะได้เป็นดาวเดือนมหาลัย

"เอาล่ะครับ เราก็ได้ทราบกันแล้วว่าใครจะได้เป็นเดือนและดาวของมหลัย ขอผมโหวตครับ" คณะกรรมการเดินขึ้นไปส่งซองผมโหวตใหกับพิธีกรบนเวที

"และคนที่ได้เป็นดาวของมหาลัยนะคะพี่ขอแสดงความยินดีกับคณะ........"พี่พิธีกรเว้นจังหวะให้ทุกคนรอลุ้นไปพร้อมๆกับเธอ

"วิศวะกรรม" สิ้นเสียงประกาศเด็กวิศวะทุกคนก็ลุกขึ้นด้วยความดีใจภูมิใจกับเพื่อนตัวเองจัง

"นั่งลง เดี๋ยวล้ม" 

"มึงก็น้องไม่ใช่เด็กแล้วนะ" พี่แบงค์พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าพี่เมฆกำลังดุฉันอยู่

"มึงก็รู้ว่าเมียกูซุ้มซ้าม" ฮึยฉันนั่งลงตามคำสั่งของพี่เมฆทันทีเดี๋ยวล้มขึ้นมาจริงๆแล้วจะยุ่ง ถ้าเจ็บตัวรอบนี้คงเดือดร้อนไปถึงอาหมดหรือไม่ก็พี่วิเวียนอีกแน่ๆ

"และต่อไปปนะครับ ก็เป็นผมประกาศเดือนมหาลัยที่มีความพิเศษคือจะได้รับรางวัลจากผู้อำนวยการและยังพ่วงตำแหน่งของเดือนมหลัยเมื่อสองปีที่แล้วอีด้วย"ดีนะเนี่ยที่มอบรางวัลให้เือนถ้ามอบให้ดาวฉันว่าผู้หญิงคงจะดิ้นตายแน่นอน

"และขอแสดงความยินดีให้กับคณะวิศวะด้วยค่ะ ปีนี้คณะวิศวะเก็บทุกรางวัลจริงๆค่ะ"

"เชิญพี่เมฆา มอบรางวัลให้น้องด้วยครับ" ทันทีที่พิธีการพูดจบพี่เมฆก็เดินออกไปพร้อมกับการ์ดอีกสองคน ฉันมองร่างสูงที่เดินขึ้นลนเวที แต่ไม่นานไฟในห้องกิจกรรมก็ดับลง

"กริ๊ดดดดด " ฉันรู้สึกถึงแรงกระชากจากด้านหลังและมือหนาที่ปิดปากฉันเอาไว้ไม่ให้ฉันร้องออกมา ฉันพยายามดิ้นจนสุดแรงไม่รู้ว่าพวกที่กำลังจับตัวฉันอยู่นี้มันเป็นใคร 

"อ๊ะ" มันโยนฉันเข้ามาในรถตู้ก่อนที่มันจะตามขึ้นมา

"ออกรถ" สิ้นคำสั่งของมันรถตู้ก็แล่นออกสู้ถนนทันที

"พวกแกเป็นใคร จับฉันมาทำไม" ฉันพยายามขยับถอยหลังเมื่อถูกพวกมันคุกคราม ฮึก พี่เมฆช่วยเมญ่าด้วยเมญ่ากลัว แม่จ๋าหนูไม่ชอบแบบนี้เลย

"สวยดีนี้หว้า" 

"ถอยออกไปนะ อย่าเข้ามา" ฉันพยายามอ้อนวอนไม่ให้พวกมันขยับเข้ามาใกล้ฉันไปมากกว่านี้

"นั่งเงียบๆแล้วอยู่เฉยๆ" มันสั่งให้ฉันเงียบ ตอนนี้รถตู้แล่นออกนอกเมืองแล้ว พี่เมฆมาช่วยเมญ่าเร็วๆนะคะเมญ่ากลัว ฉันเอาแต่นั่งนิ่งๆแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาด้วยความกลัว กลัวว่าฉันจะไม่ได้กลับไปเห็นหน้าคนที่ฉันรักอีกกว่าจะฉันจะไม่ได้กอดเขาอีก 

"ลงมา" 

"โอ้ย ปล่อยนะ ฉันเจ็บ" ฉันถูกกระฉากลงจากรถแล้วลากเข้ามาในบ้านหลังหนึ่งเป็นบ้านไม้เล็กๆโทรมๆโดยที่รอบๆไม่มีบ้านคนเลยมีแต่ทุ่งข้าว นี้พวกมันพาฉันมาที่ไหนกันแน่

"สวัสดีคนสวยเจอกันอีแล้วนะ" 

"โอ้ย" ฉันที่ถูกโยนให้มาอยู่บนพื้นรีบเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่ทักฉันขึ้นเมื่อกี้นี้ 

"ชิน" สภาพของเขาไม่ต่างจากศพเท่าไหร่ดูแล้วน่าจะหนีออกมาจากโรงพยาบาลด้วยซ้ำแต่ทำไมเขามาอยู่ตรงนี้ล่ะ

"นายเป็นคนจับฉันมาหรอ ฮ๊ะ อ่อยอ๊ะ" ชินก้มลงมาให้มือบีบค้างฉันเอาไว้อย่างแรงพร้อมกับมองหน้าฉันอย่างกับจะฆ่าฉันให้ตาย

"ฮึ เก่งนิที่ยังจำฉันได้ผัวเธอมันทำฉันเจ็บนะ" 

"โอ้ย ก็นายทำฉันก่อน" ชินสบัดมือทำให้หน้าฉันหันไปตามแรงเจ็บชมัดเลย ไม่รู้ปานนี้พี่เมฆจะรู้หรือยังว่าฉันถูกจับมาที่ไหน

"ผัวแกทำให้น้องสาวฉันต้องเจ็บ" น้องสาวหรอ พี่เมฆไปทำอะไรแล้วน้องสาวเขาคือใครกัน

"พี่ชิน ใหม่บอกแล้วใช่มั้ยว่าเดี๋ยวใหม่จัดการเอง" บุคคลที่เดินเข้ามาใหม่แทนตัวเองแบบนั้นฉันเลยรับหันไปดูทันทีก็พบกับพี่ใหม่พี่รหัสที่ฉันเชื่อใจและไว้ใจที่สุดคนที่เคยทำให้ฉันเจ็บคนที่ฉันคิดว่าเป็นคนดี

"ไงนางเมญ่า ตกใจล่ะสิ"

"พี่จับเมญ่ามาทำไม" ฉันถามร่างบางตรงหน้าที่ยืนส่งยิ้มร้ายมาให้ฉัน ที่ฉันเห็นพี่ใหม่เมื่อเช้าเพราะแบบนี้สินะเขากลับมาเพื่อทำร้ายฉันสินะ

"ฮึ ถ้าไม่มีแก พี่เมฆาต้องเป็นของฉันเพราะแกคนเดียวนางเมญ่า"

"โอ้ย ปล่อยเมญ่านะ เมญ่าเจ็บ" พี่ใหม่เดินเข้ามาเข่ยาตัวฉันเหมือนคนขาดสติโดยมีนายชินยืนมองอยู่ข้างหลังโดยไม่คิดที่จะห้าม

"หึมึงมันสมควรตายเมญ่า มึงไม่ควรมีชีวิตอยู่ ถ้ากูได้แต่งงานกับพี่เมฆาบ้านกูก็ไม่ต้องล้มละลายแบบนี้ กูเกียดมึง" เพี๊ยะ เพี๊ยะพี่ใหม่เหวี่ยงมือบางลงบนแก้มเนียนของฉันอย่างแรงทำให้หน้าฉันสบัดไปตามแรงตบ

"ฮึกปล่อยเมญ่านะ เมญ่าเจ็บต่อให้ไม่มีเมญ่าพี่เมฆก็ไม่มีวันแต่งงานกับพี่"

"ปากดีนักนะแก ออกมานี้พี่จัดการเอง" ชินดึงพี่ใหม่ออกไปแล้วดึงให้ฉันลุกขึ้นแทน

"ถ้าไม่มีมึงสักคนไอ้เมฆามันจะเป็นไงว่ะ ฮ่าๆ " 

"ไม่นะ ปล่อยฉันไปเถอะนะ" ฉันพยายามขอร้องอ้อนวอนคนตรงหน้าให้ปล่อยฉันไปเพราะความกลัวฉันไม่คิดว่าฉันจะมาเจอกับเรื่องอะไรแบบนี้

"ฮึ มึงกำลังฝันอยู่หรอว่ากูจพปล่อยมึง เอามันไปขังไวในห้องนั้น เดี๋ยวกูจะพาพวกมึงทำอะไรสนุกๆ"พวกนั้นลากฉันเข้ามาในห้องๆหนึ่งก่อนที่มันจะเดินออกไป

"ฮึก พี่เมฆช่วยเมญ่าด้วยค่ะ เมญ่ากลัว" ฉันได้แต่คิดอยู่ในใจเพื่อให้เขามาช่วยฉันได้ทัน ฉันหวังว่าชีวิตฉันจะเหมือนในนิยายหรือไม่ก็ในละครที่พระเอกมาช่วยนางเอกได้ทัน

ระหว่างที่ฉันกำลังคิดถึงพี่เมฆอยู่นั้นก็เหลือบไปเห็นมีดเล่มเล็กวางอยู่ตรงมุมห้องฉันรีบลุกขึ้นไปหยิบมันมาไว้ในมือโชคดีที่พวกนั้นไม่ได้มัดฉันไว้ กึก เสียงประตูเปิดออกตามมาด้วยร่างของชายกำยำสี่ห้าคนและปิดด้วยนายชินที่เดินเข้ามา

"พวกนานจะทำอะไรอย่าเข้ามานะ"

"ฮึ เป็นเมียไอ้เมฆาจะไปสนุกอะไรมาเป็นเมียพวกฉันดีกว่า" นายชินพูดขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาฉันช้าๆ

"ไม่นะอย่าเข้ามาถ้าจะให้ฉันมีอะไรกับพวกแกฉันยอมตาย" ฉันพูดขึ้นด้วยความกลัวชีวิตนี้ฉันเป็นของใครไม่ได้อีกแล้ว เมญ่ารักพี่นะคะ พี่เมฆ ลาก่อนนะคะ เมจ๋าหนูกำลังจะไปหาแม่แล้วนะ ฉึก

"เมญ่า" เสียงเรียกสุดท้ายที่ฉันได้ยินหลังจากที่ฉันใช้มีดที่เก็บได้แทงเข้าที่ท้องตัวเอง

“ลาก่อนค่ะทุกคน ลาก่อนพี่เมฆ”

image

​ไม่นะเมญ่าทำไมทำแบบนั้น ไม่จริงใช่มั้ยทำแบบนั้นไม่ได้น้องเมญ่าของไรท์

​**​ทำไงดีทุกคนทำไมเมญ่าถึงทำแบบนั้น**

​**​มาแล้วขอบคุณที่ติดตามนะคะ**

​**​"หนึ่งไลค์ หนึ่งเม้น หนึ่งกำลังใจ**

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น