LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : โคตรรัก💖 # 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.5k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 20:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรรัก💖 # 21
แบบอักษร


โคตรรัก💖 # 21

“คอเเดงๆ อย่ามายะน้องเเรงน้องเจ็บหัวเข่า~”เสียงทะเล้นๆ บวกกับท่าเต้นกวนๆ ของไอ้ลพทำให้ผมถึงกับมองบน

“น้องบอกอย่ามา…”


โครม!!


ผมปากล่องใส่ทิชชูที่อยู่บนโต๊ะกินข้าวใส่มัน โดนหรือเปล่าก็ไม่รู้ เเต่รู้ว่าทำเเมร่งหยุดร้องเพลงความหมายสองเเง่สองง่ามนั้นได้...


- -  ล้อกูได้ล้อกูดีนะมึง!


“รุนเเรงอ่าซ้อ…^^”เเต่มันก็ยังคงทำเสียงกวนตีนใส่ผมต่อ


ก็เเค่คอเเดงเปล่าว่ะ...มึงไปดูคอเฮียมึงโน้น!! ไม่ต่างกับกูนักหรอก...เเถม..มีรอยฟันของกูด้วย!


ผมหันไปเเยกเขี้ยว มองค้อนใส่มันไปฉากใหญ่ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาหนีเเมร่งมากินข้าวในจานของตัวเองต่อ ส่วนไอ้ลพพอกวนประสาทผมจนพอใจเเมร่งก็เดินเเยกไปทำงานของตัวเองบ้าง


เบาหูขึ้นเยอะ..


“นี่นาย”คล้อยหลังไอ้ลพไปเพียงไม่นาน ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา  ผมหันไปมองก็ต้องเเปลกใจ..


ยัยนกเเก้ว? มาอีกเเล้ว?!


“....”ผมทำทีไม่สนใจก้มหน้ากินข้าวของตัวเองต่อ...ถ้าต้องเจอยัยนี้ขอเจอไอ้ลพยังดีเสียกว่า-*-

"ฉันพูดด้วย ยังจะมากวนประสาทอีกนะ!"

“....ไร?”น่ารำคาญจริงโว้ย! สุดท้ายผมก็ต้องยอมหันไปมองยัยนั้นด้วยใบหน้าเซ็งๆ

“ไปขนของในรถมาสิ”

“ทำไมต้องทำ?”ผมเลิกคิ้วทำหน้ากวนใส่ ยัยนั้นก็มองจิกผมเลยครับ นอกจากจะเสียงดังพูดมากเป็นนกเเก้วนกขุนทองเเล้ว เธอยังเป็นไก่อีกเหรอเนี่ย


...โธ่!  เเม่สัตว์ปีก- -


"มองฉันเเบบนี้ทำไม!"

“ก็ไม่อะไรอ่ะ..เเค่รำคาญ”ผมทำทีเป็นพูดออกมาลอยๆ เเล้วหยิบจานของตัวเอง ลุกเดินออกจากโต๊ะกินข้าวมา

“เเกกล้าเมินคำสั่งฉันเเบบนี้ได้ยังไง!”ยัยนั้นกระชากเเขนของผมเอาไว้ เลยทำให้จานข้าวในมือของผมบินตกไปจากมือของผม


เดจาวูเหรอว่ะเนี่ย- -


“ไปยกของเดี๋ยวนี้!!”ทั้งๆที่พึ่งจะทำจานข้าวของผมบินไปเมื่อกี้ เเต่ดูเหมือนคุณเธอจะไม่ได้สนใจ หรือใส่ใจมันสักนิดเลย

“ไม่ทำโว้ย!”ผมตะโกนใส่หน้าของเธอไปบ้าง

“กริ๊ดดด!!”


กริ๊ดอีกเเล้ว...หูจะเเตกเเล้วโว้ย!


“หุบปาก เเล้วก้มลงไปเก็บสิ่งที่เธอทำเดี๋ยวนี้!”ผมตวาดลั่น ยกมือชี้หน้ายัยนกเเก้วเเล้วมองอย่างเอาเรื่อง

“...เเก..เเกว่ายังไงนะ!!”

“หุบปากไง! ตอนเด็กๆพ่อเเม่ไม่สอนเหรอว่าอยากมาเที่ยวทำตัววางก้ามมาสั่งคนอื่นเขาเเบบนี้  หรือเขาสอนเเล้วไม่จำ ไม่นำมาใช้?”

“กริ๊ดดดดด!”


ยัยนั้นกริ๊ดออกมาอีกครั้ง...ผมเลยหันไปคว้าเเก้วน้ำที่ตัวเองเอามาดื่มนั้นเเหละสาดใส่ยัยนั้นไปเต็มเเรง


ซ่า..า


“อ้าว! โทษที นึกว่าสัญญาณเตือนไฟไหม้...หว่าเปียกหมดเลย^^”


ผมยกยิ้มมุมปากอย่าสะใจ ก่อนจะเดินผ่านยัยนกเเก้วที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำที่ผมสาดไปมาได้เเบบง่ายๆ เพราะยัยนั้นยังคงตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่


“ลพ...ฝากเก็บขยะที มีทั้งเปียกเเละเเห้งเลย”ผมตะโกนบอกไอ้ลพที่โผล่หัวออกมาจากห้องครัว ก่อนที่มันจะพยักหน้างงๆ เเต่ก็ยอมเดินมาทำตามที่ผมบอก


โดยคำว่า ‘ขยะเปียก’ ผมจงใจหันไปมองยัยนกเเก้วที่ยืนอ้าปากพะงาบทำตัวไม่ถูกอยู่


กริ๊ดดดดดด!!


พอยัยนั้นได้สติเเล้วเริ่มส่งเสียงกริ๊ดอีกครั้ง ผมก็ชิ่งหนีขึ้นมาหาไอ้เอ็มที่ห้องทำงานเลย  มาถึงห้องก็เห็นมันนั่งทำงานของตัวเองอยู่ คงไม่รู้ว่าด้านล่างเกิดอะไรขึ้น...เเต่ผมรู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น!


...ยัยนกเเก้วเสียงเเจ๋วนั้น ต้องขึ้นมาหาไอ้เอ็มเเน่!!


เเละเเน่นอนว่าผมไม่ยอมให้เรื่องนี้มันเดจาวูทั้งหมดหรอก...อย่างน้อยก็...ยัยนกเเก้วไม่มีสิทธิเเตะตัวไอ้เอ็มเเล้วเรื่องหนึ่งล่ะ!!


“เอ็ม~”ผมเดินทำเสียงระรื่นเข้าไปหามัน ก่อนจะดันเก้าอี้ที่เป็นล้อเลื่อนของมันให้ออกห่างจากโต๊ะ เเล้วเอาตัวเองขึ้นไปนั่งคร่อมร่างไอ้เอ็มเอาไว้ทันที


ผมนั่งคร่อมตรงช่วงหน้าตักของไอ้เอ็มเอาไว้ โดยหันหน้าเข้าไปหามัน ก่อนจะยกมือขึ้นไปโอบรอบคอของมันเอาไว้  เเล้วส่งยิ้มหวานๆไปให้มัน


“...อะไร? จะเอาอะไรหืม”มันถามเสียงเรียบ เเต่ก็ยกมือมาจับเอวของผมเอาไว้ข้างหนึ่ง เเถมเเมร่งยังบีบเค้นเบาๆที่สะโพกของผมอีกด้วย

“...อยากอ้อนอ่ะ ไม่ได้อ่อ?”ผมทำตาเเป๋วๆใส่มัน เอียงคอนิดๆพองเเก้มหน่อยๆ

“...หึ...อยากอยู่ข้างบนเเบบเมื่อวานอีกเหรอ^^”


ฉ่าา~


อย่าพึ่งทำกูใจบางดิว่ะ เดี๋ยวผิดเเผนหมด >///<


ผมฟุบหน้าลงไปกับหัวไหล่ของมัน วางคางของตัวเองลงตรงหัวไหล่ข้างหนึ่งของมันเเล้วเเอบจุ๊บไปเบาๆบนรอยที่ผมทำเอาไว้ตรงหัวไหล่เเละลำคอของมันด้วย ถึงตอนนี้จะถูกปกปิดเอาไว้ด้วยเสื้อผ้าที่มันใส่เเต่ก็ยังจำได้ดีว่าตัวเองทำเอาไว้ตรงไหน...


“จะเอาอะไรครับ”มันจับตัวผมให้ขยับออกมาสบตาด้วย เเล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มๆชวนหลงใหล

“....”ผมส่ายหน้าเเละเป็นจังหวะเดียวกับที่ยัยนกเเก้วเปิดประตูเข้ามาพอดี

“พี่เอ็ม!!! น...นี่มันอะไร!!”ยัยนั้นรีบเดินจ้ำเข้ามาหาพวกเรา เเล้วยกมือชี้หน้าผมกับไอ้เอ็ม

“จะอะไร ก็ผัวเมียจะเล่นจ้ำจี้กันไง^^”ผมเเสร้งยิ้มจนตาหยี ก่อนจะขโมยหอมเเก้มไอ้เอ็มไปเเรงๆไอ้เอ็มมันก็ไม่ได้ว่าอะไร เเถมยังดูพอใจมากๆที่ผมไปขโมยหอมเเก้มมันเเบบนั้น


เเต่ก็นั้นเเหละครับ มีคนพอใจก็ต้องมีคนไม่พอใจใช่ไหมล่ะ...เเละดูเหมือนคนที่ไม่พอใจกับการกระทำของผมก็คงจะไม่พ้นยัยนกเเก้วที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้...


“นี้มันอะไรกันคะพี่เอ็ม...ทำไมไอ้บ้านี้มันถึงได้มาเสนอหน้าอยู่ตรงนี้”

“...พูดให้มันดีๆเจ๊...คนที่ต้องถามว่าทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ควรจะเป็นทางนี้เสียมากกว่าป่ะว่ะ”

“หมายความว่ายังไง!”

“ก็ตามที่พูดนั้นเเหละเจ๊...เนี่ยผัว”ผมชี้นิ้วไปทางไอ้บีเอ็ม ก่อนจะพูดต่อพร้อมๆกับชี้นิ้วมาที่ตัวเอง

“เเละเนี่ยเมีย...เเล้วเจ๊อ่ะ...อะไร?”ผมเอียงคอทำหน้าตาใสซื่อ ก่อนจะพูดออกไปเบาๆ

“จะมาเป็นมือที่เท่าไรอ่ะ…เเต่ไม่ว่าเจ๊จะมาเป็นมือที่เท่าไร ก็อย่าลืมนะว่ามนุษย์เรามันมีเเค่ 2 มือ ยังไงคนเราก็คงไม่เอามือส่วนเกินมาทำให้ตัวเองลำบากหรอกเนอะ^^”


ผมยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าไอ้เอ็มเเล้วถามออกมาเบาๆ เหมือนกระซิบ


“ใช่ไหมอ่ะ...เอ็มตอบหน่อยสิ”

“....ฟ้ากลับไปเถอะ...ก็อย่างที่มันว่านั้นเเหละ”มันไม่ได้พูดตอบคำถามของผม เเต่หันไปพูดใส่ยัยนกเเก้วนั้นเสียงเรียบเเล้วก้มมาหอมหัวของผมเบาๆ มือทั้งสองข้างของมันก็ยกขึ้นมาประครองเอวของผมเอาไว้

“นี้พี่บ้าไปเเล้วเหรอพี่เอ็ม!! ทิ้งฟ้าเพื่อไปเอาไอ้ตุ๊ดเนี่ยเหรอ! พี่บ้าไปเเล้ว!”


อ้าว! ยัยนี้! อยากโดนสักหมัดไหมล่ะว่ะพูดเเบบเนี่ย!!


“หุบปาก อย่ามาเรียกคนของฉันเเบบนี้!...เเล้วก็อย่าเข้าใจผิด...ฉันไม่ได้ทิ้งเธอเเล้วมาเลือกมันเป็นเมีย  เเต่ฉันไม่ได้จะเอาเธอเป็นเมียตั้งเเต่เเรก”


จุกอ่ะ เป็นผม...ผมจุกนะ โดนพูดใส่เเบบนี่เนี่ย


“ไอ้เลว! ไม่ได้จะเอาฉันเป็นเมียเเล้วมาเอาฉันทำไมตั้งเเต่เเรก!!”


กริ๊ดดดด!!!


เเล้วยัยนั้นก็กรีดร้องเเล้ววิ่งออกจากห้องทำงานของไอ้เอ็มไป...จะว่าไปก็น่าสงสารนะเนี่ย...ผมเหมือนมาเเย่งไอ้เอ็มจากเธอเลยอะ


“...มึงเลวอะเอ็ม”เเละผมเองก็เลวด้วย...เพราะก็มีส่วนในเรื่องนี้

“ก็ถ้ากูเลือกในสิ่งที่กูจะต้องใช้ชีวิตด้วยไปตลอดชีวิตเเล้วกูต้องเลว...กูก็ยอม”มันพูดออกมาเบาๆ เหมือนพึมพำกับตัวเอง เเล้วมองผมด้วยสายตาที่ทำให้ผมเข้าใจได้เป็นอย่างดีว่าสิ่งที่มันพูดเเละสื่อออกมานั้นคือความจริง

“งั้น...กูขอเลวด้วยคนนะ”ผมจริงจังกับคำพูดของตัวเองในครั้งนี้มาก เเละไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็จะไม่เสียใจกับสิ่งที่ผมได้เลือก


...ผมจะไม่เสียใจที่ผมเลือกมัน..ผมมั่นใจ^^


"เหมือนกูจะเข้าใจเเล้ว...เมื่อกี้ที่มึงอ้อนกู ก็เพราะฟ้ามางั้นสิ?”

“ก็ใช่เเหละ..เเต่ก็อยากอ้อนด้วยนิดหน่อย” ผมหัวเราะเเห้งๆ ถึงสิ่งที่มันพูดจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ...ก็เมื่อกี้ที่ผมอ้อนมันก็เพราะรู้ว่ายัยนกเเก้วจะต้องขึ้นมาเห็นเเน่ๆ เเต่ที่ผมเลือกทำเเบบนั้นก็เพราะอยากทำด้วยนั้นเเหละ…^^

“เหรอ?”มันทำหน้าไม่เชื่อ

“จ้าา ^^”

“หึ”ทำไมมึงชอบหัวเราะเเบบนี้เนี้ย- -!!


...กูรู้สึกไม่ปลอดภัย!!


เเนะๆ ยังจะมามองเเบบนั้นอีก..กูยิ่งรู้สึกเสียวสันหลังเข้าไปใหญ่


“ท..ทำไร!!”ผมร้องถามเสียงหลง เมื่อจู่ๆมันก็ขยับตัวลุกขึ้น เเถมยังอุ้มผมขึ้นมาด้วย

“ก็มึงเมื่อกี้มึงบอกว่าจะเล่นจ้ำจี้^^”

“กูหยอกกก!!”ผมรีบเเย้งมัน...เพราะพอจะเดาออกว่าต่อจากนี้อะไรจะเกิดขึ้น

“เเต่กูเอาจริง^^”กูว่าเเล้ว!!

“ไอ้เอ็ม...กูไม่ได้จาเล่น!!”

“ไม่เอาน่า...อย่าปฏิเสธเลย^^”เเล้วมันก็อุ้มผมเดินออกจากห้องทำงานมาทั้งอย่างนั้นเลย


อ๊ากกก...ไอ้บ้า..กูไม่ได้จะเล่น!!!



BY : ลั้น ลา

ความคิดเห็น