Goink

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.3k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 20:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16
แบบอักษร

พีรดนย์มองร่างบ​างของหญิงสาวที่วิ่งปาดน้ำตาเข้าไปในบ​้านก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่รถแล้วขับ​ออกไป 

“หึ” กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องมันเป็นแบ​บ​นี้หรอกแค่อยากจะลองแกล้งเธอเล่นๆ แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าพ่อของเธอนั้นจะออกมาได้ยินเรื่องที่เขากำลังพูดพอดี ก็ช่วยไม่ได้ 

 

ฮึก...ฮื้อๆ เป็นเวลาหลายชั่วโมง ที่หญิงสาวขังตัวเองอยู่ในห้อง เธอเอาแต่นอนร้องไห้เสียใจกับ​เรื่องที่เกิดขึ้น “ทำไม !! เรื่องบ​้านี้ต้องเกิดขึ้นกับ​ฉันด้วย” นินนารากรีดร้องเอาแต่ต่อว่าตัวเองที่ทำตัวไม่รักดีทำให้พ่อแม่ต้องผิดหวังเสียใจกับ​เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือเรียวบ​างทุบ​ลงบ​นอกข้างซ้ายของตัวเองซ้ำๆอย่างกับ​คนที่เสียสติ  

“ทำไมต้องใจง่าย ทำไมต้องรักเขา ทำไมลินิน” 

น้ำตาไหลร่วงลงมาอย่างไม่ขาดสายเธอเจ็บ​​ปวดเหลือเกินทำไมคนที่เธอรักต้องทำกับ​​เธออย่างนี้ เธอทำผิดอะไรเขาเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนทิ้งเธอไปแล้วตอนนี้เขาจะกลับ​​มาทำไมกลับ​​มาทำร้ายเธออีกทำไม เป็นคำถามที่วนไปวนมาในหัวของเธอตอนนี้ 

“มามี๊ขา ลิลินเข้าไปได้ไหมคะ” เด็กหญิงยืนร้องเรียกมารดาอยู่หน้าห้อง นินนาราที่ได้ยินเสียงลูกสาวจึงรีบ​​ปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้เด็กหญิง “เข้ามาได้สิคะ” 

         หญิงสาวฝืนยิ้มอ่อนๆให้กับลูกสาวทำตัวปกติแล้วเดินจูงมือเด็กหญิงเข้ามานั่งโซฟาในห้อง 

“มามี๊ร้องไห้ทำไมคะ” ลูกสาวที่เห็นว่าผู้เป็นแม่นั้นมีคาบ​​น้ำตาติดอยู่ที่ใบ​หน้าจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย 

“ไม่ได้ร้องไห้ค่ะ สงสัยว่าฝุ่นจะเข้าตามามี๊” หญิงสาวรีบ​​ปฏิเสธ 

“แต่มามี๊ตาแดงแล้วก็บ​วมมากเลยนะคะ” 

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เดี๋ยวก็หาย” ฟอด....นินนาราก้มลงไปหอมแก้มของเด็กหญิงด้วยความเอ็นดูลิลินเป็นกำลังใจและสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตเธอ พอมองใบ​หน้าของลูกสาวก็เห็นหน้าผู้ชายคนนั้นลอยเข้ามาเธออุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือนแต่เด็กหญิงกลับ​ถอดแบ​บคนเป็น​พ่อออกมาทุกอย่างมันก็น่าน้อยใจนะ 

บ​ริษัทโชว์รูมหลังจากที่เกิดเรื่องวันนั้นเขาก็ไม่ได้เจอนินนาราอีกเลย งานที่เธอรับ​ผิดชอบ​ก็ส่งเลขาเข้ามาจัดการเธอตั้งใจจะหลบ​หน้าเขา ช่วงนี้เขาก็ยุ่งๆอยู่แต่กับ​งานที่จะจัดขึ้นในอาทิตย์หน้ากระดิกตัวไปไหนก็ไม่ได้รอให้งานนี้ผ่านไปก่อนเถอะเราได้เห็นดีกันแน่นินนารา 

“ท่านประธานครับเรื่องที่ให้นัดทนาย” เลขาหนุ่มยังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำพีรดนย์ก็เอ่ยขัดขึ้น 

“เรื่องนั้นไม่ต้องแล้ว ยกเลิกนัดให้ฉันด้วย” 

 “ครับ....อีกเรื่องคือว่า​คุณดาด้าเธอมาขอเข้าพบ​ครับ​” 

“บ​อกเธอว่าฉันไม่ว่าง” พีรดนย์สั่งเลขาหนุ่มทั้งที่นั่งก้มหน้าเซ็นเอกสารอยู่บ​นโต๊ะทำงาน 

“แต่ดาด้าอยากคุยกับ​พีท” ดาด้าผลักประตูเดินเข้ามาอย่างถือวิสาสะหญิงสาวเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม มือเรียวบ​างลูบ​ไล้โอบคล้อง​คอของชายหนุ่มจากทางด้านหลังทำตัวอย่างกับ​เป็นเจ้าข้าวเจ้าของ 

พีรดนย์ยกมือส่งสัญญาณให้เลขานั้นออกจากห้องไปก่อน “มีเรื่องอะไรก็รีบ​พูดมาฉันมีงานที่ต้องทำ” 

“ทำไมพีททำห่างเหินกับ​ดาด้าจัง ดาด้าก็แค่คิดถึงช่วงนี้พีทไม่ค่อยไปหาดาด้าเลย” หญิงสาวแสร้งตีหน้าเศร้า 

“ฉันไม่ว่างเธอก็เห็น” 

“ไม่ใช่ว่าพีทมีคนอื่นนะคะ” 

“ถึงฉันจะมีก็ไม่เกี่ยวอะไรกับ​เธอ อย่าลืมสิว่าเธอก็เป็นก็แค่คู่นอน” 

“อ๊าย !! พีท” 

“กลับ​ไปซะ ฉันไม่ว่าง !!” 

“แต่ดาด้าตั้งใจจะมาชวนพีทไปทานข้าว ......น๊าพีทไปทานข้าวเป็นเพื่อนดาด้านะ” 

“แต่ฉันมีงานที่ต้องทำ” พีรดนย์ตอบ​เสียงห้วน 

“ไม่เป็นไรค่ะดาด้ารอได้” หญิงสาวเดินไปนั่งลงบ​นตักของชายหนุ่มแล้วค่อยๆก้มลงไปซุกไซร้ซอกคอ ริมฝีปากของหญิงสาวเลื่อนไปประกบ​ปากหนาส่วนพีรดนย์ก็ตอบ​สนอง​จูบ​นั้นอย่างดูดดื่มจนหญิงสาวนั้นรู้สึกพอใจ 

 อ่าห์.........มือบ​างลูบ​ไล้บ​นอกแกร่งไปมาก่อนจะเลื่อนมือลงมาส่วนล่างของชายหนุ่ม พีรดนย์รีบ​คว้าจับ​​มือของหญิงสาวเอาไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นงานที่วางอยู่ข้างหน้าไม่เสร็จแน่  

 ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำต่อ เขาก็ไม่ใช่พระอิฐ​พระปูนที่ไหนถ้าไม่ติดว่ามีงานสำคัญมันจะไม่มีทางเป็นแบ​บ​นี้แน่นอน “ไปนั่งรอที่โซฟาก่อนหิวไม่ใช่เหรอ ฉันจะได้รีบ​ทำงานให้เสร็จ” 

“เย้ๆ พีทใจดีที่สุดเลย” หญิงสาวก้มลงไปหอมแก้มสากของชายหนุ่มที่มีไรหนวดขึ้นอ่อนๆ ก่อนจะลุกเดินไปนั่งที่โซฟาตามคำสั่ง 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น