ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 18 ลูกค้าวีไอพี

ชื่อตอน : chapter 18 ลูกค้าวีไอพี

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2562 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 18 ลูกค้าวีไอพี
แบบอักษร

นานโขทีเดียวกว่าที่เสียงร้องตะโกนจากนอกห้องนอนจะเงียบไป มิวแหงนมองนาฬิกาบอกเวลาสี่โมงเย็น จึงทำเป็นใจกล้าคว้าผ้าขนหนูค่อยๆแง้มประตูเปิดออกไปอย่างกลัวๆกล้า ทว่าภาพของห้องที่โล่งว่างก็ทำให้เธอใชชื้น และกล้าที่จะก้าวเดินออกจากห้องนอนเพื่อไปอาบน้ำ


หล่อนอาบอย่างลวกๆอย่างเร่งรีบ ด้วยกลัวว่าจะมีใครย้อนกลับเข้ามาในห้องก่อนที่เธอจะออกจากห้องน้ำ จากที่ปกติมักจะนำเสื้อผ้าเข้ามาเปลี่ยนในห้องน้ำ หนนี้เพราะความเร่งรีบเธอถึงเดินกระโจมอกด้วยผ้าขนหนูพื้นน้อยออกมาจากห้องน้ำแทน


เก่งที่กลับมาจากข้างนอก จ้องมองดูเรือนร่างที่ยังมีหยาดน้ำพร่างพรมบนเรือนกาย เนื้อผิวของเธอเนียนกระจ่างใสจนเขาเผลอมองนานมากไป เมื่อได้สติแล้วจึงได้รีบชักสายตากลับ หันไปมองทางอื่นเหมือนไม่สนใจความสาวตรงหน้า


“แฟนเก่าพี่เอง เขายังไม่เลิกวุ่นวาย” เก่งอธิบายเสียงอ่อน ใจก็รู้สึกผิดที่ทำให้เด็กสาวต้องมารับเคราะห์กรรมที่ตนไม่ได้ก่อ


มิวพยักหน้ารับอย่างไม่คิดมาก เธอรู้ตัวดีว่าเป็นแค่ผู้อาศัย แม้จะไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้นเธอก็ต้องย้ายออกสักวันอยู่ดี ในเมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้นก็คงจะยื้อเวลาต่อไปไม่ได้อีก


“มิวเองก็รบกวนพี่เก่งนานแล้ว ขอเวลาให้มิวหาหอพักสักหน่อยนะคะ” เด็กสาวบอกก่อนจะยกมือขึ้นมาจับปมผ้าขนหนูเหนืออกจนมั่นใจว่าแน่นดีแล้ว จึงเดินผ่านร่างของเก่งเข้าไปในห้องนอน


ชั่ววินาทีที่กลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่ลอยเข้าจมูก คลายกลับว่าชายหนุ่มจะหลงลืมความยับยั้งชั่งใจไปชั่วครู่ ฝ่ามือของเขาพยายามจะเอื้อมเข้าไปหาท่อนแขนของหญิงสาวเอาไว้ ทว่าด้วยขาของอีกฝ่ายที่ค่อนข้างยาวและเธอเดินเร็วมากเสียจนการกระทำของเขาไม่อาจเอื้อมไปถึงเธอได้


ฝ่ามือของเขาจึงชักเก็บกลับมาอย่างไม่เข้าใจตนเอง คลายกลับว่าการจากไปของเธอในคราวนี้ จะเป็นการจากไปแบบตลอดกาล


เพราะคืนนี้เป็นต้นสัปดาห์ เป็นการทำงานวันแรกของสัปดาห์ จึงทำให้ที่ร้านลูกค้าไม่หนาตาเหมือนเช่นทุกที


มิวยื่นหาวอยู่หน้าเวทีมาได้สักพัก ปกติแล้วเธอจะได้นอนกลางวัน ทว่าเพราะมัวแต่ไปหางานเสริมจึงทำให้เวลานอนหายไปด้วย ร่างกายของเธอเริ่มส่งสัญญาณเตือนว่าเธอไม่อาจทารุณกับตัวเองมากไปกว่านี้ได้อีกแล้ว


ทว่าความจำเป็นต้องใช้เงินมันมีมากเสียจนเธอไม่อาจย้อท้อได้แม้แต่วินาทีเดียว


“คืนนี้มีคนเหมาโซนกลางหมดแล้ว” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังใกล้ๆ เมื่อมิวหันไปมองจึงพบว่าเป็นผู้ชายคนเดิมที่ครั้งก่อนพาเธอขึ้นไปที่ห้องด้านหลังเวที


“คะ?” มิวถามอย่างไม่เข้าใจ โซนกลางที่เธอดูแลมีอยู่หลายโต๊ะ ทว่าตอนนี้ไม่มีแม้แต่เงาผี แล้วใครกันหนอจะมาเหมาเสียจนไม่เหลือโต๊ะเช่นนี้


“ขึ้นไปข้างบน” พูดจบชายหนุ่มคนนั้นก็เดินมายืนอยู่ด้านหลังเธอ กดดันให้หญิงสาวก้าวเดิน ทว่าสองมือกลับไม่ยอมแตะต้องเธอแม้สักนิด


มิวไม่มีทางเลือก สายตามองไปบนเวทีทะลุเลยไปที่กระจกที่ดำด้านหลังนั้น ‘คนโรคจิต’ คงกำลังรอกลั้นแกล้งเธออยู่เป็นแน่ เขาทำราวกลับเธอเป็นสัตว์เลี้ยงของตัวเองเข้าไปทุกที อยากจะเล่นด้วยเมื่อไหร่ก็เรียกให้เข้าไปหา อยากจะทำอะไรก็ทำโดยไม่สอบถามความสมัครใจของเธอสักนิด


นอกจากจะโรคจิตแล้วยังจะ ‘บ้ากาม’ อีกต่างหาก


“เดินสิ” เสียงของคนด้านหลังรบเร้า มิวจึงละสายตาจากกระจกบานนั้นและก้าวเดินอย่างไม่เต็มใจนัก


ก่อนจะเดินขึ้นบันไดวนที่จะพาเธอไปยังห้องรับรองด้านบน สายตาก็มองไปเห็นบาร์เทนเดอร์ที่แอบชำเลืองมองเธออย่างระมัดระวัง ทันทีที่เห็นว่าเธอกำลังมอง เขาก็ชักสายตากลับไปทันที


หลังจากคืนนั้นที่เห็นเขาทำตัวลับๆล่อๆอยู่หลังร้านตอนเลิกงาน อีกทั้งเธอจำได้ว่าครั้งก่อนตอนที่เธอเกือบจะพลาดท่าเสียทีให้กับ ‘คนโรคจิตบ้ากาม’ ก็เป็นบาร์เทนเดอร์คนนี้ที่เข้าไปรายงานเกี่ยวกับโรงแรมอะไรสักอย่าง ทำให้เธอรอดตายมาได้หวุดหวิด


เธอจึงคิดได้ว่าเขาน่าจะเป็นคนของผู้ชายคนนั้น ช่วงหลังๆเธอจึงได้ระมัดระวังตัวตอนที่เจอเขา และก็ดูเหมือนว่าเขาเองก็ระมัดระวังตัวกับเธอเองเช่นกัน คงเป็นเพราะการเป็นคนของผู้ชายคนนั้นอาจจะทำให้การทำงานในร้านของเขาลำบาก พวกเพื่อนร่วมงานก็คงจะไม่สะดวกใจกับเขานัก


ระหว่างที่กำลังคิดเรื่องบาร์เทนเดอร์คนนั้น เธอก็ขึ้นมายืนอยู่หน้าประตูทางเข้าห้องรับรองของร้านแล้ว หญิงสาวยืนนิ่งไม่กล้ายื่นมือเข้าไปเปิด ทว่ากลับกลายเป็นว่าประตูบานนั้นถูกเปิดจากคนด้านในเสียเอง


“เชิญครับ” ผู้ชายร่างสูงในชุดดำอีกคนที่ดูไม่ค่อยพูดค่อยจาบอกกับเธอ ก่อนที่เขาจะเปิดทางให้เธอได้เดินเข้าไปในห้อง ส่วนตัวเขาและผู้ชายที่พาเธอมานั้น ยืนรออยู่ด้านนอกไม่เข้ามาด้านใน


ภายในห้องคลายกลับมีกลิ่นหอมจางๆปะปนอยู่ในอากาศที่เธอหายใจ เด็กสาวค่อยๆช้อนสายตาขึ้นไปยังกลางห้องก่อนจะต้องสูดหายใจเข้าปอดให้ลึกๆ


โต๊ะทำงานที่เคยอยู่ในห้องไม่รู้หายไปไหน จะมีก็แต่โซฟานวมสีดำสนิทที่ปรับระดับของพนักพังได้ และตอนนี้มันกำลังปรับทำมุม 45 องศากับพื้นอย่างพอดิบพอดี ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอตกตะลึงคงหนีไม่พ้น ‘ผู้ชายโรคจิตบ้ากาม’ คนนั้น


ตอนนี้เขากำลังนอนทอดกายอยู่บนโซฟาตัวนั้น เสื้อสูทถูกถอดแขวนเอาไว้ที่พนักของโซฟา เรือนกายกำยำมีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เธอเห็นจนชินตา ทว่าตอนนี้กระดุมทุกเม็ดถูกปลดออกเสียจนสามารถมองเห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องและหน้าอกที่แน่นหนั่นไปด้วยมัดกล้ามของเขา


เธอมองเห็นเข็มขัดหนังสีดำสนิทถูกถอดวางไว้บนพื้น กองรวมอยู่กับรองเท้าและถุงเท้าที่ระเกะระกะ บ่งบอกว่าคนถอดไม่ได้ใส่ใจเรื่องความเป็นระเบียบเรียบร้อยเท่าใดนัก เพราะไม่ว่าเขาจะทำรกอย่างไร ก็มีคนมาคอยตามกวาดตามเช็ดอยู่แล้ว


“ทำหน้าที่หน่อยสิ” น้ำเสียงยียวนดังมาจากชายร่างสูงที่กำลังทอดสายตามาทางเธอ


หญิงสาวขมวดคิ้วมุ้นอย่างไม่เข้าใจ คำพูดของเขาชวนให้คิดว่าอีกฝ่ายกำลังต้องการให้เธอขึ้นไปนั่งอยู่บนตักและปล่อยให้เขาลวนลามได้ตามชอบ


ชายหนุ่มเห็นสีหน้าเหมือนกินของขมแล้วก็อดจะหัวเราะในลำคอไม่ได้ เขาปรายตาไปทางปลายเท้าซึ่งมีโต๊ะวางเครื่องดื่มและถังน้ำแข็งอยู่


“นี่เธอคงไม่ได้คิดอะไรลามกกับฉันอยู่หรอกนะ” น้ำเสียงของเขาช่างยียวนชวนให้คนฟังปวดประสาท ทำราวกลับตัวเองเป็นเด็กสาวบริสุทธิ์ที่กำลังถูกเธอจ้องจะข่มขื่นเสียอย่างนั้น


“เปล่าค่ะ” มิวจำต้องกัดฟันตอบไปพร้อมรอยยิ้มที่ดูฝืนทนเต็มที่


“ก็ดี ถ้างั้นชงให้ฉันสักแก้วสิ” เขาบอกพลางช้อนสายตากลับมาทางเธออีกครั้ง


มิวอดจะเป็นกังวลกับแววตาประหลาดที่เขาใช้มองเธอไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรเสียเขาก็เป็น ‘ลูกค้าที่เหมาโต๊ะทั้งโซน’ อีกทั้งยังเป็นเจ้าของร้าน


หากเธอยังอยากทำงานที่นี่อยู่ ก็ต้องยอมรับชะตากรรมไปโดยปริยาย...


ร่างแบบบางในชุดยูนิฟอร์มของทางร้านทำให้เขาเห็นบาร์สีครีมอ่อนของเธอได้อย่างชัดเจน อีกทั้งดูเหมือนวันนี้กระโปรงทรงเอที่เธอใส่จะสั้นกว่าครั้งก่อนๆที่เขาเคยเห็น เรียวขางามของเธออวดโชว์ต่อหน้าอย่างไม่หวงก้าง


ชายหนุ่มก็ไม่ปฏิเสธที่จะใช้สายตาละลาบละล้วง โลมเลียตั้งแต่หัวจรดเท้าเสียจนคนถูกมองทำอะไรไม่ถูก


มิวทั้งอายทั้งโกรธ อายที่เขาใช้สายตาเหมือนเห็นเธอเป็นอาหารว่าง และโกรธที่ตัวเองดันตอบโต้อะไรคนผู้นี้ไม่ได้เลย


หล่อนมองไปยังขวดสุรานำเข้าที่วางอยู่บนโต๊ะ ริมฝีปากบางจะยกโค้งขึ้นน้อยๆ ก่อนที่เธอจะใช้ตัวบังการเทเหล้าและส่วนผสมลงในแก้ว


เมื่อมองเห็นว่าแก้วเหล้าที่เธอชงให้เขานั้นมีสีเข้มราวกลับไม่ได้ผ่านการเจื่อปนสิ่งอื่นใด หญิงสาวจึงหันไปส่งยิ้มหวานให้กับคนที่นอนรออยู่บนโซฟา


“นี่ค่ะ...อุ้ย!” พูดยังไม่ทันขาดคำ ฝ่ามือแกร่งของเขาก็ดึงเอาร่างของเธอล้มลงไปนอนบนโซฟาตัวนั้นด้วยกันเสียก่อน


สองแขนของเขาโอบรัดรอบเอวของเธอเอาไว้แน่น ร่างแบบบางของเธอตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาจนไม่สามารถผละหนีออกไปได้โดยง่าย ซ้ำกลิ่นสุราแรงบางส่วนที่หกลงบนเสื้อเชิ้ตของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกมัวเมาเพราะกลิ่นของมัน


“นะ...นี่ค่ะ” มิวบอกพลางยื่นแก้วเหล้าให้อีกฝ่าย


แววตาของเธอไม่ได้มีความกลัวแฝงอยู่เลยสักนิด เป็นแววของคนที่กำลังเฝ้ารออย่างใจจดจ่อต่างหาก ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็ยกมุมปากขึ้นน้อยๆ ก่อนจะรับเอาแก้วเหล้าไปถือเอาไว้เสียเอง


สายตาคมลึกคู่นั้นจ้องมองสีอำพันเข้มในแก้วก่อนจะหันมายิ้มให้กับเด็กสาวตัวน้อยที่กำลังทำตาโตเฝ้ารอให้เขาดื่มเหล้าแก้วนี้จนหมด


“ให้เธอเป็นคนป้อนก็แล้วกัน” พูดจบ ฝ่ามือข้างที่โอบรอบเอวก็เลื่อนขึ้นมาจับที่ท้ายทอยของเธอแทน


มิวตาเบิกโพรงด้วยความตกใจด้วยคิดไม่ถึงว่าเขาจะทำเช่นนี้ ทว่าการจะหนีออกจากการจับกุมของเขานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และกลายเป็นว่าสุราแรงที่เธอเป็นคนผสมเองกลับมือเพื่อ ‘ล้มคนโรคจิต’ กลับกลายเป็นเธอที่ต้องลิ้มรสของมันเอง!


**************************************************************************************************************************************************************************


ตอนหน้ามาไม่ไหวแล้ววว ขอตััวไปนอนก่อนนะคะ ไว้พรุ่งนี้จะมาแต่งให้ช่วงสายๆจะได้อ่านกันหนึ่งตอนนะงับ ไม่อยากให้ค้างแต่ไรท์ไม่ไหวแย้วว ตาเยิ้มจนจะไหลลงไปกองอยู่ใต้ร่องแก้ม 555 เรื่องเล่มใหญ่ขอให้บอก


บทส่งท้ายนี่มีใครอ่านอยู่ไหม ทำไมไม่เห็นมีใครสนใจไรท์เลย งอแง ><

ความคิดเห็น