Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 37 พี่จะรู้อะไร

ชื่อตอน : บทที่ 37 พี่จะรู้อะไร

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 226

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2562 21:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 37 พี่จะรู้อะไร
แบบอักษร

          ไป๋อวี่ลูบคลำจี้ขนนกที่อยู่ในมือ เขาใช้นิ้วรูดไปตามสร้อย ก่อนจะปลดจี้ออกจากตัวสร้อย ไป๋อวี่เอาจี้ที่ปลดออกมามาร้อยรวมไว้กับจี้อีกอันนึง แล้วจึงยกสร้อยขึ้นสวมศีรษะ เขาล้วงมือหยิบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆออกมาจากกระเป๋าสตางค์ เปิดอ่านข้อความข้างใน เขาอ่านมันแล้วตั้งไม่รู้จะกี่รอบ แต่ก็ยังอยากจะอ่านอยู่ ตอนแรกที่เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตสแปนเด็กซ์แล้วพบสร้อยจี้ขนนก หัวใจของเขาแทบจะหลุดออกจากร่าง แต่เมื่อได้อ่านโน๊ตที่ติดมากับสร้อยคอ ไป๋อวี่ก็ยิ้มออกมาได้     

        "Together forever ให้สร้อยเส้นนี้เป็นตัวแทนเกอ อยู่กับนายตลอดไป"      

        "นายไม่ต้องไปให้การกับตำรวจหรอกนะ เรื่องของเจ๊ใหญ่ไม่เกี่ยวกับนาย..." ถังซันบอก    

        "เรื่องมันก็แค่ความไม่พอใจที่ทางจูเหล่าซือได้งานที่ดีกว่า เยอะกว่า ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขายังดังสู้นายไม่ได้ เจ๊แกเลยไม่พอใจ..." ถังซันมองหน้าไป๋อวี่ แต่เขากลับมีอาการเหม่อลอยเหมือนไม่ได้ยิน นิ้วมือลูบคลำจี้ขนนกที่หน้าอก   

        "เข้าใจไม๊.." ถังซันถามย้ำเสียงดัง ไป๋อวี่กล่าวอืมเบาๆ ยังไม่ปล่อยมือจากจี้ ถังซันมองไปที่มือไป๋อวี่    

        "ทำไมมีจี้สองอันล่ะ" เขาถาม     

        "หลงเกอให้มา" ไป๋อวี่ยิ้มแผล่    

        "อ้าว ก็สร้อยนี่นายซื้อให้เขาไม่ใช่เหรอ ... หรือว่า.." ไป๋อวี่ยักคิ้ว ตัดบทตอบ    

        "Forever together แบบนี้ก็เหมือนหลงเกอตามผมไปทุกที่เลยจริงไม๊" ไป๋อวี่ลุกขึ้นยืน เต้นยุกยิกไปมาแบบอารมณ์ดี

        "ทำยังกะแฟนจะเลิกกัน ... คืนของ...."ถังซันโคลงหัว ปากงึมงำ ไป๋อวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปหาเสี่ยวหลาน    

        "อาหลาน อย่าลืมทวงเบอร์ใหม่ของหลงเกอให้ด้วยล่ะ..."    

        "นั่นไง คืนสร้อย แล้วยังเปลี่ยนเบอร์อีก แบบนี้มันสัญญาณขอเลิกคบชัดชัด" ถังซันตอกย้ำ นัยน์ตาแอบชำเลืองมองไป๋อวี่   

        ไป๋อวี่หยุดเต้น มือจับจี้ยกขึ้นมาดู ... ความเงียบสนิทแผ่ไปทั้งห้อง ...    

        "ลองนึกดู นายบอกเขาว่าพ่อนายคิดทำร้ายเขา ตอนนี้ถึงจะไม่ได้เป็นท่าน แต่เขาก็ต้องคิดแล้ว ว่าอะไรทำให้นายสงสัยพ่อตัวเอง มันต้องมีมูล ไม่งั้นนายคงไม่สงสัยจริงไม๊ ... " ถังซันเอ่ยต่อยืดยาว นัยน์ตาคอยสังเกตุไป๋อวี่ที่เดินกลับไปนั่งที่โซฟา 

        "แล้วยังเจ๊ใหญ่.... ต่อให้ผลการสืบสวนจะออกมาว่า เจ๊ใหญ่ไม่พอใจจูเหล่าซือ ที่แต่เดิม ดังไม่เท่านาย แต่หลังจากเจิ้นหุน เขากลับได้รับความสนใจมากกว่านาย ได้งานดีๆตัดหน้านายไปหลายงาน ...." ถังซันเว้นระยะเพื่อให้ไป๋อวี่ย่อยข้อมูลที่เขาพูด    

        "แต่นายก็คงจะรู้ใช่ไหม เหตุผลลึกๆ ว่าทำไมเจ๊ใหญ่ถึงอยากจะขจัดจูอี้หลงออกไปให้พ้นทางน่ะ"     

        "ผมจะรู้ได้ยังไง" ไป๋อวี่เริ่มไม่พอใจ     

        "พูดตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อมเลยนะ ทั้งฉันแล้วก็คนที่บ้านนาย หรือแม้แต่เสี่ยวหลานที่ไม่ค่อยจะฉลาดเท่าไร ก็ยังรู้ว่านายรู้สึกยังไงกับจูเหล่าซือ นายคิดว่าคนรอบตัวนายหูหนวกตาบอดหรือยังไง หา?" ถังซันรุก    

        "แล้วยังไง" ไป๋อวี่สวน    

        "ผมจะรู้สึกยังไงกับหลงเกอ ก็เป็นเรื่องของผม คนอื่นไม่ต้องมายุ่ง" เขาลุกขึ้นยืน น้ำเสียงแสดงความไม่พอใจ ถังซันยกมือขึ้นชี้หน้า    

        "ก็เพราะนายทำอะไรไม่รู้จักคิด จูเหล่าซือถึงได้จะเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ นั่นน่ะ เท่ากับเขาบอกนายว่า ไม่ต้องติดต่อเขาอีก แล้วนี่ เขายังเอาสร้อยที่นายให้ คืนมาอีก มันเท่ากับเขาบอกนายว่า เขาไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับนายแล้ว... นายไม่เก็ทเรอะ"    

        "ไม่ใช่” ไป๋อวี่กระชากเสียง

        “พี่จะรู้อะไร ผมกับหลงเกอ... ผมกับหลงเกอ..." ไป๋อวี่พูดซ้ำ แล้วไม่รู้จะเอ่ยปากว่าอะไรต่อ .....ใช่สิ เขากับหลงเกอ ไม่ได้เป็นเพียงแค่รุ่นพี่รุ่นน้องที่ทำงานร่วมกัน แต่เป็นมากกว่านั้น หลงเกอจะทำอย่างนั้นกับเขาได้ยังไง ....ทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่ซิดนีย์.... ระหว่างเขากับหลงเกอ...


        ไป๋อวี่ทรุดฮวบลงนั่ง เรี่ยวแรงหายไปหมด เขาควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋า มือที่หยิบโทรศัพท์ออกมาสั่นระริก เขาพยายามกดโทรศัพท์เพื่อโทรออก แต่มือกลับสั่นจนโทรศัพท์หลุดมือตกลงกับพื้น ถังซันก้าวเข้ามา ทรุดเข่าข้างนึงลงนั่งเบื้องหน้าไป๋อวี่ เขาหยิบโทรศัพท์ที่พื้นขึ้นมา แล้วกดหมายเลข 1 เพื่อติดต่อจูอี้หลง ไม่มีสัญญาณตอบรับ เขากดซ้ำอีกครั้ง ก็ยังคงไม่มีสัญญาณตอบรับ ถังซันเอาโทรศัพท์ยัดคืนใส่มือไป๋อวี่ ก่อนจะล้วงโทรศัพท์ของเขาเองออกมาโทรหาจูไฉ่หง เพียงครู่เดียวจูไฉ่หงก็รับโทรศัพท์     

        "อาหง ทางเธอเป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวเรื่องของเฉินม่านแล้วหรือยัง" ถังซันนิ่งฟังทางปลายสายพูด แล้วเขาจึงพูดต่อ     

        "จูเหล่าซือเป็นยังไงบ้าง" เมื่อได้รับคำตอบแล้ว เขาก็ถามต่อ     

        "ได้เบอร์ใหม่ของจูเหล่าซือแล้วใช่ไหม ขอให้ฉันหน่อยได้ไหม.... อ๋อ  โอเค โอเค เข้าใจแล้ว" แล้วถังซันก็วางหู เงยหน้าขึ้นมองไป๋อวี่     

        "ทางนู้นรู้เรื่องของเจ๊ใหญ่แล้ว ไฉ่หงบอก ถึงจูเหล่าซือจะช็อคไปพักใหญ่ แต่เขาก็กลับมาทำงานได้ตามปกติแล้ว ส่วนเรื่องของเบอร์โทรศัพท์ จูเหล่าซือขอเก็บเป็นเบอร์ส่วนตัว ไม่ใช้เกี่ยวกับเรื่องงาน ถ้าจะติดต่อให้ติดต่อ ผู้จัดการหรือรองผู้จัดการแทน" 

        ..... ความเงียบ....

        เหมือนตอนก่อนจะมีพายุใหญ่ .... ความเงียบที่หนัก เหมือนความกดอากาศ .... ที่แผ่คลุมไปทั้งห้อง...    


        "เดี๋ยวผมจะถามไปเอง ถ้าทางโน้นรู้ว่าเป็นผมที่อยากจะได้เบอร์ เขาต้องบอกผมแน่ๆ"     

        ..... ฟังจากน้ำเสียงนายแล้ว นายไม่เชื่อ ที่นายพูดแม้แต่คำเดียว อาอวี่เอ๋ย ถังซันรำพึงในใจ


        ................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}