I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[6] : สวนสนุกสุขสันต์

ชื่อตอน : [6] : สวนสนุกสุขสันต์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2562 11:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[6] : สวนสนุกสุขสันต์
แบบอักษร

​* บุุคคลในภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาภายในเรื่อง เป็นเพียงอิมเมจประกอบนิยายค่ะ *



[6]

'สวนสนุกสุขสันต์'

​I-RIS RED



จูเลียตเดินออกมาด้านนอกบ้านก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อหาอะไรทำเพราะเธอไม่สามารถออกไปเที่ยวข้างนอกได้เนื่องจากถูกกักบริเวณอยู่ บ้านเธอน่ะเหรอก็ไม่มีอะไรให้ทำมากนักหรอก พื้นที่กว้างแต่โล่งไม่มีอะไรที่มองแล้วน่าจะสนุกได้สักนิดนอกจากซ้อมยิงปืนไปวันๆ หรือไม่ก็เอาพวกการ์ดมาแกล้งเล่นอะไรแบบนั้นแต่เธอเล่นอะไรพวกนี้จนเบื่อแล้วอ่ะ เล่นบ่อยๆ ก็เบื่อ


“คุณหนูครับทานข้าวดีกว่านะครับ” ไนท์ยกแกงเขียวหวานมาให้จูเลียตก่อนจะเดินไปวางที่โต๊ะม้าหินใต้ต้นไม้ที่กำลังให้ร่มเงาและเย็นสบายเลยแหละ


“มีอะไรกินบ้าง?” จูเลียตเดินตามไนท์มา


“มีแกงเขียวหวานครับแล้วก็ไข่เจียวกุ้ง เดี๋ยวผมปัดให้ก่อนนะครับ” ไนท์รีบหยิบเอาผ้าออกมาเช็ดปัดทำความสะอาดเก้าอี้ม้าหินให้จูเลียต “เชิญนั่งครับ”


จูเลียตหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้อย่างเชื่องช้า มือบางหยิบเอาช้อนที่ไนท์เช็ดทำความสะอาดให้เรียบร้อยมาคนแกงเขียวหวานดู “ฉันไม่ชอบกินมะเขือ”


“แต่ถ้าไม่ใส่มะเขือมันก็ไม่สวยนะครับ”


“ก็ฉันขี้เกียจมานั่งเขี่ยอ่ะจะเป็นแกงเขียวหวานหรือเปล่ามันอยู่ที่เครื่องแกงนิ”


“ผมตักให้ก็ได้ครับ”


ไนท์หยิบเอาช้อนกลางมาตักเอาแต่เนื้อไก่กับน้ำราดลงบนจานข้าวของจูเลียตด้วยรอยยิ้ม พยายามเอาอกเอาใจจูเลียตทุกอย่างเพื่อไม่ให้จูเลียตรู้สึกเบื่อหน่ายเพราะเธอโดนกักบริเวณและนั้นจะทำให้จูเลียตรู้สึกเครียดเพราะเธอเป็นคนชอบเที่ยวชอบช็อปปิ้งและชอบใช้เงินการที่ต้องมาอุดอู้อยู่แต่ในบ้านแบบนี้ไม่นานคงประสาทแดกอาละวาดแน่นอน


“ใครทำเหรอ?” จูเลียตถามเพราะรสชาติมันเปลี่ยนไปนิดนึง


“เนโกะครับ”


“ถึงว่าแหละ รสชาติอร่อยกว่ายัยป้าในครัวตั้งเยอะ”


จูเลียตยกยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างพึงพอใจในรสชาติของอาหารวันนี้ เธอชอบฝีมือของเนโกะนะ เนโกะทำอะไรก็อร่อยหมดเลย แม่บ้านแม่เรือนสุดๆ แต่เนโกะไม่ค่อยมีเวลาทำหรอกเพราะต้องดูเจ้าสองแฝดได้กินเนี้ยถือว่าเป็นบุญเชียวถ้าวันไหนเนโกะไม่ทำก็ต้องทนกินฝีมือยัยพวกป้าๆ ในครัวนั่นแหละ อร่อยเหรอก็ไม่แต่ทำไมพ่อยังจ้างก็ไม่รู้ วันๆ ก็ชอบสุมหัวนินทาเรื่องชาวบ้านอีกต่างหาก


“ว่าแต่นายเป็นยังไงบ้าง?” จูเลียตเงยมองหน้าไนท์ที่วันนี้มันช้ำมาก


“ไม่เป็นไรหรอกครับแค่ช้ำๆ เอง” ไนท์พูด


“ก็ดีแล้ว” จูเลียตพูดเสียงเรียบ หญิงสาวก้มหน้ากินข้าวต่อเพื่อตัดบทสนทนาลงเพราะไม่อยากให้ไนท์มองเธอว่ารู้สึกเป็นห่วงเป็นใยเขา ก็อย่างที่บอกไม่อยากจะเสียฟอร์มหรอก


หลังจากที่กินข้าวเสร็จจูเลียตก็เดินวนกลับขึ้นมาบนห้อง สำหรับเธอในตอนนี้ชีวิตมันช่างเบื่อหน่ายจะไปเล่นกับหลานๆ เธอก็ไม่ได้อารมณ์ดีรักเด็กอะไรขนาดนั้นหรอก เธอแค่จะมักแวะเวียนไปเล่นตอนเธอสบายใจเท่านั้น กักบริเวณหนึ่งเดือนเธอว่าไม่พ้นอาทิตย์เธอจะต้องบ้าแน่ๆ เธอรู้ว่าพ่อก็รู้ว่าเธอคงทนไม่ได้หรอกแต่พ่อก็อยากจะดัดนิสัยของเธอแต่คนอย่างเธอเหรอต่อให้โดนกักบริเวณตลอดชีวิตสันดานเธอก็ไม่เปลี่ยนหรอก เธอก็เป็นของเธอแบบเนี้ยจะให้เปลี่ยนได้ยังไงตั้งแต่จำความได้ก็นิสัยแบบเนี้ยมาตลอด


“คุณหนูครับ เล่นบิงโกกันไหมครับ?” ไนท์เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเกมบิงโกในมือ


“ฉันไม่เล่นเกมไร้สาระแบบนั้นหรอก” จูเลียตเบะปากเล็กน้อย


“สนุกนะครับ”


“ฉันเคยเล่นแล้วไม่ต้องมาโฆษณาและฉันไม่ชอบมันน่าเบื่อจะตายต้องมานั่งรอ เสียเวลากว่าจะจบเกม”


“แต่ว่าหมอแนะนำให้คุณหนูเล่นเกมคลายเครียดเยอะๆ นะครับ”


“มันคลายเครียดจริงเหรอ ต้องมานั่งรอจนกว่าจะบิงโกลุ้นแทบตายแล้วไม่บิงเนี้ยมันคลายเครียดจริงอ่ะ บ้าบอ!”


“ก็ผมหาได้อันเดียวนิครับ จริงๆ บ้านเราแทบจะไม่มีอะไรให้เล่นเลย”


“ช่างเถอะไม่มีอะไรที่จะทำให้ฉันหายเครียดได้หรอก นอกจากออกจากบ้านไปใช้เงินอ่ะ นั่นแหละฉันจะสดชื่นอารมณ์ดีมาก ยิ่งได้ใช้เงินเยอะๆ ยิ่งดี”


“แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับในเมื่อพ่อสั่งให้อยู่แต่ในบ้าน”


“นายก็พาฉันหนีออกไปสิ รีบไปรีบกลับก่อนพ่อจะกลับมาไง” จูเลียตเสนอแผนการร้ายที่ผุดขึ้นมาในหัวของเธอตั้งแต่ลืมตาตื่นให้ไนท์ฟัง


“เออจะดีเหรอครับ ถ้าถูกจับได้มีหวังคงไม่ได้ออกตลอดชีวิตแน่ๆ ” ไนท์ค่อนข้างกังวลและไม่เห็นด้วยกับความคิดบ้าๆ นี่นักเพราะมันเสี่ยงมากพอสมควร


“โธ่! นายก็กลัวไม่เข้าท่า พ่อไม่รู้หรอกว่าเราหนีออกไปอีกอย่างคนในบ้านอ่ะไม่มีใครกล้าเอ่ยปากฟ้องหรอก ก็รู้นิว่าพวกมันกลัวฉันจะตายลองใครเอ่ยปากฟ้องสิฉันจะตัดลิ้นไปโยนให้แร้งกากินเลยคอยดู”


“เออ”


“ถ้านายอยากเห็นฉันมีความสุขจริงๆ นายก็ต้องพาฉันออกไปถ้านายไม่พอฉันออกไปก็แสดงว่านายไม่ได้อยากเห็นฉันมีความสุขจริงๆ สินะ ก็แค่ทำตามหน้าที่สินะ แกล้งทำเท่านั้นสินะ” จูเลียตแกล้งตีหน้าเศร้า ดวงตาคู่สวยสลดลงอย่างเสแสร้งแกล้งทำของจริงเพื่อให้ไนท์ตกหลุมพรางของเธอ


“ก็ได้ครับก็ได้ ผมจะพาคุณหนูออกไปครับ”


ไนท์รีบตกปากรับคำทันทีเพราะเขาไม่อยากขัดใจจูเลียตไม่อยากทำให้จูเลียตรู้สึกไม่ดี ไม่ว่าจะน้อยใจเสียใจหรืออะไรก็แล้วแต่ที่มันกระทบถึงจิตใจของจูเลียตเขาจะไม่ทำมันเด็ดขาด เขาอยากให้จูเลียตมีความสุขที่สุด


“งั้นก็ดี งั้นไปกันเลยนะ ฉันพร้อมแล้ว”


จูเลียตหันตัวไปคว้ากระเป๋าคู่ใจของเธอที่เก็บของใส่สไว้ตั้งแต่เช้าแล้วก่อนจะหันตัวเดินฮัมเพลงนำหน้าไนท์ออกมาอย่างอารมณ์ดีต่างจากสีหน้าเมื่อกี้ลิบลับเลย เล่นเอาไนท์ถึงกับส่ายหัวอย่างเอือมระอาเพราะเหมือนว่าเขาจะเสียรู้จูเลียตเสียแล้วสิ ตกหลุมพรางของอีกฝ่ายจนคอแทบหักเลย กี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ที่สุดท้ายก็แพ้ทางจูเลียตโดนจูเลียตหลอกแบบง่ายๆ อ่ะ แบบโง่ๆ เลยดีกว่าก็ไม่เข้าใจทำไมกับจูเลียตเขาถึงได้โง่เง่าขนาดนี้หรือว่าจริงๆ ตัวเขาแกล้งโง่เองหรือเปล่าก็ไม่รู้


สองชั่วโมงต่อมา @สวนสนุกแห่งหนึ่ง

“นี่เรามาไกลถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ?”


ไนท์จ้องมองสวนสนุกตรงหน้าที่อยู่ห่างบ้านเขามากเขาไม่รู้หรอกนะว่าเขาขับรถมากี่กิโลแต่ขับเกือบสองชั่วโมงอ่ะเล่นเอาเขานี่เมื่อยเลยตอนแรกก็ไม่ได้กะจะมาที่นี่หรอกแต่จูเลียตบอกว่าให้เขาขับรถมาเรื่อยๆ ขับไปตามทางก็ขับกันมาจนสุดท้ายก็มาจบที่สวนสนุกแห่งนี้เพราะจูเลียตเกิดอยากเล่นอยากย้อนวัยเป็นเด็กขึ้นมา


“เอาน่ามันก็คุ้มค่านะ ดูนี่สิ น่ารักจัง” จูเลียตวิ่งพุ่งเข้าไปหามาสคอตยีราฟก่อนจะโอบกอดมันจนแน่นด้วยความมันเขี้ยวเพราะมันน่ารักมากเลยเจ้ามาสคอตเองก็โอบกอดกลับเช่นกันจนไนท์ต้องรีบเข้ามาหาจูเลียตเพราะกลัวว่าจะไม่ปลอดภัย


“คุณหนูครับระวังหน่อยนะครับ”


“ไม่มีอะไรหรอกน่าดูสิมาสคอตออกจะน่ารัก” จูเลียตซบหน้าลงบนมาสคอตยีราฟ


“นี่ครับ” เจ้ามาสคอตยื่นอมยิ้มให้จูเลียตหนึ่งอัน


“ให้ฉันเหรอ?” จูเลียตเอียงคอเล็กน้อย


“ครับ” มาสคอตยังคงยื่นอมยิ้มให้


จูเลียตรับเอาอมยิ้มมาก่อนจะแกะห่อพลาสติกออกแล้วส่งมันให้ไนท์เพื่อให้ไนท์ทิ้งให้ หญิงสาวยัดอมยิ้มนั้นเข้าปากแล้วส่งยิ้มให้เจ้ามาสคอตยีราฟ “งั้นฉันไปก่อนนะ บายๆ ” จูเลียตโบกมือบายๆ มาสคอตยีราฟแล้ววิ่งเข้าไปในตัวสวนสนุกทันทีจนไนท์ต้องรีบวิ่งตามเหมือนผู้ปกครองกำลังวิ่งตามเด็กไม่มีผิดเลย


“คุณหนูรอด้วยสิครับ ทำไมวิ่งเข้ามาแบบนี้มันอันตรายนะครับ” ไนท์คว้าแขนจูเลียตเอาไว้เพราะกลัวว่าจูเลียตจะวิ่งพรวดพลาดไปไหนอีก


“ไปซื้อบัตรมาสิ” จูเลียตชี้นิ้วไปยังห้องจำหน่ายบัตรตรงหน้า


“งั้นก็ไปด้วยกันครับเดี๋ยวจะหายไปไหนอีก ผมตามไม่ไหวหรอกคนเยอะขนาดนี้” ไนท์ดึงแขนจูเลียตให้เดินไปด้วยกันซึ่งจูเลียตก็ยอมเดินตามไปแต่โดยดีเพราะเธออยากเที่ยวแล้ว ขัดขืนไปก็เสียเวลาเที่ยวเธอสิตอนเนี้ยไปไหนไปกัน


“นิไนท์ดูนี่สิ ฉันอยากเล่นอันนั้นไปเล่นกัน” จูเลียตชี้นิ้วเข้าไปที่เครื่องเล่นรถไฟเหาะที่กำลังตีลังกาเล่นเอาคนที่เล่นอยู่ส่งเสียงกรีดร้องกันยกใหญ่แน่นอนมันช่างท้าทายจูเลียตมากและเธอชอบอะไรแบบนี้ด้วย “ไปเล่นกัน” หญิงสาวไม่รอคำตอบจากไนท์สักนิดแต่คว้าแขนของชายหนุ่มแล้วลากไปต่อคิวเล่นเครื่องเล่นแบบมัดมือชกกันเลย


“ไม่กลัวเหรอครับ?” ไนท์ถาม


“อย่างฉันเนี้ยนะจะกลัว เหอะ!” จูเลียตกอดอกอย่างวางมาด


“เชิญครับ”


รอบเวียนมาถึงจูเลียตพอดีพนักงานจึงเชิญทั้งสองคนลงไปนั่งประจำที่ จูเลียตกับไนท์นั่งคู่กันโดยมีพนักงานคอยเช็กเหล็กและเข็มขัดที่รัดร่างกายให้เมื่อเห็นว่ามันยังทำงานได้ดีจึงก้าวถอยออกมาเพื่อเตรียมพร้อมปล่อยตัวรถไฟเหาะเหินสู่เวหา


“วู้!” จูเลียตส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นยามรถไฟเหาะค่อยเคลื่อนสูงขึ้นมาก่อนจะดึงลงสู่ด้านล่างอย่างรวดเร็วเล่นเอาคนที่โดยสารมาด้วยต่างกรีดร้องออกมาแบบประสานเสียงกันจนดังสนั่นต่างกับจูเลียตที่โบกมือโบกไม้ด้วยความมันและสะใจจนไนท์ที่หันไปมองถึงกับยิ้มแบบหุบไม่ได้จนปากแห้งน้ำลายแห้งเลยทีเดียว


ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจรถไฟเหาะ ไม่ได้สนใจความหวาดเสียวที่รถไฟเหาะกำลังมอบให้สักนิดเพราะตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือรอยยิ้มอันสดใสของจูเลียตที่นานทีปีหนจะได้เห็นทีต่างหาก รอยยิ้มแบบนี้มันทำให้หัวใจของเขาเป็นสุขเหลือเกิน เนี้ยแหละคือสิ่งที่เขาต้องการ ความสุขของจูเลียตคือความสุขของเขาเช่นกัน


หลังจากที่ลงมาจากรถไปเหาะจูเลียตก็พาไนท์ไปเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวอื่นๆ อีกมากมายโดยที่เจ้าตัวไม่มีท่าทางหวาดกลัวเลยสักนิดแต่กลับชอบใจและดูเหมือนจะสะใจมากด้วยที่ได้เล่นอะไรท้าทายหัวใจวายแบบนั้น จนเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้แต่เหมือนจูเลียตจะเริ่มหมดแรงแล้วและมองหาของกินด้วยความหิว


“ฉันอยากกินล็อบเตอร์โรลอ่ะ” จูเลียตชี้นิ้วไปยังซุ่มที่มีรูปกุ้งล็อบเตอร์ตัวใหญ่ยักษ์คนต่อแถวยาวเชียวก่อนจะหันไปมองร้านขนมหวานกับร้านน้ำ “แล้วก็วาฟเฟิลด้วย แล้วก็น้ำมะนาวซ่าๆ ด้วย”


“ได้ครับเดี๋ยวผมไปซื้อให้คุณหนูนั่งรอตรงนี้นะครับ” ไนท์หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดทำความสะอาดเก้าอี้กับโต๊ะให้จูเลียตก่อนจะดึงเก้าอี้ออก


“อืม เร็วๆ นะฉันหิว” จูเลียตทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้แล้วหยิบเอามือถือออกมาถ่ายรูปเซลฟี่ตัวเอง


ไนท์เห็นแบบนั้นจึงหันตัวเดินมาต่อคิวที่ร้านล็อบเตอร์โรล ชายหนุ่มยืนรออยู่สักพักหนึ่งก็ได้สิ่งที่ต้องการจึงเดินไปซื้ออย่างอื่นที่จูเลียตสั่งจนครบแล้วเดินกลับมาหาหญิงสาวที่โต๊ะ จูเลียตยังคงเล่นมือถือเหมือนเดิมนั่นแหละเหมือนคุยกับใครอยู่เขาก็ไม่รู้หรอกแต่ให้เดาคงถ่ายรูปไปปวดเพื่อนๆ อันน้อยนิดของตัวเองในกลุ่มไลน์นั่นแหละ


“มาแล้วครับกำลังร้อนๆ เลย” ไนท์ยื่นล็อบเตอร์โรลให้จูเลียต


“น่ากินจังเลย” หญิงสาวอ้าปากงับเจ้าล็อบเตอร์โรลชิ้นใหญ่จนซอสของมันเลอะเทอะขอบปากไปหมดเลยแต่จูเลียตไม่ได้สนใจสักนิดเพราะอร่อยกับการกินอยู่เหมือนเด็กน้อยไม่มีผิดเลย


“เลอะเทอะหมดแล้วครับ” ไนท์ใช้กระดาษทิชชู่เช็ดปากให้จูเลียต


จูเลียตตวัดลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเล็กน้อย ใบหน้าก็แดงระเรื่อเล็กน้อยด้วยความเขินอายที่ไนท์ทำกับเธอแบบนี้เอาจริงๆ นะเธอมาเที่ยวกับไนท์สองคน ควงคู่กันไปเล่นนั่นเล่นนี่ ทำอะไรด้วยกันมันเหมือนคู่รักที่มาเดทกันไม่มีผิดเลยแน่นอนคนอื่นที่มองต้องคิดแบบนั้นแน่ๆ เพราะคงไม่มีใครคิดว่าเพื่อนกันหรอก ชายหญิงมาเที่ยวแบบสองต่อสองก็ต้องแฟนกันแต่เธอกับไนท์ไม่ใช่แฟนกันน่ะสิแต่เขาดูแลปรนนิบัติเธอแบบแฟนเลย


“ฉันว่าเดี๋ยวเราคงต้องกลับกันแล้ว” จูเลียตก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือเพราะมันสามโมงเย็นแล้วและพ่อของเธอจะกลับตอนประมาณห้าถึงหกโมงเย็นทุกวันต้องเผื่อเวลาขับรถกลับด้วย


“ครับ อยากเล่นอะไรก่อนกลับไหมครับ?”


“ฉันอยากเล่นม้าหมุน” จูเลียตชี้นิ้วไปยังม้าหมุนที่มีคนทุกเพศทุกวัยกำลังเล่นกัน


“ได้ครับ งั้นกินให้หมดก่อนนะครับ” ไนท์ยื่นจานนวาฟเฟิลให้จูเลียต


“อืม”


จูเลียตตักวาฟเฟิลมากินแต่สายตาก็มองไปรอบๆ เพื่อเสพสุขบรรยากาศเหล่านี้เอาไว้เพราะนานๆ เธอคงจะได้มาสักทีแน่นอน คนแบบเธออยู่ร่วมสังคมกับใครได้ไม่บ่อยหรอกชีวิตของเธอสังคมเดียวที่เหมาะก็คือบ้านเท่านั้นเพราะที่นั่นมีแต่คนที่เข้าใจในตัวเธอและเข้าใจในสิ่งที่เธอเป็นต่างจากคนข้างนอกที่มักมองว่าเธอมันบ้าเธอมันอีโรคจิตวิปริตคนหนึ่งเท่านั้นและคนแบบเธอคือคนที่สังคมรังเกียจ



-------------------------------------------

​เหมือนเขามาออกเดทกันเลยเนอะ แต่รู้สึกดีอ่ะที่เห็นจูเลียตมีความสุข แบบพออ่านตอนนี้แล้วก้นึกถึงเวลาที่เราไปสวนสนุกเนอะมันเหมือนเราได้ย้อนวัยไปเป็นเด็กอ่ะ เหมือนได้หลุดเข้าไปในวันเดอร์แลนด์ มีแต่ความสุขสนุกสนานแบบลืมเรื่องภายนอกไปเลย แบบลืมไปเลยว่าเราโตแล้วนะ ณ ตอนนั้นคือเราเหมือนเด็กอ่ะ

'คอมเมนต์' ให้กำลังใจริสด้วยนะคะ ใครใจดีจะ 'ให้ดาว' ด้วยก็ได้นะคะ

ความคิดเห็น