ละครกระดาษ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 : ยอมไม่ได้!

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 : ยอมไม่ได้!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 43

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2562 16:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 : ยอมไม่ได้!
แบบอักษร

​"ขอให้ผู้ชมทุกท่าน ช่วยกันตบมือเป็นเกียรติให้กับนักสู้ของเราทั้ง 2 คน ที่เพิ่งแข่งขันกันจบไปเมื่อสักครู่นี้ด้วยครับ เราได้เห็นการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมและสุดยอดของนัก....”

ในห้องพักนักกีฬาทีม New Hope “บัว” ผู้ช่วยนักกายภาพกำลังประคอง “มะปราง” เดินมาที่เตียงปฐมพยาบาลนักกีฬา “พี่หมอ! ชนะรอบนี้มาก็จริง แต่แขนข้างขวาช้ำจนยกไม่ขึ้นแล้ว... โดนเตะเจาะยางจนขาบวมทั้ง 2 ข้างเลยค่ะพี่” เสียงสะอื้นของบัวทำให้ทุกคนรับรู้อาการของมะปรางได้เป็นอย่างดีว่า เธอมีอาการบาดเจ็บค่อนข้างมาก

            “ปรางเจ็บตรงไหนต้องบอกพี่บัวนะ อย่าปิดบังพี่รู้มั๊ย” บัวย้ำคำพูดและประคองมะปราง ค่อยๆ เดินมาที่เตียงพักของนักกีฬาที่ว่างอยู่ “ช้าๆ นะ ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องเร่ง”

            “วิทย์” หัวหน้าทีมกายภาพรีบเดินเข้ามาประคองช่วยอีกแรง “น้องปรางหายใจแรงขนาดนี้ พี่คิดว่าแข่งรอบต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะ” วิทย์รีบตรวจดูอาการที่ต้นแขนขวา มีอาการบวมขึ้นมาเห็นได้อย่างชัดเจน

            “ถ้าพี่บีบแบบนี้เจ็บมั๊ย” วิทย์เพียงแค่จับแขนมะปรางเบาๆ แทบจะไม่ได้ออกแรงบีบเลยแม้แต่น้อย แต่สีหน้าของมะปรางแสดงถึงความเจ็บปวดได้อย่างชัดเจน แต่กลับไม่มีเสียงร้องใดๆ ออกมาจากปากของมะปรางเลยแม้แต่น้อย

“ทำไมเราถึงดื้อขนาดนี้นะ” วิทย์ได้แต่ส่ายหัวไปมา

            “โอ๋” นักกีฬาร่วมทีม New Hope อีกคนหนึ่งและเป็นรุ่นพี่ของมะปราง กำลังนอนพักฟื้นอยู่เตียงข้างๆ รีบลุกขึ้นดูมาอาการด้วยความเป็นห่วง “ปรางหยุดเหอะ ตอนนี้ทุกคนเห็นผลงานมึงแล้ว พอได้แล้วล่ะ ถือว่าโอ๋ขอร้อง”

            “ไม่ได้! ห้ามโยนผ้ายอมแพ้เด็ดขาดนะ ใครโยนผ้ายอมแพ้ตอนนี้ ปรางตัดเพื่อนแน่ๆ ไม่ต้องมาคุยกับปรางอีกเลย หนูไม่ยอม หนูต้องการสู้ต่อ!” มะปรางพูดด้วยน้ำเสียงดังลั่นด้วยท่าทีที่โกรธมาก

“ทุกคนรู้อยู่แล้วว่า เราต้องเจอสถานการณ์แบบนี้ แล้วพอเจอจริงๆ ทำไมทุกคนถอดใจกันแบบนี้!”

            “พี่หมอเข้าใจความรู้สึกของปรางดีนะ แต่พี่หมอคิดว่า ตอนนี้สภาพร่างกายน้องปรางแทบไม่ไหวแล้ว ขนาดแค่เดินเข้ามายังต้องประคองกัน 2 คน” วิทย์ชี้ไปที่แขนข้างขวาของมะปรางมีแต่รอยฟกซ้ำเต็มไปหมด “บวมชัดเจนมาก พี่ว่าหยุดแค่นี้เถอะ นัดต่อไปปรางลงแข่งไม่ไหวแล้วล่ะ”

            “ไม่เป็นไรพี่หมอ ถึงตอนนั้นให้หนูโดนเตะจนเดินไม่ได้หรือสลบไปเลยก็ได้ แล้วค่อยหามหนูลงมา” มะปรางยังคงยืนยันความต้องการของตัวเองไม่เปลี่ยนแปลง “หนูยังไหวค่ะพี่หมอ พี่บัวบอกว่า แขนขวาหนูเจ็บแต่หนูยังเหลือแขนซ้ายอีกข้าง เห็นมั๊ยพี่หมอ”

            มะปรางทำท่าทางยกแขนซ้ายที่ใช้งานได้เพียงข้างเดียวขึ้นมา กำหมัดแน่น “หนูบอกเลยนะว่า ใครโยนผ้าตอนนี้ หนูโกรธจริงๆ ด้วย ไม่ต้องมาคุยกับปรางอีกเลย”

มะปรางรับรู้ความรู้สึกได้เป็นอย่างดีว่า ท่าทีของทุกคนนี้ในทีม New Hope ไม่มีใครเห็นด้วยกับมะปรางเลยแม้แต่คนเดียว แต่มะปรางยังคงยืนยันว่า ต้องการลงแข่งขันต่อ

            “วันนี้โอ๋รู้สึกว่า ทำไมตัวเองถึงไม่เอาไหนขนาดนี้ เกิดเป็นผู้ชายแท้ๆ กลับช่วยปรางไม่ได้เลย” โอ๋พูดตัดพ้อตัวเอง เมื่อเห็นอาการบาดเจ็บของมะปรางที่เต็มไปด้วยรอยฟกซ้ำทั้งใบหน้า, แขนและขาเต็มไปหมด

            น้ำตาลูกผู้ชายของโอ๋ไหลออกมาแบบไม่อายใครเลย “โอ๋มันไม่เอาไหนจริงๆ...ไม่เอาไหนเลยจริงๆ”

            “โอ๋จะร้องไห้ไปทำไม ปรางยังไม่ตาย ปรางยังอยู่ตรงนี้ ปรางไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เห็นมั๊ย”

            “ทุกคนไม่มีใครโทษโอ๋หรอก โอ๋ก็โดนหามลงเปลมาเหมือนกันนี่ โอ๋ทำเต็มที่แล้ว ทีมเราทุกคนเห็นกันหมด” บัวรีบพูดปลอบใจโอ๋ที่กำลังเสียใจอย่างหนักไม่แพ้กัน

            “พี่หมอเคยถามหนูใช่มั๊ยว่า หนูเรียนมวยหย่งชุนไปทำไม ตอนนั้นหนูหาคำตอบให้พี่หมอไม่ได้ แต่วันนี้หนูมีคำตอบให้พี่แล้วนะ” คำพูดนี้ของมะปรางสะกิดความรู้สึกของทุกคน จนทำให้ต้องหันมาฟัง

            “เพื่อวันนี้งัยพี่หมอ...8 ปีที่ผ่านมา เพื่อวันนี้วันเดียว วันนี้วันเดียวเท่านั้น หนูรู้แล้วว่า หนูไม่ได้เรียนเพื่อปกป้องตัวเองเพียงอย่างเดียวอีกต่อไปแล้ว แต่หนูเรียนเพื่อปกป้องสิ่งที่หนูรักด้วย ชมรมดนตรีของพวกเราทุกคน”

“หนูอยากถามทุกคนอีกครั้งว่า เราตัดสินใจมาที่นี่กันเพื่ออะไร!”

คำตอบของมะปรางไม่มีใครกล้าโต้แย้งแม้แต่คนเดียว แต่ละคนต่างไม่มีใครกล้าสู้หน้ามะปรางได้เลย ทำให้บรรยากาศภายในห้องพักเงียบสงัดราวกับป่าช้า

            “ขณะนี้เหลือเวลาอีก 30 นาทีก่อนที่จะเข้าสู่การแข่งขันคู่ถัดไป ขอให้นักกีฬาทั้ง 2 คนเตรียมตัวให้พร้อมที่สนามหลักด้วย ขอบคุณค่ะ” เสียงโฆษกสนามประกาศตามสายภายในฮอลล์จัดการแข่งขันแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงบในห้องพักของทีม

            “บัวหยุดร้องไห้ได้ละ! แล้วไปหยิบกระเป๋าพี่มา ส่วนโอ๋ไปขอน้ำแข็งเพิ่มจากฝ่ายจัดการแข่งขัน พี่จะนวดที่ขา ส่วนบัวไปนวดที่แขน”

            “พี่หมอ! พี่ทำแบบนี้ไม่ได้นะ พี่ต้องห้าม ไอ้ปรางมันบ้าไปแล้ว พี่หมอทำแบบนี้ไม่ได้นะ!” โอ๋ไม่เห็นด้วยกับพี่หมอเป็นอย่างมาก “พอได้แล้ว! หยุดเถอะพี่ ผมขอร้อง”

            “ไม่ได้ยินกันเหรอ! เราเหลือเวลาอีกแค่ 30 นาที เราต้องเตรียมความพร้อมกับน้องปรางของเราทุกคน เข้าใจมั๊ย”

*****************************

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น