Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 19 : คนที่ถูกเมิน

ชื่อตอน : Part 19 : คนที่ถูกเมิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2562 15:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 19 : คนที่ถูกเมิน
แบบอักษร


“ภีม...ภีมพล นายเป็นไงบ้าง” ทศกัณฑ์กอดปลอบร่างบางที่ลมหายใจหอบเริ่มเบาลง...ไม่มีคำตอบจากภีมพลที่ยืนหน้าแดงก่ำกำหมัดแน่น

“ถอยไป!” ภีมพลใช้สองมือผลักคนตัวสูงที่ขวางอยู่ให้พ้นทางโดยลืมไปว่าแขนของตัวเองยังเจ็บอยู่ทำให้เลือดสีแดงสดที่เหมือนจะแห้งลงแล้วกลับซึมออกมาเลอะผ้าผันแผลอีกครั้ง เขาเดินกระแทกไหล่ทศกัณฐ์ออกมาข้างนอกโดยไม่หันกลับไปมองสักนิด คนตัวสูงเองก็ไม่ได้รั้งเขาเอาไว้ ได้แต่มองตามแผ่นหลังบางด้วยความเป็นห่วง

“ไอ้วิน!...กลับ” ภีมพลบอกธาวินที่กำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์รอเขาอยู่

“มึงเป็นอะไรวะไอ้ภีม เข้าห้องน้ำทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนออก” ธาวินมองเพื่อนที่เสื้อผ้าหลุดรุ่ยหน้าตาแดงก่ำอย่างสงสัย

“กูบอกให้กลับ” ธาวินเงียบลงทันทีเมื่อน้ำเสียงของภีมพลไม่ได้เล่นๆ พูดจบภีมพลก็หันหลังเดินออกจากร้านอาหารทันที

“เดี๋ยว! ไอ้ภีม รอกูด้วย” ธาวินหยิบเงินในกระเป๋าวางไว้บนโต๊ะอาหารจำนวนมากกว่าราคาอาหารที่ทานไปและรีบเดินตามภีมพลไปอย่างรวดเร็ว

..........

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป บาดแผลของภีมพลเริ่มหายสนิทเพราะโดนฟันไม่ลึก เขาไม่ได้กลับบ้านแต่ไปอยู่คอนโดของวิธานที่ว่างอยู่ ธาวินชวนให้ภีมไปอยู่ที่บ้านตัวเองแต่ร่างบางปฏิเสธเพราะอยากอยู่คนเดียว

“ไอ้ภีมเย็นนี้ไปศูนย์กีฬากันมั้ย มึงไม่ได้เข้าไปนานแล้วนะ” ธาวินชวนเพื่อนที่นั่งทำหน้าไร้อารมณ์อยู่ในกลุ่มเพื่อนช่วงพักกลางวันที่มหาวิทยาลัย

“ไม่ไป...มึงไปกับไอ้ธานเหอะ” ภีมบอกกับเพื่อน

“กูไม่ไป ออกกำลังกายไม่ใช่ทางของกู” วิธานรีบปฏิเสธทั้งที่ตัวเขาเองก็ชอบไปหมกอยู่ในยิมบ่อยๆ

“เออ...เทอมหน้าเราต้องฝึกงานกันแล้วพวกมึงยื่นเอกสารกันรึยัง” วิธานถามเพื่อนที่ดูไม่เดือดร้อนกับการเลือกสถานที่ฝึกงานเลย

“ยังเลยว่ะ...เดี๋ยวกูฝึกที่บริษัทพ่อกูก็ได้” ธาวินพูดเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ

“แล้วมึงยื่นเอกสารกับอาจารย์รึยัง?” เขาถามเพื่อนที่ยังไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไร

“ยังเลย! ทำไมหรือวะ?” ธาวินถามกลับอย่างสงสัยเพราะดูวิธานกังวลกับเรื่องสถานที่ฝึกงานจนผิดปกติ

“งานเข้าแล้วมึง!...ถ้ามึงไม่ยื่นเอกสารภายในกำหนดมึงจะเลือกสถานที่ฝึกงานเองไม่ได้ มึงต้องไปฝึกงานในบริษัทที่ทางมหาลัยเลือกให้เท่านั้น แต่ละที่เขี้ยวๆ ทั้งนั้น”

“เฮ้ยย...มีแบบนี้ด้วยหรือวะ?!” ธาวินไม่เคยได้ยินกฏแบบนี้มาก่อน

“ก็เออสิมึง! เพราะนักศึกษาที่มหาลัยส่วนใหญ่เป็นพวกลูกคนมีเงิน พอฝึกงานก็เลือกฝึกกับที่บ้าน แต่ถึงเวลาจริงๆ แทบจะไม่มีใครทำงานจริงซักคน ถึงมีกฏแบบนี้ออกมาไง” วิธานอธิบายให้เพื่อนฟัง

“แล้วหมดเขตยื่นเอกสารรึยังวะ?” ธาวินถามขึ้นมา

“หมดไปเป็นเดือนแล้ววว...อย่าบอกนะว่าพวกมึงยังไม่ยื่นทั้งที่กูบอกจนปากจะฉีกแล้ว” วิธานว่าเพื่อนที่เรียนดีแต่ไม่ค่อยกระตือรือร้นเรื่องแบบนี้เท่าไหร่

“มึงยื่นเรียบร้อยแล้วหรอ?” ธาวินถามวิธาน

“เออ...กูยื่นเอกสารเรียบร้อยแล้วและคิดว่าพวกมึงก็เรียบร้อยแล้วเหมือนกัน”

“ไอ้ภีม! แล้วมึงยื่นเอกสารยังวะ?” ธาวินรีบหันไปถามภีมพลที่นั่งอยู่ข้างๆ

ภีมพลหันมาส่ายศีรษะมองหน้าเพื่อนแวบหนึ่ง เพื่อบอกว่าตัวเขาเองก็ยังไม่ได้ยื่นอะไรเหมือนกัน ก่อนจะกลับไปนั่งเหม่อเหมือนเดิม

..........

“นายภีมพล, นายธาวิน คุณสองคนยังไม่ได้ยื่นเอกสารเรื่องสถานที่ฝึกงาน มันเลยกำหนดมาจะเดือนนึงแล้วนะ” เสียงอาจารย์ที่ปรึกษาบ่นลูกศิษย์ที่ไม่มีความรับผิดชอบ

“ครับ...อาจารย์” ธาวินเสียงอ่อยยอมรับผิดต่างกับภีมพลที่เอาแต่นั่งนิ่งๆ

“ถึงผลการเรียนพวกเธอจะดี แต่ถ้าไม่ผ่านการฝึกงานพวกเธอก็ไม่จบได้นะ” อาจารย์พูดเตือนทั้งสองคน แต่ด้วยความที่เป็นนักศึกษาผลการเรียนดีเด่นอาจารย์จึงให้โอกาสพวกเขา

“ตอนนี้บริษัทที่ยังรับนักศึกษาฝึกงานเหลืออยู่ 5 แห่ง พวกเธอลองเลือกดูก็แล้วกัน” อาจารย์ยื่นเอกสารให้ทั้งสองคนดู

“ผมขอฝึกกับที่บ้านได้มั้ยครับ” เมื่อดูรายชื่อบริษัทแล้วธาวินพูดขออาจารย์ทันที

“ไม่ได้!! มันเป็นกฏของมหาลัย” อาจารย์เสียงดังขึ้นมากับความเอาแต่ใจของนักศึกษา

“ครับๆ...เฮ้ย! ไอ้ภีมมึงเลือกที่ไหนวะ?” ธาวินส่งเอกสารให้เพื่อนที่นั่งข้างๆ ดู ภีมไม่มองเอกสารเขาสุ่มชี้ลงไปที่บริษัทแห่งหนึ่ง

“อาจารย์ครับผมสองคนเอาที่นี่ครับ” ธาวินยื่นเอกสารส่งคืนให้อาจารย์ที่ปรึกษา

“เดี๋ยวอาจารย์จะยื่นเรื่องให้ พวกเธอรอทางบริษัทโทรมายืนยันแล้วเริ่มฝึกงานตามกำหนดของทางมหาวิทยาลัยได้เลยนะ” อาจารย์ที่ปรึกษาบอกกับทั้งสองคน

“ครับ...ขอบคุณครับอาจารย์” ภีมพลและธาวินยกมือไหว้ขอบคุณอาจารย์อย่างนอบน้อมก่อนเดินออกจากห้อง

..........

“ภีม...จะกลับเลยมั้ยเดี๋ยวกูไปส่ง” ธาวินถามภีมพลขณะเดินไปที่ลานจอดรถหลังมหาวิทยาลัยพร้อมกัน

“ไม่เป็นไร กูเอารถมา”

“ช่วงนี้ทำไมมึงเอารถมาทุกวันเลยวะ กลับกับกูก็ได้ยังบ้านมึงกับคอนโดไอ้ธานก็ทางผ่านกูอยู่แล้ว”

“ไม่เป็นไรขอบใจ...ถ้าแม่กูโทรหาก็บอกว่ากูไปค้างกับมึงละกัน” เขากำชับเพื่อนอีกครั้ง

“เออๆ”

ธาวินรู้สึกถึงความเปลี่ยนไปของเพื่อนแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เพราะปกติภีมเป็นคนโลกส่วนตัวสูงอยู่แล้ว

“มีอะไรวะไอ้ภีม?” ธาวินถามขึ้นเมื่ออยู่ๆ ภีมพลก็หยุดเดินขึ้นมาเฉยๆ

“เปล่า...ไม่มีอะไร” ภีมพลมองร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยยืนอยู่ใกล้กับทางเข้าที่จอดรถจนธาวินต้องมองตามสายตาเขา

“มึงรู้จักหรอ?” ธาวินรู้สึกคุ้นหน้าทศกัณฐ์โดยเฉพาะรูปร่างที่สูงสง่าของเขา

“ไม่รู้จัก ไปกันเถอะ” ภีมพลเดินผ่านร่างสูงใหญ่เหมือนคนไม่รู้จักกัน ดวงตากลมโตหลุบมองต่ำลงโดยไม่เหลียวมองทศกัณฑ์สักนิด คนถูกเมินได้แต่มองตามแผ่นหลังคนตัวเล็กกว่าเงียบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเรียกชื่อเขา



::::::::::

ความคิดเห็น