อะควาลิซ
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

25 มีช็อปมีเกียร์เป็นเมียพี่ได้รึยังคะ

ชื่อตอน : 25 มีช็อปมีเกียร์เป็นเมียพี่ได้รึยังคะ

คำค้น : วิศวะ ยานยนต์ คอมพิวเตอร์ มหาลัย พี่ว๊าก อะควาลิซ เธียร์ โอบี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2562 08:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
25 มีช็อปมีเกียร์เป็นเมียพี่ได้รึยังคะ
แบบอักษร

25 มีช็อปมีเกียร์เป็นเมียพี่ได้รึยังคะ​






หลังจากมอบเกียร์ให้น้องเสร็จแล้ว ผ้าคลุมบนเวทีก็ถูกดึงออกไปเผยให้เห็นบรรดาเครื่องดนตรีที่ถูกตั้งไว้เตรียมพร้อมสำหรับการแสดงซึ่งจะเปิดวงโดยพี่วินัยพี่สี่ 

"โหล โหลเทส โหลเทส หวัดดีปีหนึ่ง" พี่คาเรนเฮดวินัยปีสี่และเป็นพี่สายรหัสที่น่ารักชอบแอบซื้ขนมแล้วฝากพี่ธรณ์กับพี่เธียร์ให้ฉันเสมอกำลังทดสอบเสียงไมค์และเอ่ยทักทายพวกเราปีหนึ่งที่นั่งล้อมวงแบบตอนนั่งรอบกองไฟของลูกเสือ โดยฉันนั่งอยู่กับเคที่ น้ำหนาว หยกและแปลน ส่วนพี่เธียร์พอมอบเกียร์เสร็จก็หายไปไหนไม่รู้ 

"สวัสดีค่าาาา!!!" 

"สวัสดีครับบ!!!" 

"โอเคครับ ไม่ต้องเป็นทางการกันมากหรอกเนอะ เพราะเรากำลังจะร้องเพลงผ่อนคลายความเครียดดังนั้นตามสบายเลยนะทุกคน" นักดนตรีทุกคนขึ้นประจำตำแหน่งเครื่องดนตรีของตัวเอง เมื่อซาวด์เช็กเสร็จแล้วก็เริ่มบรรเลงทันทีซึ่งเพลงแรกที่พี่ๆเล่นนันเป็นเพลงช้าๆแต่มีความกินใจอย่างเพลง 

' ช้ำคือเรา '  

"ก็คงได้รู้แล้วว่า เธอไม่จริงใจ เราไม่มีความหมาย ดูเธอไม่มีน้ำใจ ไปจากฉันง่ายดายโดยไม่มีร่ำลา" พวกเราทุกคนก็โยกตัวไปตามจังหวะเพลงใครที่ร้องได้ก็คลอตามพี่คาเรนไป หลังจากที่พี่คาเรนร้องเพลงไปได้สักพักพี่เธียร์รีเดินเข้ามานั่งล้อมวงกับพวกเราด้วยโดยแน่นอนว่าพี่แกก็มานั่งอยู่ข้างๆฉันไง 

"โยกตัวสนุกเลยนะยัยหนู" พอนั่งลงปุ๊บก็แซวฉันปั๊บ 

"นานๆทีนี่คะพี่เธียร์" 

"มานั่งกับพี่มา" พี่เธียร์ตบตักตัวเองชี้ให้ฉันไปนั่งแต่ฉันส่ายหัว  

"ไม่เอาอ่ะ คนเยอะจะตาย" 

"มาเถอะ ปลดระเบียบแล้วไม่ต้องกลัวหรอก" ใช่ค่ะตอนนี้พวกเราได้ปลดระเบียบแล้ววว ไม่ต้องใส่คัชชูแล้วเป็นเรื่องที่น่าดีใจเพราะจะได้ไม่ต้องทนเจ็บปวดกับมันอีก เราสองคนนั่งเถียงกันอยู่พักหนึ่งสุดท้ายฉันก็ต้องยอมลุกไปนั่งกับพี่เธียร์แต่ไม่ได้นั่งบนตักหรอกฉันเลือกที่นั่งระหว่างขาของพี่เธียรฺแทนเพราะถ้าให้นั่งตักพี่เธียร์ พี่แกคงโดนเน็บชากินขาแน่ๆ 

"เอาล่ะไหนๆผมก็ร้องมาหลายเพลงแล้ว เริ่มจะมีอาการคอแห้งจึงอยากจะได้คนมาช่วยร้องสักคน" พี่คาเรนพูดหลังจากร้องเพลงจบ ทุกคนต่างส่งเสียงโห่ฮิ้วด้วยความชอบใจและลุ้นว่าใครจะเป็นคนช่วยพี่แกร้องเพลง  

"ซึ่งผมได้ทำการเล็งไว้แล้ว และผมก็เชื่อว่าพวกคุณทุกคนคงอยากได้ยินเสียงของเขาในการร้องเพลงแทนการตะโกนว๊ากใส่พวกคุณดูบ้างแหละ เพราะฉะนั้นเธียร์มึงขึ้นมาร้องเพลงให้ฟังสักเพลงสองเพลงดิ๊"  

"ฮิ้ววววว" 

"อร้ายยยย" เสียงกรีดร้องชอบใจดังไปรอบลาน ฉันเองก็หันหลังกลับไปทองพี่เธียร์ทันที เขาร้องเพลงเป็นด้วยหรอ ฉันไม่เคยเห็นเขาร้องเพลงมาก่อนเลยนะ พี่เธียร์ยิ้มให้ฉันก่อนจะตะโกนกลับไปหาพี่คาเรน 

"ขอไมค์ลอยหน่อยดิพี่" 

"เอาว่ะ มันยอมร้องด้วยเว้ย ไอ้ปังเอาไมค์ไปให้น้องชายกูดิ๊" แล้วก็พี่ผู้ชายคนหนึ่งเดินเอาไมค์มาให้พี่เธียร์ถึงที่มีอภิสิทธิ์จริงๆนะพ่อคุณ 

"อะแฮ่ม" 

"กรี๊ดดดด"  เอ่อ เดี๋ยวนะแค่กระแอ่มใส่ไมค์กรี๊ดอะไรกันอ่ะ 

"ใจเย็นไปสาวๆมันยังไม่ได้ร้องเพลงเนอะ ใจเย็นๆเก็บไว้กรี๊ดตอนมันร้องก็ยังทัน" พี่คาเรนพูดเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้เป็นอย่างดี 

"ว่าไงครับท่านชายจะร้องเพลงอะไรครับ"  

"รู้ยัง" 

"จัดไปตามคำขอครับผม" พี่คาเรนหันไปส่งสัญญาณให้นักดนตรีก่อนที่ดนตรีจะเริ่มขึ้น 

"มีใครที่เฝ้ามองแต่เธอตรงนี้รู้ยัง" แค่ประโยคแรกก็ทำเอาฉันต้องหันกลับไปทองเขาอีกครั้ง ใครจะรู้ล่ะว่าเขาร้องเพลงได้เพราะขนาดนี้แต่พอหันกลับไปก็ไปปะทะเข้ากับสายตาของเขาที่มองฉันอยู่เขายิ้มให้ฉันด้วย โอ้ย กรี๊ดได้ไหม ถ้าไม่ติดว่ามีคนอยู่เยอะนะแม่จะลงไปนอนดิ้นให้สมกับความฟินนี้เลย มองไปนานๆก็เริ่มทนสายตาพี่แกไม่ไหวต้องหันกลับมามองกองไฟเป็นการแก้เขินแทนเหมือนพี่เธียร์รู้ว่าฉันเขินเขาก็เอนตัวเข้ามาร้องเพลงใกล้กับใบหน้าฉัน 

"เธอคงยังไม่รู้ ว่ามีหนึ่งคนแอบรักเธอ แอบดูแลแต่เธอ ทำอะไรเพื่อเธอเหมือนไม่ตั้งใจ ถ้าเธอได้ฟังเพลงนี้ ก็อาจจะพอได้รู้ใจ" ฮืออออ เขินอ่ะ ตอนนี้ฉันได้แต่นั่งเขินไม่ทำอะไรทั้งสิ้นจนกระทั่งพี่เธียร์ร้องเพลงจบ 

แปะๆๆๆๆ 

ทุกคนต่างปรบมือให้พี่เธียร์เพราะทุกคนไม่เคยได้เห็นพี่แกในมุมนี้ 

"เเหม อยากจะถามคนๆนั้นเหลือว่าเขาร้องมาขนาดนี้แล้วจะรู้หรือยัง5555" 

"ขอบคุณครับ" พี่เธียร์ส่งไมค์คืนให้กับพี่คนเดิม พอพี่คาเรนแซวก็มีเสียงโห่ร้องชอบใจ บ้างคนก็ปรบดังเกรียวกราว ก่อนที่พี่คาเรนแกจะดึงทุกคนกลับไปสนุกสนานกับเสียงเพลงต่อ 

"ที่พี่เขาถามเมื่อกี้อ่ะรู้รึยังยัยหนู" พี่เธียร์ก้ลงมากระซิบถามข้างหูฉัน  

"ระ..รู้อะไรเล่า ไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละค่ะ" ฉันตอบไปแบบเขินๆ 

"โอบี" 

"คะ?" 

"ช็อปก็มีแล้ว" 

"หืม" 

"เกียร์ก็ได้ไปแล้ว" 

"เอ๊ะ" 

"มีช็อป มีเกียร์แล้วแบบนี้ จะเป็นเมียพี่ได้รึยังคะ"






มาแล้วจ้าาาา ติดกิจกรรมสาขากับของคณะนิดหน่อยเลยหายไปหลายวัน หลังวันที่ 3 ก.พ. เจอกันยาวไปจนถึงตอนที่ 32 เลย

ปล.ไรท์สอบมิดเทอม 28-3 ก.พ. จ้าา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น