Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 18 : ความทรงจำที่ถูกกระตุ้น

ชื่อตอน : Part 18 : ความทรงจำที่ถูกกระตุ้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.8k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2562 15:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 18 : ความทรงจำที่ถูกกระตุ้น
แบบอักษร


“เดี๋ยวกูขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ” ภีมพลลุกขึ้นยืนบอกกับธาวินที่นั่งเล่นมือถืออยู่

“ให้กูไปเป็นเพื่อนมั้ย” ธาวินแซวเพื่อนตัวเองยิ้มๆ

“กูโตแล้วนะโว้ย! มึงไม่ต้องเลย” ร่างบางปรายตามองเพื่อนอย่างรู้ทัน

ภีมพลเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว เขาส่องกระจกดูหน้าตาจัดผมให้เข้าทรง ก่อนล้างมือและใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือให้แห้งแล้วเดินออกห้องน้ำ

ยังไม่ทันที่เขาจะเดินพ้นประตู ร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏขึ้นขวางหน้าเขาเอาไว้ ดวงตากลมโตจ้องไปที่ร่างนั้นอย่างตกใจ มาตอนไหนวะ?! ร่างบางพึมพำออกมาเบาๆ

..........

“เอ่อ...พะ...พี่ทศ มา...มาได้ยังไงครับ” ภีมพลรวบรวมความกล้าถามออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก แต่ไม่มีคำตอบจากคนตัวสูงที่เดินเข้าหาร่างบางอย่างช้าๆ จนเขาต้องเดินถอยหลังเพื่อหลบคนตัวสูงที่เดินกดดันเขาเข้ามาจนแผ่นหลังบางพิงกำแพงด้านในสุดของห้องน้ำ

“พะ..พี่ทศ”

ร่างสูงใช้แขนข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ข้างใบหน้าหวาน โน้มใบหน้าหล่อคมเข้าไปใกล้จนภีมพลจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่รดปลายจมูกรั้นอยู่

“ทำไมถึงไม่อยู่ห้องแขนเจ็บอยู่ไม่ใช่หรอ?” ทศกัณฐ์ถามเสียงเรียบจ้องดวงตากลมโตที่หลุกหลิกไปมา

“เอ่อ...คือ...” ร่างบางอึกอักเหมือนคนทำความผิดมาทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด

“ถ้าอยากออกมาข้างนอกทำไมไม่บอกละ” คนตัวสูงรุกถามเขาอย่างต่อเนื่อง

“เอ่อ...คือ...” จะตอบยังไงดีวะ? ร่างบางคิดในใจอย่างลนลาน

“แล้วเอาเสื้อผ้าใครมาใส่! ที่เตรียมไว้ให้ทำไมไม่ใส่” คนถามทำหน้าเครียดเมื่อมองชุดที่ภีมพบใส่ ถึงเป็นเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์สีดำธรรมดาเขาก็อยากจะกระชากมันออกจากคนตัวขาวเดี๋ยวนี้

“ชุดของไอ้วิน...พะ...พี่ทศถอยออก... อืมมม....” คำพูดของภีมพลหายเข้าไปในลำคอเมื่อโดนประกบปิดด้วยริมฝีปากชมพูอวบอิ่มจากคนตัวสูง มือข้างที่ไม่บาดเจ็บดันอกแกร่งสุดแรง ปลายลิ้นร้อนพยายามตวัดดูดริมฝีปากบางเพื่อเบียดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานที่ปิดสนิท

ทศกัณฐ์บดริมฝีปากหนักขึ้น จนร่างบางส่งเสียงครางต่อต้านเบาๆ ออกมา เขาฉวยโอกาสฉกลิ้นร้อนเข้าโพรงปากหวานอย่างช่ำชองไล่ต้อนดูดล้อลิ้นเล็กที่ขยับหนีไปทั่ว จากจูบที่เอาแต่ใจก็เริ่มกลายเป็นดูดดื่ม ร่างบางที่ต่อต้านก็เริ่มโอนอ่อนผ่อนตาม มือที่ดันอกแกร่งขยำเข้าที่เสื้อเชิ้ตที่รีดเรียบจนเป็นรอยยับเพื่อระบายอารมณ์

ฝ่ามือใหญ่ของคนตัวสูงเปลี่ยนมาจับใบหน้าเล็กๆ ของร่างบางให้เชิดขึ้น ปลายจมูกโด่งซุกไปที่ซอกคอขาวที่หอมยั่วยวน “อ๊าา..พี่ทศ..ยะ..อย่า..” ภีมใช้แขนเพียงข้างเดียวดันไหล่คนตัวสูงไว้ เสียงร้องของเขาเชิญชวนให้ทศกัณฐ์สอดมือล้วงเข้าไปในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดสัมผัสกับเม็ดทับทิมที่แข็งชัน

สัมผัสจากเมื่อคืนยังไม่จางหาย เมื่อถูกกระตุ้นอีกครั้งโดยคนคนเดิมภีมพลจึงอ่อนไหวเคลิบเคลิ้มได้โดยง่าย เหมือนกับน้ำมันที่พร้อมติดไฟได้ตลอดเวลา ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเนียนขาว ไล่ต่ำลงมาถึงบั้นท้ายที่นุ่มนิ่มน่าสัมผัส ฝ่ามือใหญ่บีบเค้นลงไปอย่างแรงจนร่างบางสะดุ้งเฮือกกับสัมผัสที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนดึงให้ภาพในอดีตปรากฎขึ้นมาอีกครั้ง

“อ๊า..อืมม..แรงๆ ครับ..จะแตกแล้ว” เสียงที่ดังก้องวนเวียนอยู่ในความทรงจำ ภาพเปลือยของชายสองคนที่ขยับตัวเสียดสีกันด้วยสีหน้าทรมาน อ๊าาา... ร่างบางส่งเสียงร้องวาบหวิวดังออกมาจนทศกัณฐ์ชะงักไป สองแขนบางตวัดคล้องคอคนตัวสูงแน่นจนลืมความเจ็บปวดจากบาดแผล หน้าอกบางพยายามเบียดแนบเข้ากับอกแกร่งจนเหมือนจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ใบหน้าหวานซุกแนบไปกับบ่ากว้าง

ภีมพลขยับช่วงขาเรียวของตัวเองหนีบกับท่อนขาแกร่งของคนตัวสูง ร่างบางขยับสะโพกช้าๆ เสียดสีไปมากับท่อนขาแข็งแรงจนคนตัวสูงสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่กำลังตื่นตัวขึ้น สีหน้าของคนตัวเล็กกว่าดูทรมานแต่แอบปนไปด้วยความสุขสม มันดูยั่วยวนจนทศกัณฐ์แทบทนไม่ไหว

เขาเป็นอะไรไป?...คนตัวสูงสงสัยที่อยู่ๆ พฤติกรรมของคนตัวเล็กกว่าเปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองไว้ด้วยความเสียดาย

“ภีม...ภีมพล” เขาเรียกชื่อคนในอ้อมกอดที่ข้างใบหูอย่างแผ่วเบา แต่ดูเหมือนสติเขาจะเตลิดไปไกล “ใจเย็นๆ นะครับคนดี” เขาค่อยๆ กอดปลอบร่างบางอย่างอ่อนโยนจนคนตัวเล็กเริ่มสงบลง อกบางยังคงกระเพื่อมกระชั้นถี่ตามจังหวะการหายใจที่รุนแรงเหมือนคลื่นอารมณ์ที่ต้องการจะปลดปล่อย ก่อนที่จะเบาลงถึงจะยังไม่ปกติ

เมื่อได้สติความอับอายก็เรื่มปรากฏขึ้นที่ใบหน้าสวยหวานอีกครั้ง ภีมพลหน้าแดงก่ำเขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาทศกัณฐ์



::::::::::

ความคิดเห็น