I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [5] : ขยะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2562 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[5] : ขยะ
แบบอักษร

​* บุุคคลในภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาภายในเรื่อง เป็นเพียงอิมเมจประกอบนิยายค่ะ *



[5]

​'ขยะ'

I-RIS RED



@บ้านตระกูลแบล็ค

“ค่อยๆ เดินนะครับคุณหนูเดี๋ยวจะล้ม”

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ฉันไม่ได้เมาขนาดนั้นนะ”


จูเลียตผลักตัวไนท์ออกไปก่อนจะก้าวเดินเข้ามาในบ้านด้วยอาการที่โซเซเล็กน้อยแต่ก็ยังคงทรงตัวอยู่ได้ กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวของหญิงสาวลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณจนบรรดาคนใช้ที่กำลังขัดๆ ถูๆ ทำความสะอาดข้าวของภายในบ้านพากันเบือนหน้าหนีจนหมด อีกอย่างเป็นเพราะไม่กล้าสบตากับจูเลียตด้วยส่วนหนึ่งเพราะจูเลียตไม่ชอบและพร้อมจะควักลูกตาคนที่กล้ามองหน้าเธอ


ร่างบางก้าวเดินขึ้นบันไดมือก็เกาะราวบันไดแน่นเพราะกลัวว่าจะเสียหลักตกลงไปจนขึ้นมาถึงชั้นสองในที่สุดโดยมีไนท์คอยเดินตามติดๆ ด้วยความเป็นห่วง แต่ยังไม่ทันที่จูเลียตจะได้เข้าห้องตัวเองก็ต้องปะทะเข้ากับเดม่อนที่เดินออกมาจากห้องทำงานพอดิบพอดีแบบหาทางหลบหลีกไม่ได้สักนิดเพราะปะทะกันแบบตรงหน้าตาต่อตาฟันต่อฟันเลยทีเดียว


“จูนทำไมสภาพเป็นแบบนี้” เดม่อนจ้องมองลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า


“...นะ...หนู หนูไปปาร์ตี้กับเพื่อนมาค่ะ” จูเลียตตอบออกไปตรงๆ


“ปาร์ตี้กับเพื่อน ทำไมพ่อไม่รู้?” เดม่อนเดินเข้ามาหาลูกสาวแขนก็ยกขึ้นกอดอกด้วยสีหน้าไม่พอใจ


“ก็หนูไม่ได้บอกพ่อถ้าบอกพ่อก็ไม่ให้ไป” จูเลียตสบตาผู้เป็นพ่อกลับอย่างไม่เกรงกลัว


“ไอ้ไนท์กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าถ้าจูนไปไหนต้องรายงานกู” เดม่อนเลือกจะไม่เอาเรื่องจูเลียตแต่หันไปเอาเรื่องไนท์คนที่เขามอบหมายไว้ใจให้ดูแลจูเลียตแทนเพราะเขาสั่งเด็ดขาดแล้วว่าไม่ว่าจูเลียตจะไปไหนจะต้องคอยรายงานเขาเสมอแต่ครั้งนี้มันไม่ทำ


“ขอโทษครับ” ไนท์ทำได้เพียงขอโทษเท่านั้น


“คิดว่าขอโทษแล้วมันจะจบเหรอ กูบอกแล้วใช่ไหมว่ากูไม่ชอบคนขัดคำสั่ง” เดม่อนหันมามองจูเลียต


“ตบไอ้ไนท์”


“ห๊ะ?” จูเลียตถึงกับร้องอุทานเสียงหลง หญิงสาวจ้องมองหน้าไนท์กับพ่อสลับกันไปมา “...ทะ...ทำไมต้องตบคะ?”


“ก็คนทำผิดต้องโดนลงโทษ ตบเดี๋ยวนี้!” เดม่อนเริ่มขึ้นเสียงใส่จูเลียตจนหญิงสาวสะดุ้ง


จูเลียตหันตัวมาหาไนท์ ดวงตาก็จ้องมองอีกฝ่ายซึ่งไนท์ก็กำลังจ้องมองเธอเช่นกัน แน่นอนเธอขัดพ่อไม่ได้คำสั่งพ่อถือเป็นเด็ดขาดและถ้าเธอไม่เป็นฝ่ายลงมือตบไนท์เองคนที่จะทำคือพ่อของเธอและพ่อของเธอรับรองว่ามือหนักกว่าเธอหลายเท่าและบางทีมันอาจจะไม่จบแค่ตบด้วยเพราะฉะนั้นเธอจำเป็นของทำจริงๆ หญิงสาวง้างมือขึ้นจนสุดแขนก่อนจะฟาดลงบนใบหน้าของไนท์แบบเต็มๆ


เพี๊ยะ!


“ไม่พอเอาอีกครั้ง” เดม่อนสั่ง


เพี๊ยะ!


“อีกครั้ง” เดม่อนสั่งอีกและจูเลียตต้องกัดฟันทำ


เพี๊ยะ!


ไนท์ถึงกับเลือดไหลซึมออกมาที่มุมปากเพราะแผลแตกภายในแต่ชายหนุ่มก็ยังคงยืนหยัดและเงยหน้าเชิดขึ้นเพื่อรับโทษของตัวเองอย่างเต็มใจเพราะเขาก็ผิดจริงๆ นั่นแหละ ทำผิดก็ต้องยอมรับผิดและเขาก็เต็มใจให้จูเลียตตบเขาด้วย ถ้าเป็นจูเลียตต่อให้ฆ่าเขา เขาก็ยินยอมให้ฆ่าแต่โดยดี


“ตบมันอีก” เดม่อนยังคงสั่งให้จูเลียตตบไนท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า


“พอเถอะพ่อ พอแล้ว” จูเลียตทำต่อไปไม่ได้แล้วจึงตัดสินใจพูดขึ้นก่อนจะหันมามองหน้าผู้เป็นพ่อ “ถ้าพ่ออยากจะทำโทษก็ต้องทำหนูด้วยเพราะหนูก็ผิดเหมือนกันนั่นแหละ จะทำโทษก็ต้องทำให้เท่าเทียมสิ”


“ทำแน่ไม่ต้องกลัวหรอก สำหรับเราอ่ะพ่อจะกักบริเวณ ห้ามออกจากบ้านเป็นเวลาหนึ่งเดือนถ้าพ่อเห็นเราออกจากบ้านนะพ่อจะตัดนิ้วไอ้ไนท์ทีละนิ้วทุกครั้งที่เรากล้าขัดคำสั่งพ่อ” เดม่อนสั่งด้วยท่าทางเกรี้ยวกราดอย่างชัดเจนก่อนจะหันตัวเดินกระแทกเท้าออกไปในทันที


เขาก็ไม่อยากจะทำแบบนี้กับจูเลียตหรอก เขายอมรับว่าเขาตามใจจูเลียตมาตลอดตั้งแต่เด็กจนถึงทุกวันนี้แต่ครั้งนี้เขาจะต้องกำราบลูกสาวบ้างมันก็ดีกับตัวจูเลียตเองนั่นแหละเขาไม่อยากให้จูเลียตออกไปไหนเพราะจูเลียตเข้าสังคมร่วมกับคนอื่นไม่ได้มากนักไปไหนก็มักจะสร้างเรื่องก่อปัญหาให้คนอื่นเดือดร้อนเสมอนั้นจะทำให้กลายเป็นเรื่องไม่ดีถ้าเรื่องถึงตำรวจมันจะต้องยุ่งยากมากแน่ๆ เพราะอย่างที่รู้เขามันนักโทษหนีคดีถ้าตำรวจเข้ามายุ่งกับครอบครัวของเขามากนักสักวันเรื่องในอดีตคงได้กลับมาทำร้ายเขากับครอบครัวแน่นอน


ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อตัวจูเลียตและทุกคนในครอบครัว จูเลียตขยันสร้างปัญหาถ้าปล่อยปละละเลยจะทำให้คนอื่นในครอบครัวเดือดร้อนด้วย นี่คือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงไม่อยากให้จูเลียตออกไปไหนให้อยู่แต่ในบ้าน เรียนก็ไม่ให้เรียน ไม่ให้มีเพื่อน เขาอาจจะดูใจร้ายกับจูเลียตแต่เชื่อเถอะเขารู้จักลูกสาวของเขาดี รู้ว่าจูเลียตเป็นยังไงและเขาต้องป้องกันเอาไว้ก่อนถ้าปัญหามันเกิดมันคงจะงานหยาบคงได้ย้ายครอบครัวหนีกันอีกรอบเป็นแน่เขาไม่อยากทำแบบนั้นแล้วเขาอยากอยู่แบบสงบสุขแบบนี้ไปจนตาย


“คุณหนูไม่น่าพูดแบบนั้นเลยครับ” ไนท์พูดหลังจากที่เดม่อนเดินออกไปแล้ว


“ก็ฉันผิดนิ ฉันก็ต้องยอมรับผิดสิ แมนๆ ” จูเลียตพูดเสียงเรียบก่อนจะหันตัวเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองโดยไม่สนใจไนท์สักนิด ไม่สนใจรอบช้ำบนใบหน้าของอีกฝ่ายเลย แต่จริงๆ ใช่ว่าจูเลียตจะไม่รู้สึกนะเธอสงสารไนท์เสียด้วยซ้ำแต่ก็ไม่กล้าเผยความรู้สึกออกไปเพราะกลัวจะเสียฟอร์มของตัวเองที่วางมาตลอด


ไนท์เดินตามจูเลียตเข้ามาในห้องก่อนจะหันตัวไปหยิบผ้าคลุมอาบน้ำมาวางเอาไว้ให้ที่เตียงตามหน้าที่ของเขาที่ต้องทำทุกวันอยู่แล้ว “เดี๋ยวผมจะไปเตรียมน้ำให้อาบนะครับ วันนี้จะรับเป็นน้ำนมหรือโรยดอกกุหลาบดีครับ”


“ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวฉันทำเอง” จูเลียตพูดก่อนจะเปิดตู้เย็นเล็กแล้วหยิบเอาถาดน้ำแข็งโยนให้ไนท์ “ไปรักษาแผลของนายก่อนเถอะ ก่อนมันจะช้ำและบวมมากกว่านี้”


“ไม่เป็นไรหรอกครับแค่นี้เอง” ไนท์ก้มลงเก็บถาดน้ำแข็ง


“ไม่เป็นไรได้ไง หน้าช้ำขนาดนั้น”


“แค่นี้เองครับ ไม่เท่าไหร่หรอก”


“ฉันบอกให้นายไปทำแผลก็ไปสิจะขัดคำสั่งเพื่อ?” จูเลียตเริ่มไม่พอใจ


“แต่ว่าใครจะดูแลคุณหนูล่ะครับ”


“ฉันดูแลตัวเองได้ไม่ได้พิการนะ” จูเลียตเริ่มน้ำเสียงเปลี่ยนไปด้วยความไม่หงุดหงิดแต่เหมือนไนท์ก็ยังคงเหมือนจะไม่ทำตามทำให้หญิงสาวหมดความอดทนและชี้นิ้วเรียวสวยไปยังประตูห้อง “ฉันบอกให้ออกไป ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!”


“ก็ได้ครับ”


ไนท์ยอมหันตัวเดินออกมาจากห้องแต่โดยดีเพราะอยู่ไปก็คงมีแต่จะโดนด่าโดนว่าแถมอาจจะทำให้จูเลียตไม่พอใจอีก แค่นี้จูเลียตก็คงรู้สึกไม่ดีพอแล้วการถูกพ่อทำโทษมันไม่ใช่เรื่องที่ชินชาสำหรับจูเลียตหรอกเพราะจูเลียตไม่เคยถูกทำโทษและโดนตามใจมาตลอดเรียกว่าถูกตามใจมากกว่าลูกคนอื่นเสียด้วยซ้ำจนทุกคนมักจะบอกว่าจูเลียอ่ะลูกรักส่วนคนอื่นก็ลูกชัง


“ชอบมาหาว่าฉันดื้อตัวเองไม่ดื้อเลยมั้ง” จูเลียตพูดกับตัวเองเบาๆ หลังจากที่ไนท์ออกไปแล้ว


ไนท์มักจะบอกว่าเธออ่ะชอบดื้อชอบรั้นไม่ฟังคำสั่งของเขาเสมอแต่เขาเองก็ดื้อรั้นไม่แพ้กันหรอก เธอสั่งอะไรก็ไม่ค่อยยอมทำบางครั้งคำสั่งนั้นคือคำสั่งที่เธอให้เขาทำเพราะเป็นห่วงเสียด้วยซ้ำแต่เขาก็ดื้อรั้นไม่ยอมทำตามมักจะชอบเอาหน้าที่มาอ้างว่าเขาจะต้องดูแลเธอ จนบางทีเธอก็อยากสวนเขานะว่าเขาดูแลเธอแล้วไม่คิดจะดูแลตัวเองบ้างเหรอแต่เธอก็พูดออกไปไม่ได้ไงเพราะแบบนั้นมันเหมือนเธอเป็นห่วงเขาเกินไป


เธอไม่อยากจะแสดงความรู้สึกอะไรออกไปมากนักเพราะเธอไม่อยากให้เขามองว่าเธอรู้สึกดีกับเขา เธอเลยต้องพยายามวางฟอร์มว่าเธอก็ไม่ได้สนใจเขานักหรอกแต่จริงๆ มันกลับตรงกันข้ามเลย เธอก็ยอมรับนะว่าเธอเกลียดเขาจริงๆ แต่ก็ใช่ว่าจะเกลียดทั้งใจเธอก็มองเห้นความดีของเขาบ้างแหละแต่ไม่รู้สิเธอไม่ชอบเวลาที่พ่อแม่มักจะให้ความสนใจเขาทั้งๆ ที่เขามันคนนอกเด็กเก็บมาเลี้ยง ไม่ชอบที่พ่อแม่ไว้ใจเขา ไม่ชอบที่เขาชอบมาวางมาดสั่งเธออย่างกับพี่แท้ๆ ของเธอ เธออยากให้เขาเจียมตัวว่าเขามันก็แค่เด็กที่เก็บมาจากกองขยะเท่านั้น ไม่ได้มีค่ามากมายพอที่ทุกคนในบ้านจะให้ความสนใจหรอก


“ขยะยังไงก็คือขยะวันยังค่ำ”


----------------------------------------------

​แต่ขยะชิ้นนี้เขาก็ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องและดูแลเธอนะจูน เธอมองเขาเป็นขยะเธอไม่ใจร้ายกับเขาไปหน่อยเหรอ เขาอาจจะเป็นขยะสำหรับเธอ แต่เธออ่ะเป็นเพชรสำหรับเขาเลยนะ 

'คอมเมนต์' ให้กำลังใจริสด้วยนะคะ เมนต์น้อยกำลังใจก็ถดถอยยยยยย

ความคิดเห็น