Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่40 : สกิลของไอ้พี่ตรี

ชื่อตอน : บทที่40 : สกิลของไอ้พี่ตรี

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2562 11:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่40 : สกิลของไอ้พี่ตรี
แบบอักษร

บทที่40 : สกิลของไอ้พี่ตรี

.

.

.

เฮือก!

ผมสดุ้งตื่นมาอีกครั้งด้วยความตกใจเพราะตอนแรกยังนั่งรอพี่มันอยู่เลยแต่ก็เผลอหลับไปซะอย่างนั้น เมื่อรู้สึกอีกทีก็สดุ้งตื่นมาอยู่บนที่นอนซะแล้ว

"กลับมาแล้วหรอ?"

"..."

ด้านหน้าผมคือไอ้พี่ตรีที่กำลังนอนหลับไปแล้ว สงสัยพี่มันคงจะเป็นอุ้มผมเข้ามานอนในห้องเองแหละ แขนแกร่งที่กำลังโอบกอดผมไว้อย่างหลวมๆและลมหายใจที่เข้าออกตามปกติ ทำให้ผมต้องมองใบหน้าคมผ่านความมืดถึงจะไม่ค่อยเห็นก็ตาม

"ยังไม่นอนอีก?"

"อ่าว นึกว่าหลับไปแล้ว จี้แค่สดุ้งตื่นน่ะ"

"คราวหลังไม่ต้องรอแล้ว.."

"..."

"ง่วงก็นอนก่อนเลย"

"อืม ไม่เป็นไรหรอกน่า"

แรงโอบกอดเริ่มกระชับแน่นขึ้นจนตัวผมแทบจะหลุบหายไปกับอกแกร่งซะแล้ว แต่ทว่าเสียงถอนหายใจจากอีกคนก็ดังออกมา

มันมืดจนผมมองไม่เห็นอีกคนเลยครับว่ากำลังทำสีหน้ายังไง หรือเค้ากำลังคิดอะไรอยู่ผมเองก็ไม่ทราบได้แน่ชัด

"ใครทำ?"

"อะไร จี้ไม่เข้าใจ"

"พี่เห็น...จีจี้ร้องไห้ตอนหลับ"

'นี่เผลอร้องไห้ตอนหลับหรอ?'

"จี้ไม่รู้เหมือนกันคงฝันละมั้ง จี้ไม่ได้เป็นอะไร"

ผมใช้แขนกอดพี่มันกลับบ้างอย่างคิดถึงความอบอุ่นจากพี่มันเพื่อให้มันสามารถลบล้างความทุกข์นี้ได้สักนิดก็ยังดี พี่มันเองก็ใช้มือลูบหัวผมเบาๆพร้อมกับกดริมฝีปากประทับที่แก้มผมอย่างนุ่มนวล

"ไม่อยากบอกตอนนี้ก็ไม่เป็นไร"

"ไม่ใช่ไม่อยากบอกนะ แต่มันเป็นเรื่องที่จี้ก็ยังไม่รู้คำตอบ จี้เลย..."

"ไม่มั่นใจ?"

"อืม ไม่มั่นใจอะไรเลย"

ผมพรูลมหายใจออกมาอย่างท้อใจด้วยเหตุหลายๆอย่างที่ยังไม่รู้แน่ชัด อีกทั้งเรื่องนี้พี่ตรีมันก็ไม่จำเป็นต้องมารับรู้ด้วยซํ้าเพราะนี่มันเรื่องของผมถ้าพี่ตรีรู้ไปมันอาจจะพาลทำให้พี่มันเครียดแทนผมไปด้วย

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รู้สึกสับสนขนาดนี้...คงจะเป็นช่วงตอนจบ ม.3ละมั้งที่ผมเครียดสุดๆในการสอบเข้าเรียนอะไรๆก็ทำให้สับสนจนไม่มีหนทางจะไป แต่แล้ว'ปัน'มันก็เป็นคนยื่นมือมาช่วยผม ทั้งช่วยติวหนังสือและสอนในบางวิชาที่ผมไม่เข้าใจอีกทั้งที่ผมมาเป็นกัปตันทีมวอลเล่ย์และมาถึงขนาดนี้ได้ก็ยอมรับเลยว่าเป็นเพราะมันจริงๆ

"พี่ตรี..."

"?"

"จี้ขอโทษนะที่ทำให้เครียดไปด้วย พี่ไม่ต้องมาคิดกันเรื่องจี้แล้วนะ"

"เหตุผล?"

"พี่จะเหนื่อยแล้วหนักใจไปด้วยไง อีกอย่างนี่มันก็ปัญหาของจี้นะพี่ตรีไม่เกี่ยวเลย...มันก็ไม่จำเป็นต้องมารับรู้แล้ว...?"

"จะไม่เกี่ยวได้ไง..."

"..."

"พี่เป็นแฟนจีจี้นะ พี่ไม่ให้จีจี้รับปัญหาคนเดียวแน่"

"ก็จี้บอกแล้วว่าไม่จำเป็..."

"แต่สำหรับพี่จำเป็นครับ"

พี่ตรีมันทำหน้ายังไงผมไม่อาจรับรู้ได้เลย ภาพตรงหน้ามันมืดสนิทที่มีเพียงแสงจากภายนอกลอดผ่านเข้ามาภายในห้องเท่านั้น แต่ที่แน่ๆผมรู้แค่ว่าผมกอดพี่ตรีมันแน่นมากพอสมควร กลัวเหลือเกินถ้าตอนนี้ผมไม่มีพี่มันผมจะยืนยังไง...

พี่ตรีมันพูดถูก 'พี่ตรีมันสำคัญจริงๆสำหรับผม'

ผมรีบมุดซุกใบหน้าเข้ากับอกแกร่งของพี่มันทันทีก่อนที่เราจะนอนกอดกันนิ่งๆอยู่แบบนั้นโดยพี่ตรีก็ใช้มือลูบแผ่นหลังผมไว้เหมือนปลอบใจ รู้สึกตัวอีกทีเสื้อคอกลมสีเทาของพี่ตรีมันก็เปียกแฉะไปหมดแล้วเพราะผมดันร้องไห้ซะได้...

"ฟืดดด! จี้ขอโทษ"

"เสียนํ้าตาแค่นี้ก็พอแล้วนะครับ พรุ่งนี้เราจะไม่ร้องแล้วนะ"

"จะ...จี้เปล่าร้องเพราะเสียใจ..."

"หืม?"

"จี้ดีใจตะ..ต่างหากที่พี่ตรีอยู่ข้างๆจี้ คอยปลอบและให้กำลังใจเสมอเลย"

"จีจี้เป็นคนสำคัญนิครับ"

"ฟืดดด! รู้แล้ว...พี่ตรีก็สำคัญกับจี้เหมือนกัน"

"ครับ หยุดร้องแล้วนอนต่อเถอะ"

"อือ ฝันดีนะพี่ตรี"

วังวนแห่งช่วงนิทราเริ่มเข้ามาครอบคลุมไปทั่วห้องทั้งเสียงที่เงียบสงัดเว้นแต่ลมหายใจของคนสองคนกำลังสอดประสานกัน เพียงแค่ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งผมและพี่ตรีก็ต่างหลับใหลไปพร้อมกันโดยพี่ตรีก็โอบกอดผมไว้ไม่ให้ห่างกาย

ความอบอุ่นที่แผ่ถึงกันได้อย่างรวดเร็วก็ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายและหายเป็นปลิดทิ้งจากความเหนื่อยล้าจากอะไรหลายๆอย่าง ไม่อยากจะนึกเลย...ถ้าพรุ่งนี้เช้าไม่มีพี่มันอยู่ข้างๆผมจะทำยังไงต่อไป

อย่างแรกคงไม่พ้นที่จะร้องไห้โฮแน่นอน...



..........

.........

........

.......

......

.....

....

...

..

.


7:21น.


"เทลกูฝากบอกโค้ชหน่อยนะว่าขอเข้าสายๆหน่อย พอดีมีไปธุระกับพี่น่ะ"

(เออได้ดิ..แต่มึงจะไปไหนล่ะฮะ?)

"ไปธุระไง"

(ธุระของมึงน่ะคืออะไร แล้วพี่นี่ใช่ผัวใช่ป้ะ เอาตรงๆ)

"ถามมากไอ้สัส เออ ผัวนั่นแหละพอใจยัง?"

(เหอะๆ ผัวแต่แรกก็จบและ โอเคๆเดี๋ยวบอกโค้ชให้)

"อืม ขอบใจมาก"

'เพื่อนแต่ละคนนี่สายเสือกทั้งนั้น!'

เมื่อเสร็จจากบทสนทนาแล้วผมก็ยังคงยืนเช็คความเรียบร้อยอยู่หน้ากระจกอยู่เช่นเดิมด้วยชุดนักเรียน เช้านี้ผมมีเข้าโรงพยาบาลไปกับพี่ตรีมันด้วยพี่มันว่าจะขอสักสองชั่วโมงเอาผมไปตรวจสุขภาพร่างกาย

ว่าแล้วพี่มันก็เป็นหมอแล้วตรวจที่นี่ไม่ได้รึไง?...

นั่นสิ...ผมก็ว่ามันยังไงๆอยู่ละมั้ง แต่ก็นะพี่มันนี่ก็ชอบโอเว่อร์วัวควายล้มไปเลยนะครับกับพี่มันอ่ะ สงสัยจะเอาผมตรวจนู่นนี่นั่นเพื่อเช็คว่าผมยังอยู่ดีรึเปล่า

แกร๊ก!

"หิวข้าวมั้ย?"

"ไม่ค่อยอ่ะ พี่ตรี...ขอติดกระดุมนะ"

"อืม"

สายตาผมที่เหลือบไปเห็นว่าเสื้อเชิ้ตสีขาวทำงานของพี่มันจะยังไม่ได้ติดกระดุมและก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัวทันที ผมเลยอาสาเข้าไปติดกระดุมให้เป็นคำขอบคุณเล็กๆน้อยๆจากหลายๆเรื่องที่ผ่านมา

"ชิ"

"?"

"..."หันซ้ายหันขวา

"เป็นอะไรเนี่ย?"

"หงุดหงิด"

"เรื่อง?"

"ทำงานเช้าแต่อยากนอน"

"นี่งานตัวเองนะพี่ตรีจะขี้เกียจได้ไง คนไข้รอให้พี่รักษาเยอะแยะ อีกอย่างทำอาชีพช่วยเหลือคนแต่ไม่ขยันเลยนะ เห้อ!"

พี่มันเบะปากนิดหน่อยครับพอประทังให้มันน่าเอ็นดูจนไม่น่ากระทืบเกินไป ก่อนที่ผมจะส่ายหัวเบาๆแล้วไล่ติดกระดุมให้พี่มันจนใกล้จะเสร็จแล้ว แต่ทว่าตัวผมนี่ชักจะถูกบีบไปตามร่างกายบ่อยๆจนไม่ทันสังเกตว่าพี่มันทำตัวเป็นตาลุงโรคจิตอีกแล้ว!

"เอ้า เสร็จแล้ว!"

"อือฮึ"

"แล้วนี่ก็..."มองแรงใส่พี่มัน

"ก็?"

"ปล่อยมือจากตูดจี้ได้แล้ว! ทำตัวเป็นตาโรคจิตอีกแล้วนะ!"

"ขอนิดนึงนะ"

"ไม่!"

"จีจี้ค้าบช่วงนี้เราแทบจะไม่ได้ตับๆๆกันเลยนะ"

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับมาจับตูดกูวะ!...

พี่มันโน้มตัวเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นเพราะด้วยความสูงที่ต่างกันราวกับฟ้ากับเหวอย่างเห็นได้ชัด และแล้วใบหน้าคมก็เคลื่อนเข้ามาใช้คางเกยกับไหล่ผมไว้และช้อนตาเลยมองปริบๆอย่างเว้าวอน

ไม่! ไม่! ห้ามใจอ่อนนะเว้ยจี้!...เดี๋ยว! ไม่ใช่จี้ต้องไอ้เจมึงห้ามใจอ่อน!

"ให้นิดนึงก็ยังดี"ลูกอ้อนระดับ20

"..."

ใจแข็งดั่งหินผาเว้ยไอ้จี้! เอ้ย! ไอ้เจ!

"ขอแค่นิดเดียวนะครับ"ลูกอ้อนระดับ50

จะ..ใจแข็งเว้ยเจ ใจแข็ง!

"ไม่เห็นใจพี่บ้างหรอ?"ลูกอ้อนระดับ80!

"อย่า!..."

ปิ๊งๆๆๆๆ

ไอ้เชี่ยเอ้ย!!!...ทำไมต้องมองกูแบบนี้วะฮะ!!! 

"ขอกำลังใจหน่อยน้า"ยิ้มหวาน~

เฮือก!!! ระดับ100! ฆ่ากูเถอะ!!!

ดูถูกไอ้เจคนนี้มากไปแล้วนะ! คิดว่าหล่อจนกูหลงรึไง เหอะ!...ฟังคำตอบกูให้ชัดไปสิ!

"อย่าช้าดิ! มันจะสายแล้ว!"


เพล้งงงงงง!!!!

หมดกันชีวิตกูที่สั่งสมมาToT






 ณ โรงพยาบาล


"นี่จี้แค่ต้องรอผลตรวจแล้วก็แค่รอรับวิตามินแค่นั้นใช่มั้ย?"

"อืม เดี๋ยวไปแจ้งพยาบาลแป๊ปนะ"

"อื้อๆ จี้ยืนรอตรงนี้นะ"

"ครับ"


พอพี่ตรีมันหันหลังเดินออกไปห่างจากผมไม่มากนักผมเองก็ได้แต่ลองยืนมองสำรวจไปรอบๆที่มีผู้คนมากมายเดินกันขวักไขว่ไปหมด นี่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วที่ได้มาโรงพยาบาลของพ่อพี่ตรี ซึ่งครั้งแรกที่ได้เจอพี่มันผมก็ยังเจอมันที่นี่เลย


ตั้งแต่ก้าวเข้ามาสายตาที่สอดส่องประกายก็มีแต่จับตามอบมาที่พี่ตรีมันลูกเดียว เตรียมใจไว้แล้วแหละว่าพี่มันคงจะเป็นที่จับตาของพยาบาลสาวที่นี่แน่นอน ซึ่งพูดยังไม่ขาดคำนั้นก็มีเกาะติดขนาบมาสองข้างลำตัวพี่มันมาแต่ไกลเลย

"คุณหมอศศิธรนี่ใครหรอคะ?"

"นั่นสิคะ หน้าตาหน้ารักเชียวไม่เคยเห็นมากับคุณหมอมาก่อน"

"เอ่อ ผมเป็น..."

'คนที่อาศัยอยู่ด้วยกัน'

"อ๋อ คนสำคัญน่ะครับ ไปรอผลที่ห้องพี่กัน"

0๐0!?


ผมหน้าเหว๋อไปพอๆกับพยาบาลสองคนที่อ้าปากค้างแล้วมองเราทั้งคู่เดินจับมือกันแล้วเดินผ่านไปอย่างต่อหน้าต่อตาสองสาวที่ดูจะนิ่งไปชั่วขณะ ซึ่งผมเองก็นิ่งไปเหมือนกันก่อนที่จะถูกพี่มันลากให้เดินตามแบบสติที่หลุดลอยออกไปไหนแล้วก็ไม่รู้

"รออีกสักพักนะ หรืออยากไปเรียนก่อน?"

"0.0"ช็อค!

ทวนใหม่แป็ปนะ!...คะ..คนสำคัญหรอ ใช่! พี่มันพูดแบบนั้นต่อหน้าคนอื่น! เฮือก!0.0

"หิวข้าวจนหูอื้อหรอ?"

"ปะ..เปล่า ตกใจนิดหน่อย"

ถึงผมจะพูดตะกุกตะกักแต่พี่ตรีมันก็ได้แค่ยกยิ้มแล้วหย่อนตัวนั่งเก้าอี้ทำงานของพี่มัน ก่อนที่สัญญาณมือเหมือนเจ้าแม่นางกวักเรียกแล้วเรียกอีก ดูเหมือน...

'เรียกหมาหรอวะ?'

ผมเองก็คิดได้แค่นั้นก่อนจะยืนเกาแก้มตัวเองอย่างงงๆไปก็เท่านั้นสุดท้ายก็ยอมเดินเข้าไปใกล้พี่มันที่นั่งรออยู่แล้วบนเก้าอี้ 

ปุบๆ!

"หือ?"

"นั่งรอตรงนี้"ชี้ที่ตักตัวเอง

"ไอ้โรคจิต!-.-"

ผมที่เตรียมตัวจะสะบัดหนีแล้วเดินออกมาให้ห่างด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยกับไอ้ความไม่เคยพอของพี่มันเลยสักนิด ตอนนี้แป๊ปๆก็จะฟัดหรือไม่ก็หาเรื่องคลอเคลียกูตลอด! อย่าให้สาวไปถึงเรื่องเมื่อเช้าเลยเหอะ!

เกือบได้จมเตียงแล้วกู...

"หึ ไม่นั่งเท่ากับชาบูวันนี้อด"

ชาบู!?

"ได้ไงอ่ะพี่! ไม่แฟร์!"

"ถ้าไม่แฟร์ก็มานั่ง"

ปุบ!ๆ

"ไม่เห็นจะเกี่ยวกับของกินของจี้เลยนะ แบบนี้เรียกว่าข่มขู่อ่ะ!"

"พี่เปล่าข่มขู่ แค่บังคับน่ะ^^"

หน้าระรื่นเชียวไอ้ลุงบ้า!!!

'แม่ง! เพื่อชาบูวะนั่งๆไปเหอะ!'

ผมขมวดคิ้วแล้วเดินกระเทิบเท้าเข้าไปนั่งตักพี่มันแค่โดยดี เจ็บใจ!..เจ็บใจสุดๆ ไม่เคยเลยที่จะชนะพี่มัน ฮึ่ย! ทั้งเรื่องเถียง! เรื่องบ่น! เรื่องบนเตียงนี่แพ้ราบคราบเลยด้วยซํ้า! โอ๊ยยย!...หงุดหงิดเด้!!!

พี่มันก็ส่งเสียงหัวเราในลำคอเบาๆก่อนที่มือหนาจะเริ่มสอดเข้ามาโอบกระชับเอวผมไว้ตามมาด้วยปลายจมูกได้รูปสันโด่งที่เริ่มคลอเคลียตรงต้นคอผม ตอนนี้เหมือนผมกำลังนั่งหันหลังให้ศัตรูเลยแหะ..เออ ก็นั่งหันหลังให้พี่ตรีมันด้วย ไอ้เจมึงโดนโจมตีแล้วไอ้โง่!

"ฮึ่ย! พี่ทำอะไรอีกเนี่ย?"

"ไม่ชอบหรอ?"

"พูดมากอ่ะ พี่ทำอะไรไม่ดูสถานที่เล้ย!"

"ไม่มีใครมาหรอก"

"ไม่จริง เดี๋ยวพยาบาลก็เอาผลตรวจของจี้มาให้อยู่ดี ถ้าเผลอทำแล้วโดนเห็นมีหวังโรงบาลแตกแน่"

"ประตูล็อค"

"-.-"

'ยอมใจพี่มึงเลยแถมสกิลการฟังแบบปล่อยผ่านเข้าหูควายทะลุหูช้างนี่ยกให้พี่มึงเลย!'

ว่าเสร็จพี่มันก็ก้มค่อยๆไซ้ต้นคอผมไปเรื่อยๆ ตัวผมเองก็ทั้งจะเคลิ้มตามแต่อีกใจก็สะดุ้งเป็นพักๆแล้วมองที่ประตูภาวนาให้พยาบาลมาเคาะประตูสักที แต่จนแล้วจนรอดจนพี่มันปลดกระดุมเสื้อนักเรียนผมแล้วพยาบาลก็ยังไม่มาสักที! ตายๆ..กูตายอีกแน่ๆ

"อื้อ! มากไปแล้วนะไอ้พี่ตรี อืมมม"

"เมื่อเช้าเวลาน้อย"

ครึ่งชั่วโมงที่ฟัดกูอยู่บนเตียงนี่น้อยหรอวะฮะ!!?

 WTFเถอะไอ้ตาลุงโรคจิต!!!

"พะ..พอแล้วๆ อ๊ะ! เจ็บนะ!"

"หมั่นเขี้ยว"

"อื๊อออ! โอ๊ย!...ตัวจี้แดงเป็นจุดไปหมดแล้ว! พอๆ เดี๋ยวคนเห็น อ๊ะ!"

"ชาบูแลกคืนนี้ เอามั้ย?"

ผมลืมบอกไปอีกอย่าง...


นอกจากพี่มันจะมีสกิลการปล่อยผ่านเสียงนกเสียงกาแล้ว...



มันก็มีสกิลความด้านขอจับกดผมแบบตรงๆอย่างนี้แหละ!!!


'กูละเครียด∆^∆'

















ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}