MyJM

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP. 2 กาลครั้งหนึ่ง 2/3

ชื่อตอน : EP. 2 กาลครั้งหนึ่ง 2/3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 806

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2562 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 2 กาลครั้งหนึ่ง 2/3
แบบอักษร


image



เมื่อรถเริ่มออกตัวภายในรถก็เกิดบรรยากาศอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อยถึงปานกลางเพราะร่างบางเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองขึ้นมาบนรถเขาโดยที่ยังไม่ได้ถามไถ่อะไรเลย เธอตามเขามาง่ายราวกับรู้จักกันมานาน แต่จริงๆทั้งคู่ยังไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เธอควรจะต้องระวังตัวสักหน่อย

‘ไปที่ไหนหรอคะ’และหลังจากที่คิดไปคิดมาว่าควรจะถามดีไหมเธอจึงเอ่ยถามขึ้น

‘หึ นึกว่าจะไม่ถามซะแล้ว ไปที่ห้องเก็บของที่คณะพี่นี่แหละ’ เขาหัวเราะในลำคอให้กับร่างบางราวกับเขารู้สึกได้ถึงอาการของร่างบางที่แสดงท่าทางอึดอัดมาก่อนที่จะตัดสินใจถาม

‘อ่อออ พี่ชื่ออะไรหรอคะ หนูชื่อสวยค่ะ’ และเมื่อบรรยากาศกระอักกระอ่วนลดลง เธอจึงยิงคำถามต่อไปเพื่อไม่ให้กลับมาอึดอัดอีกครั้ง

‘พีทครับ’

‘ปีไหนหรอคะ หนูอยู่ปี1ค่ะ’

‘ปีสุดท้ายแล้ว’ คำว่าปีสุดท้ายยิ่งตอกย้ำร่างบางถึงวีรกรรมที่เธอทำไป ถ้าเขาไม่มีงานส่งก็เท่ากับว่าเขาไม่จบจริงๆตามที่เธอคาดไว้

‘ค่ะ’ เธอตอบในลำคอเบาๆจากนั้นก็กลับมาเงียบกันอีกครั้ง


ครืด ครืด ครืดดด


แต่หลังจากที่ภายในรถตกอยู่ในความเงียบสงบได้ไม่นานโทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น โดยหน้าจอโทรศัพท์ของเธอขึ้นแสดงทางหน้าจอโทรศัพท์ว่าพี่ชายของเธอโทรเข้ามา เธอจึงไม่ลังเลที่จะกดรับสาย


‘ค่ะ พี่สิงห์’

(อยู่ไหนแล้ว ทำไมยังไม่ถึง เป็นอะไรหรือเปล่า)

เสียงปลายสายถามออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เพราะหลังจากที่เธอส่งข้อความบอกครอบครัว เวลานี้น่าจะโทรศัพท์บอกให้พี่ชายออกมาจากบ้านเพื่อมารอหน้าปากซอยได้แล้ว เขาจึงรู้สึกความผิดปกติแล้วจึงโทรศัพท์มาถามดู

‘ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แต่สวยยังไม่เสร็จเลยค่ะ พี่สิงห์ไม่ต้องรอแล้วค่ะ เดี๋ยวสวยเข้าบ้านเอง’ ร่างบางตอบพี่ชายไป เพราะตนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเสร็จเมื่อไหร่ แต่ก็เป็นการดีที่พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์เลยไม่ต้องรีบร้อนอะไร

(กินข้าวแล้วยัง)

‘กินแล้วค่ะ’ร่างบางตอบพร้อมกับมืออีกข้างที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์ของเธอที่กำลังไขว้นิ้วชี้กับนิ้วกลางเข้าด้วยกัน

(แล้วยาล่ะ กินยาแล้วยัง) และคำถามถัดมาก็เป็นคำถามที่ตอบยากกว่าเก่าจึงทำให้เธอเผลอกัดปากก่อนจะตอบออกไปในขณะที่นิ้วมือข้างเดิมยังคงไขว้กันอยู่

‘กินแล้วค่ะ’

(ไม่ได้โกหกพี่อยู่ใช่ไหม) เหมือนปลายสายจะจับผิดได้จากน้ำเสียงของน้องสาวตัวเองจึงถามออกไป และก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้

‘...’ เธอเงียบเป็นคำตอบของคำถามนั้น

(งั้นอย่าลืมกินแล้วกัน ครั้งนี้พี่จะปล่อยไปก่อน) ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงตำหนิแกมเป็นห่วงเธอจึงยิ่งรู้สึกผิด

‘ค่ะ’

(งั้นเสร็จแล้วโทรบอกแล้วกัน พี่รอเปิดประตู)

และเมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จเธอจึงเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าตามเดิม แต่เหมือนคนข้างๆจะพอเดาสถานการณ์ได้จึงถามขึ้น

‘ยังไม่ได้กินข้าวหรอ’

‘ค่ะ แต่สวยซื้อขนมมาแล้ว’ เธอตอบกลับไปพร้อมกับตบกระเป๋าตัวเองเบาๆทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบในกระเป๋าแสดงให้เห็นว่ามีขนมอยู่ในกระเป๋าจริงๆ

หลังจากนั้นทั้งคู่จึงเข้าสู่สถานการณ์เงียบกันอีกทั้งและไม่นานรถก็เคลื่อนมาถึงคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ภายใต้ตึกยังคงหนาแน่นไปด้วยนักศึกษาคาดว่าคงจะเป็นนักศึกษาชั้นปีสุดท้ายที่กำลังเร่งทำโปรเจ็คจบของตัวเองกันอยู่ แต่ทว่ารถคันนี้ยังไม่หยุด ยังคงเคลื่อนต่อไปทางด้านหลังของตึกคณะ แต่บริเวณพื้นที่หลังคณะนั้นแตกต่างจากเมื่อกี้เพราะบริเวณนี้มีผู้คนแค่ประมาณ5-6คนเท่านั้นที่กำลังมุงกันอยู่ที่โต๊ะหากแต่ไม่ได้มุงกันทำงาน แต่เป็นการตั้งวงนั่งพูดคุยกันเฉยๆ และรถคันนี้ก็เคลื่อนจอดลงตรงข้างทางบริเวณที่มีคนนั่งอยู

‘ลงตรงนี้หรอคะ’ สวยถามขึ้นเมื่อเขาปลดเข็มขัดนิรภัยออก

‘อื้อ ที่นี่แหละ’ เขาตอบกลับพร้อมกับเอื้อมไปหยิบถุงใส่ของที่เบาะหลัง

เมื่อได้คำตอบดังนั้นร่างบางจึงปลดเข็มขัดของตัวเองออกแล้วเปิดประตูรถออกไป

การมาใหม่ของทั้งคู่ทำให้เกิดความสงสัยกับกลุ่มคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว ที่ตอนนี้กำลังหันไปซุบซิบกับคนข้างๆ แต่ก็ไม่มีใครรู้คำตอบนั้นสักคน ร่างสูงที่ลงรถตามมาก็เดินอ้อมมาอีกฝั่งหนึ่งแล้วจึงเดินออกจากรถไปพร้อมกัน แต่ดูเหมือนการถามคนข้างๆจะไม่ได้คำตอบ หนึ่งคนภายในกลุ่มนั้นจึงตะโกนถาม

‘เฮ้ยไอ้พีท พาใครมาวะ’

แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ได้คำตอบกลับไปเพราะคนที่ถูกถามดันตอบไปว่า

‘เสือกว่ะ’ แล้วเขาก็ก้มลงมากระซิบคนข้างกายว่า ‘เห็นห้องนั้นไหม ไปรอในนั้นก่อนเดี๋ยวพี่ตามไป’

สวยเห็นดังนั้นจึงพยักหน้าตอบรับแล้วเดินไปยังห้องดังกล่าว โดยไม่ลืมหันมาสวัสดีกลุ่มคนที่นั่งอยู่บริเวณตรงนั้นที่คาดเดาไว้ว่าน่าจะเป็นเพื่อนเขา และการกระทำดังนั้นทำเอากลุ่มคนตรงนั้นรับไหว้กันอย่างงงๆไปตามๆกัน

และเมื่อเห็นว่าร่างบางเข้าไปรอในห้องแล้วพีทจึงเดินไปยังกลุ่มเพื่อนของเขา และแน่นอนเขาต้องถูกซักถามอยู่แล้ว

‘ไอพีท นั่นน้องเมื่อกลางวันนี้ มึงหลอกน้องมาหรอวะ’ คนที่พอจะเข้าใจเหตุการณ์ทักขึ้นก่อน

‘กลางวันไหนวะ ไมกูไม่รู้’ คนที่เหลือก็งงๆไปตามกัน

‘เออหน่า ไปซื้อข้าวให้กูหน่อย น้องยังไม่กินข้าวมาเลย’ เจ้าตัวตัดบทสนทนาดังกล่าวไปซะดื้อๆ

‘บอกก่อนดิวะ เดี๋ยวไปซื้อให้’ เพื่อนของเขายังคงถามต่อ

‘พวกมึงแม่ง น้องคนที่ทำโมเดลกูพังไง เข้าใจยัง’ เขายังคงตอบแบบปัดๆ

‘เออๆ พวกกูถามวันหลังก็ได้ จะซื้อข้าวอะไรล่ะ’ เมื่อเห็นว่าคะยั้นคะยอเพื่อนไปก็ยังไม่ได้คำตอบจึงหยุดถามไป

‘อะไรก็ได้ กูก็ไม่รู้ว่ะ’

‘เออๆ เดี๋ยวกูไปไปกับไอ้เต้เอง’

เมื่อเพื่อนรับคำขอแล้วดังนั้นร่างสูงจึงเดินไปยังห้องที่สวยรออยู่ก่อนแล้ว

กริ๊ก!

เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าคนที่รออยู่ก่อนแล้วกำลังแกะขนมที่ตนซื้อมาเพื่อเอามากิน และเมื่อเขาเห็นดังนั้นจึงพูดขึ้น

‘รอกินข้าวสิ เดี๋ยวเพื่อนพี่ไปซื้อมาให้’

และก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้อยู่ก่อนแล้วเธอจะต้องปฏิเสธ

‘แต่สวยกินแค่นี้ก็พอแล้วค่ะ’

เมื่อเห็นว่าบอกครั้งเดียวไม่ได้ผลเขาจึงใช้สายตาหงุดหงิดมองไปยังร่างบางและมันก็ใช้ได้ผล เธอวางถุงขนมลงและเปิดขวดน้ำเพื่อยกดื่มแทน

‘สวยต้องช่วยอะไรบ้างหรอคะ’ เธอจึงถามขึ้นเพื่อไม่ให้บรรยากาศภายในห้องกระอักกระอ่วนไปมากกว่านี้

‘รอข้าว’ เขาตอบเพียงเท่านั้นแต่ความหมายของมันคือ ‘รอข้าวมาแล้วก็กินข้าวซะ’

ร่างบางงุนงงเล็กน้อยแต่ก็นั่งรอตามที่เขาบอกแล้วนั่งมองเขาทำนู่นทำนี้กับโมเดลอันนั้นไปด้วย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เพียงไม่นานเสียงเคาะประดูดังขึ้นทั้งสองหันไปมองทางประตูพร้อมกันแล้วก็หันกลับมาสบตากัน สายตาของเธอแสดงออกได้ชัดว่า ‘ใครมา’

‘เดินไปเปิดให้พี่หน่อย เพื่อนพี่เอาข้าวมาให้’ เขาจึงคลายความสงสัยเธอ

‘ค่ะ’ เธอตอบกลับพลางลุกขึ้นเดินไปทางประตูทันที

กริ๊ก!

‘ไอ้.. อ่าว พี่เขาข้าวมาให้ พีทล่ะ’ ทันทีที่ประตูเปิดออกคนหน้าประตูกำลังจะอ้าปากเรียกเพื่อนของเขา แต่ดันไม่ใช้คนที่คิดทำให้ปิดปากลงแทบไม่ทัน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแทน

‘พี่พีท อยู่ตรงนู้นค่ะ’ เธอตอบพลางชี้ไปทางคนที่ถูกกล่าวถึงซึ่งกำลังกัมๆเงยๆกับโมเดลของตัวเองอยู่

‘อ่อครับ งั้นไม่เป็นไร อ่ะ’เขาตอบแล้วยื่นถุงข้าวกล่องมาให้แล้วหันหลังเดินออกไปทันที

ร่างปิดประตูและเดินกลับมายังที่ของตนแล้วหยิบข้าวกล่องออกจากถุง เมื่อเปิดกล่องดูก็พบว่าเป็นข้าวผัดของโปรดเธอพอดี จึงทำให้เธอยิ้มออกมาเบาๆ แล้วหันไปทางร่างสูงแต่กลับพบว่าเขามองอยู่ก่อนแล้ว

‘พี่พีท กินข้าวแล้วยังคะ’ เธอจึงถามออกไปอย่างเป็นพิธี

‘พี่กินแล้ว เรากินเลย’ เมื่อเขาตอบกลับมาเธอจึงพยักหน้ารับหงึกๆแล้วหันมาลงมือกับข้าวกล่องของตัวเอง

ร่างบางนั่งทานข้าวของตนเองอย่างมีความสุขโดยไม่ทันได้สังเกตว่าตอนนี้กำลังมีคนมองอยู่แล้วยกยิ้มมุมปากให้เบาๆ

และหลังจากที่เธอจัดการอาหารของตัวเองเสร็จแล้วจึงเก็บขยะลงในถุงพร้อมมัดปากถุงแล้วเดินไปทิ้งที่ถังขยะภายในห้องแล้วจึงกลับมายืนข้างๆร่างสูงที่ยังคงงุ่นง่านอยู่กับโมเดลของตัวเองโดยไม่รู้ตัวว่าเธอยืนอยู่ข้างๆตั้งแต่เมื่อไหร่

‘อ่าว เสร็จแล้วหรอ’ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอมองอยู่จึงถามขึ้น

‘ค่ะ สวยต้องทำอะไรบ้างหรอคะ’

เขาไม่ได้ตอบในทันทีแต่ก้มลงมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูของตัวเองแล้วพูดขึ้นหลังจากนั้น

‘ปะ งั้นกลับกัน’

เขาพูดขึ้นพลางเก็บอุปกรณ์ต่างๆของตัวเองลงกล่องแล้วจัดเก็บสถานที่นิดหน่อยแล้วจึงเดินนำไปทางประตู แต่ร่างบางยังคงงุนงงกับการกระทำของเขาทำให้ยังไม่ได้เดินตามไป

‘ไม่กลับหรอ’ เขาจึงถามขึ้น

‘ล แล้วสวยไม่ต้องช่วยทำก่อนหรอคะ’ เธอถามขึ้น

‘วันนี้ดึกแล้ว แค่จะให้มาดูสถานที่เฉยๆ มาถูกแล้วใช่ไหม เดี๋ยวให้เข้ามาวันไหนจะส่งข้อความบอกอีกที’ เขาตอบคลายข้อสงสัยของเธอ

‘อ่ออ ค่ะ’ เธอหยักหน้าตอบแล้วจึงเดินตามเขาไป

ทันทีที่ทั้งสองออกมาจากห้องแล้วบรรยากาศภายนอกกลับเงียบสงบกว่าตอนมาเป็นเพราะตอนนี้ไม่มีคนอยู่เลยสักคนกลุ่มคนก่อนหน้าก็ไม่อยู่แล้วเธอจึงเดินตามเขาไปยังรถที่จอดไว้ที่เดิมเงียบๆ

‘บ้านอยู่ไหน’ เมื่อทั้งสองเข้ามานั่งในรถเรียบร้อยแล้วเขาจึงถามขึ้น

‘ส่งที่บีทีเอสก็ได้ค่ะ เดี๋ยวสวยกลับเอง’เธอตอบ

‘ตอบไม่ตรงคำถาม’ เขาตอบเสียงทุ้มพลางหันมามองเธอและส่งสายตาที่แปลได้ว่า ‘ตอบใหม่’ มาให้

‘XXค่ะ’

และทันทีที่เธอตอบเขาถามได้ตามที่เขาต้องการเขาจึงออกรถ บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทตามเดิมเธอจึงจัดการกับความอึดอัดของตัวเองโดยการชวนเขาคุยแทน

‘สวยต้องมาช่วยวันไหนบ้างหรอคะ คือเผื่อพี่ส่งข้อความมาแต่วันนั้นสวยดันไม่ว่าง’ เธอถามขึ้น

‘แล้วเรามีเรียนวันไหนบ้าง’ เขาตอบกลับด้วยคำถามแทน

‘จันทร์-ศุกร์ค่ะ ปกติเลิกสี่โมง แต่วันนี้ไม่ปกติเลยเลิกทุ่มนึง’ เธอตอบเขาไปพร้อมก้มดูตารางเรียนของตัวเองในโทรศัพท์

‘แล้วเสาร์อาทิตย์ละ’

‘เสาร์อาทิตย์อาจจะว่างบ้างค่ะ’ เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจนัก

‘แล้วเสาร์อาทิตย์นี้ล่ะ หมายถึงพรุ่งนี้อ่ะ’

‘พรุ่งนี้ว่างค่ะ’ เธอตอบ

‘งั้นพรุ่งนี้มาที่เดิมเมื่อกี้ มาถูกใช่ไหม’

‘ค่ะ ถูกค่ะ พอจำได้’

หลังจากตกลงกันเป็นที่สิ้นสุดทั้งสองก็กลับมาบรรยากาศเดิมอีกครั้ง จนกระทั้งมาถึงสถานที่ตามที่เธอบอกเขาจึงจอดรถเข้าข้างทาง

‘ขอบคุณค่ะ งั้นสวยไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ’ เธอหันมาบอกเขาโดยไม่ลืมยกมือไหว้คนแก่กว่าแล้วกระชับกระเป๋าตัวเองแล้วลงจากรถไป...



Talk: มาแล้ววว เย้ อ่านสดใสวัยรุ่นไปกันก่อนะคะ ปูเรื่องนิดหน่อย

ปล.มีใครยังติดตามอยู่ไหมคะ คอมเมนท์ให้ไรต์หน่อยจิ พลีสสสสสส ส่งสายตากริบๆ

ความคิดเห็น