Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 17 : ความสับสน

ชื่อตอน : Part 17 : ความสับสน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2562 09:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 17 : ความสับสน
แบบอักษร


“อืมม...” ภีมพลงัวเงียตื่นขึ้นมาในตอนสายๆ ของอึกวัน ร่างบางหรี่ตามองไปรอบๆ ห้องที่ไม่คุ้นเคย ในหัวพยายามคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานตั้งแต่ตอนที่โดนดักทำร้ายและทศกัณฐ์เข้ามาช่วยเขาไว้ จนถึงตอนที่โดนคนตัวสูงกว่าล่วงเกิน ที่สำคัญตัวเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจกลับเต็มใจด้วยซ้ำไป แค่นึกถึงหน้าขาวซีดก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง

เขาหันไปมองข้างๆ ที่ว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงาของคนที่นอนกอดเขาเมื่อคืน มือเรียวลูบไปบนเตียงที่เย็นเฉียบ ทศกัณฐ์ตื่นแต่เช้าไปทำงานโดยไม่ได้ปลุกภีมพลที่กำลังนอนหลับสบายอยู่

“มือถือ...มือถือ...” เขาใช้มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บควานหาโทรศัพท์ไปทั่วเตียง ทั้งใต้หมอน ในผ้านวมผืนใหญ่ก็ไม่เจอ

ร่างบางขยับตัวลงจากเตียงเขาเดินไปที่โต๊ะรับแขกที่มีโทรศัพท์ของเขากำลังชาร์จแบตเตอรี่อยู่ บนโซฟามีเสื้อเชิ้ตขนาดไซส์พอดีกับตัวเขาพับวางอยู่กับกางเกงอย่างเรียบร้อย ทศกัณฐ์ไม่ลืมที่จะเตรียมอาหารเช้าไว้บนโต๊ะเผื่อคนตัวเล็กตื่นมาจะหิว

เขาเดินเข้าไปดึงมือถือจากแท่นชาร์จ กดโทรออกอย่างร้อนใจ

“ฮัลโหล! ไอ้วินมึงมารับกูที เอาชุดมาให้กูเปลี่ยนด้วย...เอาที่ใส่ง่ายๆ นะ”


..........


“มึงไปเอาชุดใครมาใส่วะไอ้ภีม? ตัวเบ้อเร่อ” ธาวินแอบขำเพื่อนที่นั่งข้างๆ ที่บังคับให้เขาขับรถมารับด้วยความเต็มใจ เสื้อที่ร่างบางใส่ใหญ่กว่าตัวยาวคลุมสะโพกและยังกางเกงขาสั้นกุดอีก ทำให้ดูเหมือนเด็กที่ยังไม่โต หรือถ้ามองให้ดีโคตรจะเซ็กซี่ ยิ่งตอนที่เขาขยับขาขาวๆ ไปมาธาวินถึงกับใจเต้นแรงเลยทีเดียว

“เออ...ช่างมันเถอะ” ภีมตอบบ่ายเบี่ยงไป “แล้วเมื่อคืนแม่กูโทรหามึงรึเปล่า” ภีมถามเพื่อนที่แอบนั่งขำเขา

“ไม่ได้โทรวะ สงสัยคงคิดว่ามึงมาค้างกับกูมั้ง” ภีมพลไปนอนค้างบ้านธาวินบ่อยจนเป็นเรื่องปกติสำหรับที่บ้านเขา และบ่อยครั้งที่ร่างบางไม่ได้โทรบอกคนที่บ้าน

“มึงไปทำอะไรแถวนั้น? และบาดเจ็บขนาดนี้ทำไมไม่โทรตามกูวะ” ธาวินมองแผลที่แขนของภีมพล เขารู้สึกโกรธคนที่มาทำร้ายเพื่อนของเขา ภีมพลบอกกับธาวินแค่ว่าโดนโจรดักปล้นและเกิดการต่อสู้กันขึ้นเท่านั้น เขาไม่ได้บอกความจริงว่าโดนดักทำร้าย เพราะเกรงว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่และที่สำคัญถ้าทางบ้านรู้เขาจะโดนทำโทษไปด้วย

จ๊อกกกก...จ๊อกกกก...

เสียงทัองร้องประท้วงดังขึ้นจนคนขับรถหันมามองเพื่อนที่นั่งข้างๆ อย่างขำๆ ตอนนี้ก็ใกล้เวลาเที่ยงแล้ว ตั้งแต่เช้าภีมพลยังไม่ได้ทานอะไรเลยแม้แต่น้ำเปล่าทั้งที่ทศกัณฐ์ก็จัดเตรียมอาหารไว้ให้

“หิวหรอมึง?” ธาวินหันมาถามภีมพลที่นั่งทำหน้าเซ็งอย่างตลก

“เออ...หิวมากเลยด้วยตอนนี้” ภีมกระแทกเสียงตอบธาวินที่ไม่มีอาการโกรธเพื่อนเลย

“เดี๋ยวกูพาไปหาอะไรกินเองใกล้เที่ยวแล้วด้วย...แต่ก่อนอื่นมึงรีบเปลี่ยนชุดก่อนเหอะ เห็นแล้วกูใจไม่ดีเลยวะ ฮ่าๆๆ” ธาวินแซวเพื่อนตัวบางในชุดเซ็กซี่

“พ่องมึงสิไอ้วิน เงียบไปเลยนะมึง”ภีมปรายตาไปมองธาวินอย่างเคืองๆ


..........


ร้านอาหารญี่ปุ่น โรงแรมริมแม่น้ำเจ้าพระยา :


“กินอาหารญี่ปุ่นมั้ยมึง” ธาวินที่เลี้ยวรถเข้ามาจอดในโรงแรมหรูถามภีมพล

“เออ...อะไรก็ได้กูหิวแล้ว” ตอนนี้เขาหิวจนจะไม่มีแรงเดินอยู่แล้ว

ธาวินพาภีมพลมาทานอาหารญี่ปุ่นที่โรงแรมริมแม่น้ำ ร่างบางสั่งอาหารมาจนเต็มโต๊ะ เขาหิวจนแทบรออาหารไม่ไหว ในเวลาไม่นานอาหารก็มาเสริฟเต็มโต๊ะจนแทบจะไม่มีที่ว่าง ภีมพลจัดการกับอาการตรงหน้าทันทีอย่างไม่รอช้า

“ช้าๆ ก็ได้ไอ้ภีมเดี๋ยวก็ติดคอตายห่าหรอกมึง” ธาวินปรามเพื่อนที่เวลากินแล้วไม่เคยสนใจเรื่องอื่นเลย

“เรื่องของกู มึงแดกๆ ไปเถอะมัวแต่พูดมากกูแดกหมดอย่ามาบ่นก็แล้วกัน” ร่างบางหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อน

ธาวินที่ไม่ได้หิวอะไรเขาแค่มานั่งเป็นเพื่อนภีมพลเท่านั้น แค่นั่งมองภีมพลเขาก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างเอ็นดูเพื่อน คนอะไรโคตรจะน่ารักเลย

“อิราไซมาเซ นัมเมะซาเดสก้า กุจิราโดโซะ”

“ยินดีต้อนรับครับ มากี่ท่านครับ เชิญทางนี้เลยครับ”

เสียงพนักงานต้อนรับในร้านอาหารญี่ปุ่นดังขึ้นเมื่อมีแขกวีไอพีกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา พนักงานเดินนำเขาไปที่โต๊ะอาหารที่อยู่เยื้องกับโต๊ะของภีมพลที่นั่งหันหลังให้กับแขกที่มาใหม่

ธาวินนั่งมองร่างสูงสง่าที่เดินผ่านโต๊ะเขาไป ร่างสูงเหลือบมองคนที่นั่งอยู่กับธาวินแวบหนึ่งก่อนเดินไปนั่งโต๊ะที่ทางร้านจัดไว้ให้ เขาเลือกนั่งฝั่งที่มองเห็นร่างบางได้ชัดเจน

“มึงมองอะไรวะไอ้วิน” ภีมเห็นเพื่อนตัวเองนิ่งไปจึงเอ่ยถามขึ้น

“ผู้ชายคนนั้นไง แม่งโคตรหล่อเลยตัวก็สูงเท่ชิบหาย” ภีมหันหลังกลับไปมองตามที่เพื่อนบอก เป็นจังหวะเดียวกับที่พนักงานมารับออเดอร์ยืนบังหน้าของร่างสูงไว้จนทำให้เขามองไม่เห็นแม้จะชะเง้อมองแล้วก็ตาม เมื่อมองไม่เห็นภีมพลก็ไม่สนใจ เขาจึงหันกลับมาทานอาหารต่อ

“ไอ้นี่อร่อยวะ มึงลองดิ” วินใช้ตะเกียบคีบแซลมอนสด ๆ ป้อนใส่ปากภีมที่อ้าปากรับเหมือนเป็นเรื่องปกติ อีกมือหนึ่งก็เล่นโทรศัพท์ไปด้วย

ร่างสูงที่นั่งมองภีมพลตาเขม็งถึงกับชะงักไปทันที

“คุณทศมีอะไรรึเปล่าครับ” ชายหนุ่มที่นั่งร่วมโต๊ะถามขึ้นเมื่อเห็นความผิดปกติของผู้เป็นเจ้านาย

“ไม่มีอะไรพวกคุณทานเถอะ” ชายร่างสูงบอกกับลูกน้องและแขกร่วมโต๊ะแต่สายตาเฉียบคมและดุดันกลับมองไปที่ร่างบางที่นั่งหันหลังอยู่ เขาสำรวจภีมพลด้วยสายตา ชายหนุ่มไม่ใส่ชุดที่เขาเตรียมไว้ให้ ผ้าพันแผลก็หลุดลุ่ยเลอะเทอะ ที่สำคัญยังมานั่งให้ผู้ชายป้อนอาหารอีก



::::::::::

ความคิดเห็น