Goink

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.4k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15
แบบอักษร

นินนารายืนตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกไม่รู้ว่าจะอธิบายให้คนเป็นบิดาฟังยังไง “นี่มันเรื่องอะไรลินิน แล้วที่หายไปทั้งคืนนี่อยู่กับเขาใช่ไหม” 

นิวัฒน์เอ่ยถามบุตรสาวเสียงเรียบพยายามที่จะถามความเป็นมาดีๆ ข่มใจไว้ไม่ให้วู่วามทั้งที่ความเป็นจริงแล้วตอนนี้ใจร้อนรุ่มทั้งโกรธและโมโหเป็นอย่างมาก 

“มามี๊ขา” เสียงของเด็กหญิงที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวร้องหาคนเป็นแม่ มือหนึ่งกอดตุ๊กตากระต่ายน้อยสีขาวอีกมือหนึ่งจับมือคนเป็นยายเดินออกมาจากบ้าน เมื่อเด็กหญิงเห็นคนเป็นแม่จึงปล่อยมือคุณยายแล้ววิ่งเข้ามาหามารดาทันที 

“คิดถึงจังเลยคนเก่งของมามี๊” นินนาราก้มลงไปอุ้มลูกสาวขึ้นมาแล้วหอมแก้มทั้งสองข้าง มือบางลูบหัวของเด็กหญิงเบาๆ 

“ลิลินคะ ไปอยู่กับคุณยายนะคะมามี๊ขอคุยธุระกับคุณตาก่อน” นินนาราบอกลูกสาวก่อนจะวางเด็กหญิงลงปล่อยให้เดินไปหาคุณยาย 

หญิงสาวกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลก่อนจะสูดลมหายใจเข้าออกเพื่อรวบรวมความกล้า “คุณพ่อคะ.....ใจเย็นๆ ก่อนนะคะเรื่องนี้ลินินอธิบายได้” 

“เรื่องมันเป็นยังไงเล่ามา” นิวัฒน์เอ่ยถามบุตรสาวเสียงเข้ม 

คุณหญิงมะลิเห็นท่าไม่ดีเลยเดินเข้ามาจับแขนของคนเป็นสามีเอาไว้แล้วเอ่ยพูดบอกให้สามีนั้นใจเย็นๆ เธอพึ่งเดินออกมาจากในบ้านจึงจับต้นชนปลายไม่ถูกว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น 

“จิ๋ว พาคุณหนูเข้าไปในบ้านก่อน” คุณหญิงมะลิหันไปสั่งสาวใช้ในพาหลานสาวเข้าไปในบ้าน ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก 

“คุณพ่อคะ ลินิน.........ลินินขอโทษค่ะลินินผิดไปแล้ว” นินนาราเอ่ยเสียงสั่นสายดวงตาพร่ามัวน้ำตาเอ้อล้นไหลออกมาอาบสองแก้มเนียนทั้งสองข้าง มือเรียวบางเอื้อมไปกอบกุมมือของผู้เป็นบิดาไว้แล้วเอ่ยอธิบายเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น 

“ลินินขอโทษนะคะคุณพ่อคุณแม่ ลินินเป็นลูกที่ไม่เอาไหนทำแต่เรื่องที่หน้าอับอายคุณพ่อคุณแม่จะตีจะดุจะว่ายังไงลินินก็ได้แต่อย่าโกรธอย่าเกลียดลินินเลยนะคะ” ฮึก..ฮื้อๆๆ หญิงสาวกลั้นเสียงสะอึกเอาไว้ 

“ปล่อยมือฉัน” นิวัฒน์บอกบุตรสาวเสียงห้วน ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ นิวัฒน์สะบัดมือออกจากการกอบกุมของบุตรสาว 

นินนาราปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเธอก็เสียใจไม่แพ้กันที่ต้องทำให้คนเป็นพ่อเป็นแม่เสียใจ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเขาคนเดียวเพราะเขาชีวิตเธอถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ หญิงสาวเข่าอ่อนทรุดตัวนั่งลงกับพื้น 

“พอเถอะครับเรื่องนี้ลินินไม่ผิดผมเองที่เป็นคนผิด เมื่อคืนเธออยู่กับผมทั้งคืนแล้วผมก็เป็นพ่อของลูกลินินด้วยเรื่องทั้งหมดผมพร้อมจะรับผิดชอบครับ” พีรดนย์ทนยืนมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ไหวเลยเอ่ยบอกความจริงทั้งหมดกับผู้ใหญ่ทั้งสองให้รับรู้ 

ผลัวะ!! “กล้าดียังไงถึงทำกับลูกสาวฉันแบบนี้” นิวัฒน์เข้ามาต่อยหน้าพีรดนย์ด้วยความโมโห ชายหนุ่มยกหลังมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วยืนนิ่งๆ ไม่ตอบโต้ใดๆ 

“ตาพีท นี่มันเรื่องอะไรกันลูก” คุณหญิงมะลิถาม  

ถึงจะไม่ได้เจอชายหนุ่มนานแต่ก็ยังจำได้ว่าเขาคือคนที่ลูกสาวนั้นคบหาดูใจในสมัยเรียนตลอดสามปีที่คบกันนั้นชายหนุ่มไปรับไปส่งดูแลบุตรสาวของเธอเป็นอย่างดี แต่อยู่ๆ บุตรสาวเธอกลับบอกว่าไปกันไม่ได้แล้วก็ตัดสินใจบินไปอยู่ที่อเมริกา 

“เรื่องที่ผมพูดทั้งหมดเป็นเรื่องจริงครับ” 

“นี่คุณหยุดพูดได้แล้ว!!” นินนาราตะคอกใส่ชายหนุ่มเสียงดัง “ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น” 

“ไม่ได้!!” เสียงประกาศหนักแน่นของนิวัฒน์ทำให้คนที่อยู่บริเวณนั้นหันไปมอง 

“แกเป็นผู้หญิงแกเสียหายแค่นี้ยังทำให้ฉันเสียหน้าไม่พออีกเหรอ แกต้องแต่งงาน” นิวัฒน์เอ่ย ยืนตัวสั่นกำมือแน่นด้วยความโกรธ 

“คุณพ่อคะแต่ลินินไม่อยากแต่ง” นินนาราลุกขึ้นก้าวเข้าไปหาบิดา มือของนิวัฒน์ฟาดลงบนแก้มเนียนของบุตรสาวอย่างแรงจนใบหน้าเรียวหันไปตามแรงตบ 

นิวัฒน์ยืนตัวสั่นอึ้งกับสิ่งที่เขาทำอารมณ์โกรธที่มีในใจทำให้เขาเผลอทำมันลงไป ตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยลงไม้ลงมือกับลูกเลยสักครั้งแต่ครั้งนี้เขาโกรธและผิดหวังในตัวลูกสาวคนนี้เป็นอย่างมากทำให้เขาควบคุมอารมณ์โกรธไว้ไม่อยู่ 

“คุณพ่อ.......” น้ำเสียงสั่นพร่าพยายามกลั้นเสียงสะอึกเอาไว้มือเรียวบางยกขึ้นกุมใบหน้าที่เกิดรอยแดงช้ำอย่างเห็นได้ชัดเจน 

“แกต้องแต่ง หายไปอยู่กับผู้ชายมาทั้งคืน แค่นี้ยังทำงามหน้าให้กับวงศ์ตระกูลไม่พอหรือยังไง” 

“คุณใจเย็นๆ ค่อยๆ คุยกับลูกดีๆ สิคะ” คุณหญิงมะลิสงสารคนเป็นลูกน้ำตาคลอเบ้าอยากจะเดินเข้ากอดปลอบแต่ก็ทำไม่ได้เพราะตั้งแต่เด็กที่เวลาที่ลูกสาวโดนดุเธอจะเข้าไปปลอบใจลูกตลอดจนทำให้สามีสั่งเด็ดขาดว่าถ้าลูกทำผิดห้ามไปปลอบเดี๋ยวลูกจะได้ใจทำให้เธอทำอะไรไม่ได้เพราะเรื่องนี้ลูกสาวเธอก็ผิดจริงๆ 

“คุณพ่อคะลินินไม่แต่ง” นินนาราจะเข้าไปจับมือบิดาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้นิวัฒน์กับสะบัดออกอย่างแรงจนทำให้ร่างบางไถลเสียการทรงตัว พีรดนย์ที่เห็นเหตุการณ์รีบเข้าไปพยุงร่างของหญิงสาวเอาไว้ได้ทัน 

“ช่วยไปจัดการเรื่องบ้านี้ให้เร็วที่สุด ลูกผู้ชายกล้าทำต้องกล้ารับ” เสียงเฉียบขาดของนิวัฒน์เอ่ยก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในบ้าน 

“ปล่อยฉันเรื่องบ้าๆ ที่มันเกิดขึ้นก็เพราะคุณ พอใจหรือยังห๊ะ!! หรือจะต้องเห็นฉันตายไปต่อหน้า คุณถึงจะพอใจซะที!!” นินนาราผลักชายหนุ่มให้ล้มลงไปกับพื้นแล้ววิ่งปาดน้ำตาที่นองหน้าเข้าไปในบ้าน 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น