น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

เรื่องด่วนที่ต้องสะสาง-2

ชื่อตอน : เรื่องด่วนที่ต้องสะสาง-2

คำค้น : บ่วงพัทธ์ , จำเลยรัก , ตบจูบ , พัทธ์ , หนึ่งนาถ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 59

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2562 21:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องด่วนที่ต้องสะสาง-2
แบบอักษร

เอกลักษณ์มองคนป่วยที่ยังนอนหลับพร้อมกับขวดเหล้าอย่างหนักใจ ชายหนุ่มอุตส่าห์ขับรถมาหาพัทธ์ถึงที่ไร่แทบจะทันทีที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยเพราะเป็นห่วงคนที่เป็นทั้งเจ้านายและรุ่นพี่ของตัวเองที่ตอนนี้ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่โถมเข้ามาพร้อมๆกันจนเอกลักษณ์กลัวว่าพัทธ์จะเอาแต่ใช้เหล้าแก้ปัญหาแทนสติ ซึ่งพอชายหนุ่มมาถึงก็ได้แต่งึมงำบอกตัวเองว่าคิดถูกแล้วที่มาหาพัทธ์ เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงต้องพาพัทธ์ไปส่งโรงพยาบาลรักษาโรคตับแข็งแทนที่จะรักษาแผลจากอุบัติเหตุรถคว่ำ

“เดี๋ยวก็ได้เข้าโรงพยาบาลอีกรอบเพราะเป็นตับแข็งตายนี่ล่ะ”

เอกลักษณ์บ่นไปพลางขยับนั่งลงข้างๆร่างสูงใหญ่เริ่มลงมือปลุกอีกฝ่ายให้ตื่นนอน ใบหน้าคมเข้มขมวดคิ้วมุ่นทั้งๆที่ยังนอนหลับอยู่ราวกับว่ากำลังเจ็บปวดทั้งๆที่ตอนนี้ตามตัวไม่มีบาดแผลรุนแรงอะไรแล้ว แต่ดูจากเรื่องที่พัทธ์สั่งให้เขาไปตามสืบตามค้นนั้น พัทธ์คงเจ็บจากแผลอื่นมากกว่า บาดแผลใหญ่ที่เจ้าตัวพยายามหาวิธีรักษาอยู่อย่างยากเย็นเพราะแผลที่ว่านั้นเกิดจากฝีมือของคนที่พัทธ์รักทั้งนั้น

“พี่พัทธ์ ลุกเถอะครับ! วันนี้หมอสั่งให้ไปล้างแผลที่โรงพยาบาล แต่ถ้าพี่เอาแอลกอฮอล์มากินอย่างนี้ แผลพี่ก็ไม่หายหรอกนะครับ”

“อย่าพูดเสียงดังได้ไหม ปวดหัวจะตายชัก”

เสียงแหบห้าวที่หงุดหงิดตั้งแต่ยังไม่ลืมตาของเจ้าของห้องที่มีเตียงนอนขนาดคิงไซส์แต่ก็ลงมานอนที่พื้นเป็นประจำทำให้คนมาปลุกถอนหายใจอย่างโล่งอกที่วันนี้เจ้านายตัวเองตื่นง่าย เอกลักษณ์จึงค่อยเดินไปที่ประตูกระจกริมระเบียงก่อนจะเดินไล่เปิดมันทุกบานจนลมเย็นพรูเข้ามาจากชานบ้านช่วยระบายกลิ่นไม่พึงประสงค์ออกไปก่อนจะยึดม้านั่งที่ชานด้านนอกระเบียงนั้นแหละนั่งเปิดไอแพดเพื่อเช็คงานไปพลางๆระหว่างที่รอเจ้าของไร่หนุ่มเดินหายเข้าห้องน้ำไป

“เรื่องที่ให้ไปสืบไปถึงไหนแล้วเอก...” เสียงห้าวที่คราวนี้ไม่แหบแล้วเอ่ยถามขึ้นหลังจากเจ้าตัวได้อาบน้ำจนสดชื่นตื่นเต็มตาแต่สุดท้ายตัวเองก็เดินเตะขวดโซดากลิ้งไปอีกทางจนเกือบจะลื่นล้ม ทำเอาเจ้าของไร่หนุ่มขมวดคิ้วพลางสบถอย่างหงุดหงิดก่อนที่จะเดินจ้ำออกมาริมระเบียงแล้วตะโกนลั่น

“ใครก็ได้ขึ้นมาทำความสะอาดห้องฉันหน่อย! ทำไมถึงปล่อยให้รกอยู่ได้!”

เอกลักษณ์เห็นเค้าพายุของพัทธ์แล้วก็ได้แต่ทำใจ...วันนี้คงเป็นอีกหนึ่งวันที่ต้องรับศึกหนักไปทั้งไร่วนาพงษ์ แต่ที่หนักที่สุดก็คงจะเป็นเขานี่แหละ เพราะต้องเคลียร์งานที่พัทธ์สั่งเอาไว้

“วันนี้ผมได้ข้อมูลเกี่ยวกับอุบัติเหตุรถคว่ำเพิ่มอีกนิดหน่อยครับ ผมได้ไฟล์จากกล้องวงจรปิดมาแล้วอีกสักสองสามวันน่าจะมีความคืบหน้าเรื่องคนร้ายครับ”

“แล้วอีกเรื่องล่ะ”

พัทธ์ถามขึ้นห้วนๆที่แม้จะไม่เอ่ยชื่อใคร แต่คนที่ทำงานเป็นผู้ช่วยอีกฝ่ายมาหลายปีก็ขยับยื่นเอกสารลับส่งให้เจ้านายตนอย่างรู้ใจ

“ไม่มีความเคลื่อนไหวมาหลายปีแล้วครับ บางทีอาจจะไม่ได้อยู่ที่เมืองไทยแล้วก็ได้”

ใบหน้าคร้ามเข้มที่ไม่สบอารมณ์อยู่แล้วมีสีหน้าทะมึนขึ้นอีกหลายเท่าเมื่อก้มอ่านเอกสารอย่างละเอียดแทบทุกตัวอักษร ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาอย่างดุดันเมื่อเอกลักษณ์กลั้นใจถาม

“จะให้ผมสืบต่ออีกไหมครับ”

“ไม่ต้อง ... เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง นายไปจัดการเรื่องคดีรถคว่ำก็พอ ฉันอยากเห็นหน้าคนร้ายเต็มทีแล้วว่าจะใช่คนที่ฉันคิดไว้หรือเปล่า”

“ได้ครับ ว่าแต่เรื่องงานที่ไร่พี่พัทธ์จะให้ผมหาคนมาช่วยพี่เพิ่มหรือเปล่า พี่เพิ่งฟื้นไข้จากอุบัติเหตุผมไม่อยากให้พี่โหมงานหนักเกินไป”

“อย่าดีกว่า ฉันไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายที่ไร่”

“แต่อาทิตย์หน้าคุณพงษ์ศักดิ์กับคุณพิสุทธิ์ คุณอาทั้งสองคนของคุณพัทธ์จะขึ้นมาที่เชียงรายนะครับ”

เอกลักษณ์เอ่ยขึ้นพลางยื่นแฟ้มเอกสารด่วนจากบริษัทแปรรูปผลิตภัณฑ์เกษตรที่แม้ตอนนี้พงษ์ศักดิ์และพิสุทธิ์ผู้เป็นอาทั้งสองคนจะเข้าไปบริหาร แต่กรรมสิทธิ์ทั้งหมดตอนนี้ตกเป็นของพัทธ์คนเดียวตามที่พินัยกรรมระบุไว้ หากพัทธ์หยิบมาเปิดดูเพียงแว่บเดียว ก่อนจะโยนแฟ้มทิ้งอย่างโมโห

“เอกสารเซ็นมอบอำนาจรักษาการ! ฉันควรจะเซ็นอย่างซาบซึ้งในความห่วงใยของคุณอาที่เป็นห่วงว่าฉันจะเข้าไปวุ่นวายที่บริษัทมากกว่าห่วงว่าฉันจะเป็นหรือตายมั้ยไอ้เอก”

ดวงตาคมเข้มที่วาวโรจน์ขึ้นอย่างโกรธจัดของเจ้าของไร่วนาพงษ์ทำให้เอกลักษณ์เสก้มไปหยิบแฟ้มมาเก็บไว้ ก่อนจะเตรียมตั้งท่าหลบฉากออกไปเมื่อเห็นว่าใบหน้าหน้าบึ้งตึงของเจ้านายนั้นแทบจะกลายเป็นยักษ์ไปแล้ว

“เดี๋ยวก่อน นายไปสั่งงานที่ออฟฟิศไว้ด้วยเพราะช่วงนี้ฉันจะไม่เข้าไป ฉันต้องพักฟื้นรักษาร่างกายจากอุบัติเหตุ อย่า-ให้-ใคร-เข้า-ไร่-มา-เด็ดขาด!”

“แต่ทางเอกสารด่วนนี่ละครับ”

 “นายน่าจะรู้นะว่าไอ้เอกสารด่วนนี่มันก็แค่กระดาษโง่ๆที่อาของฉันพยายามจะทำเหมือนกับว่าฉันเองยังเป็นเจ้าของทรัพย์สมบัติทุกอย่างตามที่พินัยกรรมระบุ ถ้านายไม่อยากให้ฉันฉีกทิ้งก็เอาไปให้พ้นหูพ้นตา ฉันจะเข้าไร่ ...ฉันยังไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้นจนกว่าจะรู้ความจริง และฉันสะสางทุกอย่างให้สมกับที่มันทำกับฉัน!”

น้ำเสียงห้วนจัดของพัทธ์ทำให้ผู้ช่วยหนุ่มได้แต่รีบเก็บแฟ้มทุกอย่างไว้ให้ห่างจากอีกฝ่ายที่เดินจ้ำพรวดๆออกไปอย่างที่ไม่มีเค้าคนเจ็บเลยสักนิด จนเอกลักษณ์ได้แต่รำพึงในใจ ...สุดท้ายก็ตกหนักที่ไอ้เอกอีกแล้ว กรรมของไอ้เอกแท้ๆเชียว

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น