น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

เรื่องด่วนที่ต้องสะสาง-1

ชื่อตอน : เรื่องด่วนที่ต้องสะสาง-1

คำค้น : บ่วงพัทธ์ , จำเลยรัก , ตบจูบ , พัทธ์ , หนึ่งนาถ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 49

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2562 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องด่วนที่ต้องสะสาง-1
แบบอักษร

“ไม่มี บ้าจริง! เป็นไปได้ยังไง”

เสียงทุ้มของเอกลักษณ์ที่เผลอสบถออกมาอย่างหงุดหงิด ทำเอาเจ้าตัวแทบจะทุบคอมพิวเตอร์ตรงหน้าที่ไม่สามารถทำงานตามที่เจ้านายตัวเองสั่งมาได้ ร่างสูงโปร่งปลดเนกไทพลางหยิบเอกสารในลิ้นชักใต้โต๊ะทำงานของตนพลางกวาดสายตาอ่านรายงานจากนักสืบมือดีที่เพิ่งส่งข้อมูลให้เขาเมื่อเช้า...จะเป็นไปได้อย่างไรที่นุชนารถจะไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลยมาเป็นสิบปีแล้ว ทั้งการใช้บัตรเครดิต บัญชีธนาคาร หรือแม้แต่การใช้โทรศัพท์

เอกลักษณ์แทบจะถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ขณะเอนทิ้งตัวกับเก้าอี้พลางทอดสายตามองไปยังโต๊ะทำงานตัวเขื่องที่ตั้งออกไปไม่ห่างกันอย่างใจลอย โต๊ะไม้ตัวกว้างสีโอ๊คถูกจัดให้ชิดหน้าต่างที่นับเป็นมุมโปรดของพัทธ์ที่ไม่ว่าจะเป็นที่ทำงานในออฟฟิศในเมืองหรือห้องทำงานเล็กๆที่บ้านในไร่วนาพงษ์ มุมประจำของพัทธ์คือริมหน้าต่างที่เจ้าตัวมักจะชอบนั่งทอดสายตามองไกลออกไป และสิ่งที่เหมือนกันอีกอย่างคือ บนโต๊ะทำงานของพัทธ์นั้นแทบจะไม่มีอะไรวางอยู่เลยยกเว้นเพียงอย่างเดียว ดอกเบญจมาศสีขาวที่จัดช่อในแจกัน ...ดอกไม้ที่พัทธ์มักจะมองมันนิ่งๆนานๆเสมอทุกครั้งเวลาที่ต้องครุ่นคิดบางสิ่งบางอย่าง แต่พอเอกลักษณ์ลองทำดูบ้าง ตาเรียวรีนั่งเพ่งดอกไม้สีขาวจนแทบจะตาถลนแต่ก็ไม่เห็นจะคิดอะไรออก ...ไม่รู้ว่าพัทธ์ชอบมองไปได้ยังไง

“คุณเอกลักษณ์คะ มีเอกสารด่วนจากสำนักงานใหญ่ที่กรุงเทพฯค่ะ” เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างสมส่วนที่หอบแฟ้มหนาเข้ามาในห้องทำงาน ทำให้ร่างสูงโปร่งที่กำลังนั่งใจลอยอยู่สะดุ้งน้อยๆก่อนจะค่อยๆเอื้อมปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง พลางทำท่าขยับลุกคล้ายกับบิดตัวแก้เมื่อยหากขายาวในกางเกงสแลคยืดไปเตะลิ้นชักใต้โต๊ะให้ปิดอย่างเนียนๆ

“ขอบคุณครับคุณอร รบกวนวางไว้ที่โต๊ะทำงานของคุณพัทธ์เลยครับเดี๋ยวผมจัดการเอง” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหันไปเอ่ยกับ “อรอุมา” เลขาสาวของเจ้าของไร่วนาพงษ์ที่แทบไม่เคยได้ทำหน้าที่ของเลขาให้พัทธ์เลยสักครั้งเพราะถูกสั่งให้ประจำที่ออฟฟิศในเมืองเชียงรายเป็นหลักจนหลังๆแทบจะทำหน้าที่เลขาประจำตัวเขาไปแทน ดังนั้นผู้ช่วยหนุ่มที่ทำงานใกล้ชิดกับอีกฝ่ายมากกว่าจึงค่อนข้างให้ความสนิทสนมกับหญิงสาวเป็นพิเศษ หากดูเหมือนว่าจะเป็นความสนิทสนมเพียงฝ่ายเดียว

“แต่เอกสารนี้ทางประธานพงษ์ศักดิ์แจ้งว่าคุณพัทธ์ต้องเซ็นด่วนนะคะ”

เสียงหวานที่เอ่ยย้ำชื่อ “ประธานพงษ์ศักดิ์” ทำให้ผู้ช่วยหนุ่มเงยหน้าขึ้นจ้องใบหน้าเรียวที่ตกแต่งไว้อย่างประณีตอีกครั้งก่อนจะส่งยิ้มกว้างจนตาเรียวรีของเขาหยีลงจนแทบปิดพลางเอ่ยตอบอีกฝ่ายเสียงนุ่มที่ยากจะจับได้ว่าผู้พูดนั้นอารมณ์ไหน

“ทราบแล้วครับ แต่รบกวนวางไว้ที่โต๊ะนั่นแหละครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง รับรองว่าไม่ลืมแน่ครับว่าเป็นเอกสารด่วนจากท่านประธานพงษ์ศักดิ์”

“เอ่อ...ค่ะ ถ้าอย่างนั้นอรไม่รบกวนคุณเอกลักษณ์แล้ว อ้อ อีกอย่างหนึ่ง ท่านประธานพงษ์ศักดิ์แจ้งว่าอาทิตย์หน้าท่านเคลียร์งานเรียบร้อยแล้วจะขึ้นมาเยี่ยมคุณพัทธ์พร้อมกับคุณพิสุทธิ์ที่เชียงรายนะคะ”

“ครับ รบกวนคุณอรโทรจองโรงแรมเดิมให้ด้วยนะครับ ส่วนทางคุณพัทธ์เดี๋ยวผมจัดการเอง”

เอกลักษณ์ยังคงเอ่ยตอบเสียงทุ้มเช่นเคยพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆที่แม้จะย้ำประโยคเดิมๆว่า เขาจะจัดการเองทุกอย่าง แต่ก็ไม่ทำให้คนที่ถูกไล่ทางอ้อมจับได้ว่าใบหน้าคมสันที่มีแต่รอยยิ้มละมุนนั้นกำลังเก็บงำทุกอย่างที่เกี่ยวกับพัทธ์ไว้กับตัว จนอรอุมาที่เพียรพยายามจะข้ามกำแพงเพื่อเข้าถึงตัวพัทธ์ไม่เคยก้าวข้ามผ่านด่านแรกอย่างเอกลักษณ์ได้สักที

ผู้ช่วยหนุ่มยืนรอจนกระทั่งอรอุมากลับออกไป ก่อนที่ดวงตาเรียวรีจะหันมาจ้องแฟ้มเอกสารด่วนของประธานพงษ์ศักดิ์อย่างหนักใจ ... ใครไม่มาเป็นเขาไม่รู้หรอกว่า ไอ้ที่เขาบอกใครต่อใครว่า เรื่องคุณพัทธ์ผมจัดการเองน่ะ มันไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่พูดเลยสักนิดเดียว โดยเฉพาะเรื่องจากท่านประธานพงษ์ศักดิ์ อาแท้ๆของพัทธ์ที่ขนาดพัทธ์ประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ แต่กว่าจะมีญาติคนไหนมาเยี่ยมก็ต้องรอเคลียร์งานเป็นอาทิตย์ แถมยังส่งเอกสารงานด่วนมาให้พัทธ์ทำทั้งๆที่ป่วยอีก

“งานด่วน ... ไม่มีใครมีงานด่วนเท่ากับไอ้เอกคนนี้อีกแล้วล่ะ”

เอกลักษณ์มองแฟ้มตรงหน้าอย่างจนใจ ก่อนจะหยิบเอกสารจากลิ้นชักใต้โต๊ะยัดใส่แฟ้มงานด่วนไปด้วย แม้จะรู้ดีว่าอะไรจะเกิดตามมาบ้างถ้าพัทธ์ได้เห็นข้อมูลที่เขาแทบไม่ได้หลับได้นอนเพื่อไปสืบหาเรื่องให้เจ้านาย แต่สุดท้ายเอกลักษณ์ก็ยังยอมทำให้พัทธ์อย่างที่เคยทำมาเสมอ เพราะชายหนุ่มรู้ดีว่านอกจากเขาและลุงชุ่มแล้ว ดูเหมือนว่าครอบครัวที่เหลืออยู่ของพัทธ์นั้นจะไม่มีใครสักคนที่ให้ความสำคัญกับพัทธ์อีกแล้ว ไม่มีแล้วจริงๆ

 ..........................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น