เมโลดี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 447

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2562 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 20
แบบอักษร

หลังจากคุยกับบิดาด้วยความเคร่งเครียดสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น นิโคลัสและมาตินก็ออกมา เจอเข้ากับจันทราและลูกทั้งสอง

“หึ ตายยากจังนะ ฉันกำลังพูดถึงอยู่พอดี มาประจบเอาอะไรอีกล่ะ” หญิงสูงวัยพูดกระทบลูกเลี้ยง

“จะประจบเอาอะไรก็ช่าง ถ้าคนให้เขาเต็มใจ แล้วอีกอย่างฉันไม่ปล่อยให้ลูกฉันตายง่ายๆหรอก อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอริดอะไร” มาตินพูดใส่อารมณ์

“อะไรของคุณ จะกล่าวหาอะไรฉันอีก” จัทราตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็ง

“อย่าร้อนตัวสิ ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลย” มาตินบอกเสียงเรียบ

“ไม่ต้องพูดออกมาฉันก็รู้ คุณไม่เคยมองว่าฉันเีแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว ขอตัวแล้วกัน” เธอว่าก่อนจะรีบเดินออกจากจุดที่ทุกคนอยู่ แต่หารู้ไม่ว่า ใบหน้าสวยสง่าของหญิงชรากำลัง ซ่อนน้ำตาไว้ และคนที่เห็นคงมีเพียงนมิดา ที่เดินสวนลงมาจากบันไดชั้นบนเท่านั้น

“คุณท่านน...” เธอเอ่ยเรียกเสียงเบา ใครจะรู้ว่าใต้ท่าทางแข็งแกร่งน่าเกรงขามของหญิงชรานั้น กลับซ่อนความเจ็บปวดไว้มากมายจนไม่อาจมีใครคาดถึง

แต่หญิงสาวรุ่นลูกคนนี้นั้นกลับรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดนั้นเป็นอย่างดี เพราะเธอเองก็เคยตกอยู่ในสถานะที่ไม่ต่างจากจันทรานักและไม่รู้ว่าตอนนี้ก็ยังเป็นเล่นนั้นอยู่ไหม แต่จันทรานั้นต้องเก็บความรู้สึกแบบนั้นไว้ยาวนานตลอดหลายสิบปีที่ใช่ชีวิตคู่กับมาตินมา เป็นได้เพียงแค่ภรรยาที่ครอบครองแค่ตัวและใบทะเบียนสมรส แต่ไม่เคยได้ครอบครองหัวใจ เป็นได้แค่แม่ของลูก ที่เขาไม่เคยต้องการ นมิดาได้แต่มองตามอย่างเห็นใจ

“คุณพ่อน่าจะเห็นใจคุณแม่บ้างนะคะ ว่าคุณแม่จะเสียใจแค่ไหนกับสิ่งที่คุณพ่อทำกับคุณแม่มาตลอดยี่สิบกว่าปี” นาเดียเอ่ยขึ้นอย่างสุดจะทน

“อะไรของแกอีก ทุกวันนี้ฉันก็ให้ทุกอย่างแล้ว ให้เป็นใหญ่ในบ้าน งานการไม่ต้องทำ เงินของไม่เคยขาดมือ อยากได้อะไรก็ได้ แกจะให้ฉันทำอะไรอีก” มาตินย้อนลูกสาว

“ความรักความเมตตาไงคะ แบ่งมันมาให้คุณแม่บ้าง ผู้หญิงที่รักและซื่อสัตย์ต่อคุณพ่อมาตลอก แม้จะไม่เคยได้รับมันกลับมาเลย แค่ซักเศษเดียวที่คุณพ่อมีให้ผู้หญิงคนนั้น แบ่งมาให้ท่านซักนิดเถอะค่ะ” นาเดียว่าพร้อมทั้งพยายามกลั้นน้ำตา ด้วยต้องเห็นมารดาต้องเจอกับอะไร ตั้งแต่จะความได้

“...” ทุกคนในห้องต่างพากันเงียบไม่มีบทสนทนาใดๆหลุดออกมา

“นี่ครับงานที่พ่อให้ผมไปแก้ ลองตรวจดูนะครับว่าพอใช้ได้ไหม จะให้ผมแก้ตรงไหนเพิ่ม ส่วนเรื่องที่พ่อให้ผมช่วยสืบ ผมได้ข้อมูลมาแล้วนิดนึง น่าจะใช่มันเชื่อมโยงเพื่อสืบต่อได้” อเล็กซ์พูดแล้วลุกขึ้นตามมารดาไปด้านบน แววตาของชายหนุ่มไม่มีท่าทางกวนประสาทหรือขี้เล่นอีกต่อไป มันเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและจริงจัง ก่อนนาเดียจะลุกตาทขึ้นไปอีกคน

“ถ้าอย่างนั้นผมกับข้าวฟ่างขอตัวกลับก่อนนะครับ” นิโคลัสบอกก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“อืม กลับดีๆนะลูก ระวังตัวด้วย” ชายชราไม่ยอมขยับร่างแต่ตอบกลับเบาๆเท่านั้น

“ข้าวกลับแล้วนะคะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะคุณท่าน” นมิดาคุกเข่าลงตรงหน้าชายชรา แล้วจับมือท่านอย่างให้กำลังใจ

“ขอบใจลูก” มาตินยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกสะใภ้ด้วยความเอ็นดู

“กลับถึงคอนโดเตรียมเก็บกระเป๋าเดินทางนะ เอาเฉพาะของใช้ที่จำเป็น อะไรซื้อได้ค่อยไปซื้อเอาที่นั่น” นิโคลัสหันไปบอกภรรยาคนสวยเมื่ออยู่บนรถ

“เอ๋? เราจะไปไหนกันคะ” นมิดาถามด้วยท่าทางตกใจ เพราะทำไมถึงกะทันหันอย่างนี้

“เราจะไปอยู่ที่ต่างจังหวัดซักพัก” ชายหนุ่มบอกเสียงเรียบ

“ทำไมถึง...”

“ถ้าอยู่ที่นี่ข้าวจะเป็นอันตราย วันนี้คนที่มันต้องการทำร้ายไม่ใช่พี่ แต่เป็นข้าว เพราะฉะนั้นพี่ต้องพาข้าวไปอยู่ที่ปลอดภัยซักพักนึง” เขาบอกเหตุผล

“แล้วงานที่นี่ล่ะคะ?” ไม่วายมีคำถามจากความสงสัยจากคนสวยข้างๆตามมาเรื่อยๆ

“ไม่ต้องห่วงหรอก พ่อบอกว่ามันต้องการเล่นงานข้าวกับพี่ เพราะพี่เป็นเสี้ยนหนามมัน และมันก็ประมาทอเล็กซ์เกินไป เพราะคนที่กำลังตามสืบจริงๆคืออเล็กซ์ มันคงคิดว่าเจ้านั่นไม่มีทางทำได้ เลยพุ่งตรงมาที่พี่” นิโคลัสอธิบายภรรยาต่อ และมองหน้าเธอที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคำถาม

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าวล่ะคะ?”

“ก็สาเหตุที่พ่อข้าวเสียชีวิตส่วนนึงมาจากเรื่องนี้ พวกมันคิดว่าข้าวมีหลักฐานที่พ่อทิ้งไว้ มันเลยต้องการตัวของข้าวไง ส่วนอเล็กซ์ที่ตอนนี้เร่งทำงานอย่างขยันขันแข็งเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ด้วยไปกว่าพี่ แล้วก็ต้องการหาหลักฐานมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้แม่ตัวเองด้วย” เขาอธิบายให้เธอฟังยาวเหยียด

“น่าสงสารคุณจันทรานะคะ เธอรักคุณท่านมาก” นมิดาพูดอย่างเศร้า

“อืม แต่พ่อก็ไม่ได้ใจร้ายเสียทีเดียวนะ ถึงจะปากแข็งอย่างนั้น แต่ก็ดูออกว่าท่านเองก็เป็นห่วงคุณหญิงเหมือนกันนั่นแหละ” นิโคลัสพูดอย่างยิ้มๆ

“พี่นิคไม่โกรธคุณหญิงท่านหรอคะ”

“ไม่ครับ ถึงท่านจะร้าย แต่ท่านก็ทำเพราะท่านรักพ่อ ท่านรักลูกท่าน ส่วนความรักของพ่อแม่พี่ ถึงท่านจะรักกันมากแค่ไหน แต่ตอนนี้มันก็เป็นเรื่องของหัวใจและความทรงจำ คนเราต้องอยู่กับปัจจุบัน และสนใจความรู้สึกของคนที่อยู่ มากกว่าคนที่ตายไปแล้ว ไม่งั้นก็จะไม่มีใครมีความสุขได้เลยซักคน” เขาบอกด้วยรอยยิ้ม แค่เพียงได้รู้ว่าบิดานั้นรักมารดาของเขามากแค่ไหน และเขาก็ไม่ใช่ลูกที่พ่อไม่ต้องการอย่างที่เคยคิด เพียงเท่านี้เขาก็ดีใจแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้บิดารักเพียงแต่มารดาที่จากโลกนี้ไปแล้ว แต่ท่านควรมีความสุขกับปัจจุบัน และเขาเองก็จะทำเช่นกัน

“นั่นสิคะ” เธอบอกก่อนจะเงยหน้ามองเขาแล้วยิ้มออกมาน้อยๆ

คอนโด

“ข้าวจะอาบน้ำเดี๋ยวนี้ไหมครับ” นิโคลัสถามภรรยา

“ค่ะ เอ่อคุณชะ...พี่นิคจะอาบก่อนก็ได้นะคะ” เธอรีบแก้คำผิดในทันที แต่ก็เรียกความไม่พอใจจากอีกคนได้พอสมควร

“ไม่ได้อยากอาบก่อน อยากให้อาบให้” เขาบอกเธออย่างเอาแต่ใจ

“แต่ว่า...” เธอกำลังจะเอ่ยแย้ง

“ก็รู้หนิว่าผัวเจ็บ ยังจะใจดำให้อาบเองอีก แล้วบอกไว้เลยว่ายังไม่หายโกรธเรื่องก่อนหน้านี้นะ ไหนจะสรรพนามนี้อีก

เมื่อถูกเขาต้อนจนมุม นมิดาจึงไม่อาจเอ่ยแย้งได้ ต้องยอมรับความต้องการจากเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ค่ะ ข้าวยอมแล้ว” เธอบอกกึ่งประชด

“ดีครับ งั้นมาถอดเสื้อผ้าให้พี่หน่อย” เขาบอกด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ค่ะ” เธอตอบรับอย่างไม่มีหนทางปฏิเสธ

“ถอดของตัวเองด้วย” หลังจากเธอจัดการกับเสื้อผ้าเขาเสร็จ เขาก็ออกคำสั่งกับเธออีกทันที

“เฮ้อ” ร่างบางถอนกายใจออกมาเบาๆกับคนเอาแต่ใจตัวเอง

“กล้าถอนหายใจให้ผัวหรอ” นิโคลัสเดินเข้าไปประชิดร่างบางก่อนจะคว้าเอาเอวขอดมาแนบตัว แล้วแกล้งถามเสียงเข้ม

“...”นมิดาไม่ตอบแต่เงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะหน้างอปากคว่ำอย่างเหนื่อยหน่ายที่ต้องตามใจคุณชายซานานคนนี้

“กล้าเมินผัวหรอ” เมื่อไม่มีเสียงหวานจากอีกคน คนตัวสูงก็ถามอย่างงี่เง่าอีกครั้ง

“พี่นิคจะอาบน้ำหรือชวนข้าวทะเลาะคะ ข้าวเหนื่อยอยากพักแล้วนะคะ” เธอว่าเสียงอ่อนด้วยเหนื่อยทั้งกายทั้งใจ

“เห็นว่าเหนื่อยหรอกนะถึงยอม” แม้จะไม่พอใจอยู่บ้างแต่เขาก็ต้องเก็บอารมณ์เอาไว้ เพราะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้วจริงๆ

“ขอบคุณค่ะ” ร่างบางกระแทกเสียงใส่เชิงประชดเขาเล็กน้อยก่อนจะจัดการกับเสื้อผ้าตัวเองแล้วเดินนำเข้าไปในห้องน้ำ

ใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน ทั้งสองก็อยู่ในชุดนอนขึ้นมาบนเตียงเรียบร้อย โดยที่ร่างบางขึ้นมาก่อน แล้วนอนหันหลังให้สามีหนุ่ม

นิโคลัสจัดการธุระส่วนตัวเสร็จทีหลัง ปีนขึ้นมาบนเตียงตามร่างบาง ก่อนจะมองเธอตาปริบ เพราะเธอนอนหันหลังให้ไ่สนใจคนงี่เง่าอย่างเขา

นิโคลัสจัดการสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มแล้วเอื้มมือไปปิดไฟ ก่อนจะล้มตัวลงนอนมองหลังภรรยาซักพัก

และก็เป็นเขาเองที่ทนไม่ไหวต้องขยับตัวเข้าไปใกล้ภรรยาสุดที่รัก แล้วเอาแขนข้างที่ไม่เจ็บสอดไปใต้ร่างเล็ก แล้วดึงเฌอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

นมิดาก็ไม่ได้มีอาการต่อต้านแต่อย่างใด ขยับเข้าไปซุกอกอุ่นของเขาแล้วกอดเอวสอบไว้

“ขอโทษที่งี่เง่าครับ” เขาเริ่มพูดขี้นก่อนท่ามกลางความเงียบที่มีแค่เสียงเบาๆจากเครื่องปรับกาศเท่านั้น

“ข้าวก็ขอโทษที่ทำให้ไม่พอใจค่ะ” เสียงหวานบอกอย่างรู้สึกผิด

“โอเค เรามาเริ่มใหม่ ต่อไปนี้ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหน เราจะต้องคุยกันให้เคลียร์ก่อนนอน เราจะไม่นอนแบบที่ไม่สบายใจดีไหมครับ” เขาถามพลางกระชับวงแขนกอดเธอให้แน่นขึ้น

“ดีค่ะ ขอบคุณนะคะที่วันนี้ปกป้องข้าว ข้าวรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่ได้อยู่ใกล้ๆพี่นิค” เธอบอกเขาด้วยรอยยิ้ม

“พี่ก็จะปกป้องดูแลข้าวตลอดไป จุ๊บ ฝันดีครับคนดี” เขาบอกแล้วจูบหน้าฝากมนอย่างักใคร่

“จุ๊บ ฝันดีค่ะเจ้าชายของข้าว” ปากเล็กจูบลงบนคางของสามีแล้วพูดออกมาเสียงหวาน แต่ภายใต้ความมือนั้น ใครจะรู้ว่าหน้าสวยนั้นเห่อร้อนด้วยความเขินอายในคำพูดของตัวเอง

“หึหึ” นิโคลัสหัวเราะออกมาอย่างมีรวามสุข ทั้งคู่กอดกันก่อนเข้าสู้นิทรา ต่อจากนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอแค่คุยกันให้เข้าใจ ไม่ค้างคา ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี


มาแล้วจ้าาาา ยังมีใครรอไหมเอ่ย ขอเสียงหน่อยเร็ว

อ่านแล้วจะเป็นไบโพลา ตามอารมณ์พระนางของเราแทบไม่ทันกันเลยทีเดียว5555555

ความคิดเห็น