丽瞐(ลี่จิง)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่21 ในวันที่ฝนตก

ชื่อตอน : บทที่21 ในวันที่ฝนตก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 139

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่21 ในวันที่ฝนตก
แบบอักษร

​"ท่านทำอะไรของท่านหน่ะ !! ทำไมต้องย้ายจวนข้าด้วย" นางตะโกนใส่เขา  เขาเงยหน้าขึ้นมามองนาง เขารีบลุกตัวขึ้น พร้อมกับตะโกนเสียงแข็งว่า

 "เจ้าทำอะไรของเจ้า!!" นาง ง่ำๆงึ่งๆ อยู่ชั่วครู่ 

"ข้า..ข้าทำอะไรเจ้านั่นแหละทำ!!" นางยกนิ้วชี้ใส่หน้าเขา 

"พรึ่บ" เขาคว้าผ้าคลุมตัวบนตัวของเขาไปคลุมบนร่างของนาง 

"เจ้าบอกข้ามาสิ ว่าเจ้าคงไม่ได้วิ่งมาทั้งชุดนี้หรอกนะ" เสียงของเขาน่ากลัวมาก 

"ชุดนี้?" นางค่อยๆก้มหน้าลงไปมองชุดที่ตนใส่ 

"พรึบ" แล้วดึงผ้าคลุมตัวของเขามาห่อตัวของนางจนมิด

 "เสี่ยวเออร์อยู่ที่ใด ฉะไหนปล่อยให้นายของตนใส่เสื้อผ้าเช่นนี้มาได้ ข้าจะลงโทษ!!" เขาเสียงแข็งใส่นาง นางหันหลังกลับไปมองที่ที่นางวิ่งมาพบว่าเหล่าองค์รักษ์ กำลังซุบซิบนินทานางอยู่ 

"เป็นถึงคุณหนูแต่ทำไมถึงได้ปล่อยเนื้อปล่อยตัวแบบนี้เสียได้" 

"ใช่ๆ ข้าเห็นด้วย หากคนอื่นเห็นเข้าคงจะขำน่าดู" พวกเขาพูด ทำพลันเอานางหน้าเสีย 

"ปัง" เขาปิดประตูจวน นางก้มหน้าลง 

"ข้าเป็นคนทำให้ท่านเสียชื่อเสียง ... ท่านอุตส่าห์นำข้ามาที่นี้ให้ทั้งน้ำ ทั้งอาหาร ทั้งเสื้อผ้าสวยๆ แถมยังให้ยศข้าเป็นคุณหนูอีก " นางทำหน้าสำนึกผิด 

"พอเถอะ" เขาพูดขึ้น

"เอ๊ะ" นางอุทานออกมาเล็กน้อย 

"เอา เอานี่ไปเปลี่ยนซะ" เขายื่นชุดออกมาให้นาง

 "ไปเปลี่ยนเสียเดี๋ยวคนอื่นจักมองว่าไม่ดี" เขาพูดเหมือนกำลังปลอบนางเล็กน้อย นางรีบคว้าเสื้อแล้วไปเปลี่ยนทันที ในระหว่างที่นางเปลี่ยนเสื้อ ก็คิดในใจว่า 

'ทำไมเขาถึงดีกับข้าเช่นนี้หล่ะ หรือ ทว่า เขาจะเป็นสัตว์เทพให้ข้าแล้ว' นางคิดในใจ นางค่อยๆเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด 

"เจ้าจะทำอะไรหน่ะ" นางอุทานเล็กน้อย เขาค่อยๆถอดปิ่นปักผมบนผมของนาง แล้วเขาก็ปักปิ่นปักผมของเขาเข้าไปแทน 

"ได้ยินว่าเจ้าชอบต้นท้อ ข้าเลยสั่งทำให้ " เขาหันหลังไป นางจับปิ่นปักผมบนผมของนาง 

'ปิ่นปักผม ดอกท้อเหรอ นี่เขากำลังเอาใจข้าอยู่งั้นเหรอ ไม่จริงน่า เขาก็เป็นได้แค่ปีศาจวิตถารเท่านั้นแหละ' นางคิดในใจแล้วก็ยิ้มแฉ่ง 

"ว่าแต่ท่านจะพาข้าไปไหนหรือ??" นางถามเขา 

"ไปไหน?" เขาถาม 

"ท่านให้ข้าแต่งชุดสวยขนาดนี้ ไม่ได้จะพาไปเที่ยวที่ไหนฤา??" นางคะยั้นคะยอ ให้เขาตอบ 

"ไม่เสียที ที่มีเจ้าให้ดูแล รีบไปเถิด ก่อนจะเลยเวลามามากกว่านี้" เขารีบเดินออกไปจากจวน เหล่าองค์รักษ์ ทำหน้านิ่ง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางค่อยๆเดินตามเขาไปช้าๆ นางวางท่าทีสง่าราวกับเป็นคุณหนูจริงๆ นางทำเสมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

"ส่งมือมาสิ" เขายื่นมือมาให้นางแตะ นางแตะมือเขาแล้วขึ้นไปนั่งบนเกี้ยว 

"ว่าแต่ ท่านจะพาข้าไปไหนฤา??" นางอยากรู้จนใจจะขาด 

"อีกไม่กี่ชั่วยามเจ้าก็จักรู้เอง" เขาทำท่านิ่งใส่นาง 

'ฮึ ทำเป็นห่วงตัว ข้าจะแกล้งให้เข็ดเลยคอยดู' นางคิดในใจ 

"ว้ายย" ทางค่อนข้างขรุขระไม่เป็นทาง แถมยังมีท่าทีว่าฝนจะตกอีก 

"นี่ ท่านพาข้ามาเที่ยว หรือมาลงนรกกัน !!! ทำไมถนนถึงเลวร้ายเช่นนี้" นางพูดเสียงแข็งใส่เขา

 "เอือก" คนบังคับเกี้ยวจู่ๆ ก็ไม่รู้มีธนูที่ใดยิงมาโดยไม่ทราบสาเหตุ  เขารีบกระโจนไปบังคับม้าทันที 

"จับไว้ดีๆ" เขาตะโกนออกมา นางรีบคว้ามือไปจับผ้าไว้ผืนหนึ่ง 

"เอียด" ในที่สุดเขาก็หยุดรถม้าได้ นางค่อยๆเปิดม่านทีละนิด ทีละนิด เขายื่นมือส่งให้นางประคองตอนลงรถม้า 

"ฮึบ" นางกระโดดลงมา 

"ซู่ซู่" ฝนเริ่มตกลงมาแล้ว ทั้งสองรีบวิ่งไปหาที่หลบฝน 

"เปียกจนได้" นางพูดพึมพำออกมา แล้วจ้องเขม็งไปที่เขา 

"มองอะไร!!" สายตาของเขาจ้องมองไปที่เสื้อเปียกๆของนาง นางรีบดึงผ้าคลุมมาปิดตัวจนมิดชิด 

"ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก มีแต่เจ้าที่จะทำมากกว่า" เขาพูด 

"ข้าเป็นหญิงนะ เรื่องแบบนี้จะไว้ใจได้อย่างไรกัน" นางพูดพร้อมกับกอด อก 

"ถอดมันออกซะ" เขาพูดขึ้น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น