หมากระเป๋า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#21 Vampire cruel ลวงรักแวมไพร์

ชื่อตอน : #21 Vampire cruel ลวงรักแวมไพร์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 283

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2562 00:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#21 Vampire cruel ลวงรักแวมไพร์
แบบอักษร


"ตื่นได้แล้ว" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูคนตัวเล็กกว่า

"ไม่เอา" คนขี้เกียจตอบเสียงอู้อี้

"ขี้เซา" มือหนายีหัวทิวาเล่นเบาๆอย่างเอ็นดู

 เพี้ยะ!  มือบางตีเข้าที่มือหนาไปทีหนึ่ง  

 "ทำแบบนั้นผมมันก็ยุ่งพันกันหมดสิ"  คิ้วสวยขมวดเข้าหากันจ้องหน้าร่างสูงอย่างเอาเรื่อง = =' ตาเรียวสวยหลุบต่ำลงไปมองซิกแพคของร่างสูงเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าหนี

"ก็ไม่ตื่นสักที" คารอนพูดเสียงเรียบ

" ก็ใครใช้ให้ทำเรื่องแบบนั้นกันเล่า ใส่เสื้อผ้าดีๆหน่อยเห็นแล้วอุบาทว์ตา"  ทิวาบ่นพึมพำเสียงอู้อี้

" เรื่องอะไร " คารอนที่ฟังไม่ชัดเมื่อครู่ถามขึ้นพร้อมกับติดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเก่ง

"เปล่า" คนตัวเล็กพูดเสียงงอนพร้อมกับล้มตัวลงนอนหันหลังให้ร่างสูง

"ลุกไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้จะได้กินข้าวกินยา" มือหนาดึงผ้าห่มออกจากคนตัวเล็กแล้วดึงแขนอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียง

"ไม่อาบได้มั้ยนะนะ ไม่อาบได้มั้ย" คนไม่มีทางเลือกอย่างทิวาก็ได้แต่ขอร้องอ้อนวอนส่งสายตาเว้าวอนชวนสงสารให้คนตัวโตกว่าเห็นใจ

"ไม่ได้"

"ไม่เอา ไม่อาบ "

"เหตุผล" คารอนเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

"เจ็บหลังอ่ะไม่รู้ไปโดนอะไรมาแถมปวดหัวด้วยขอไม่อาบนะเมื่อเช้าอาบแล้ว"  ทิวายิ้มตาหยีแห้งๆส่งให้คารอนที่ยืนทำหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างเตียง

หึ "ก็ไม่บอก" แขนแกร่งสอดเข้าไปใต้ร่างของทิวาแล้วค่อยๆยกขึ้นอย่างระมัดระวัง

"ก็ไม่ถามเอง" ทิวาก้มหน้างุดพูดขึ้น

"ย้อน" 

"เปล่าย้อนซะหน่อย เมื่อเช้าผมอาบแล้วนะจะอาบอีกทำไมคนกำลังไม่สบายแถมไม่เปลืองน้ำด้วยไงคุณ" 

"แค่อาบน้ำมันไม่ทำให้นายตายหรอก" คารอนวางทิวาลงในอ่างอาบน้ำที่ตัวเองเปิดน้ำอุ่นใส่ไว้

"อาบเองได้" ทิวาแย่งขวดแชมพูจากมือหนามาถือไว้

"จะอายทำไมเมื่อเช้าเห็นหมดแล้ว ทุกซอกทุกมุม" คารอนแย่งแชมพูกลับมาถือพร้อมกับยิ้มมุมปาก

"ไอ้คนลามก ใครใช้ให้พูดเรื่องแบบนั้นกันเล่า" ทิวาหันหน้าแดงเถือกหนีคารอนเมื่อนึกถึงเรื่องน่าอายเมื่อเช้า

หึ "นั่งนิ่งๆอย่าดื้อ ถ้าเกิดฉันโมโหขึ้นมาแล้วจับผู้ชายตัวเล็กๆอย่างนายกดน้ำตายไม่รู้ด้วยนะ" 

"อะ..อือ" ทิวาครางตอบเสียงตะกุกตะกักเพราะกลัวว่าร่างสูงจะทำจริง

คารอนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่ใส่ให้คนตัวเล็กเมื่อเช้าออก

"จะนอนต่อก็ได้นะ" 

"........" มือหนาค่อยๆชะโลมแชมพูลงนวดผมยาวอย่างระมัดระวังไม่ให้มันไหลเข้าตาคนตัวเล็ก หึ ปากหยักยกยิ้มอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนมองคนหลับในอ่าง 'สงสัยคงจะง่วงจริง' ...................................................................................................

"ทิวา"

มือหนาเขย่าไหล่เรียกสติคนหลับคอพับในอ่างเบาๆ

อื้อออ มือบางปัดมือหนาออกจากไหล่อย่างรำคาญใจแล้วนอนต่อ

คารอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะดึงตัวทิวาขึ้นจากอ่างแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาห่อตัวอีกฝ่ายเอาไว้

"จะใส่ชุดไหน" คารอนพูดพร้อมกับวางร่างบางลงบนเตียง

" ชุดไหนก็ได้ "  หลังจากได้คำตอบคารอนรีบเดินไปเปิดตู้หยิบเชิ้ตสีขาวของทิวากับกางเกงสแลคสีดำที่เจ้าตัวชอบใส่ ก่อนจะปิดตู้เสื้อผ้ามือหนาไม่ลืมที่จะหยิบกางเกงชั้นในกับเสื้อกล้ามติดมือออกมาให้คนตัวเล็กที่นุ่งผ้านั่งสัปหงกเอนไปมาอยู่บนเตียงด้วย

"เดี๋ยว อย่าเพิ่งปิดตู้ " 

" อะไร?"

"บราอยู่ในลิ้นชักชั้น3หยิบมาให้ผมด้วย เอ้อ!แล้วก็ฝากหยิบซิลิโคนมาด้วยนะอยู่ในลิ้นชักชั้น3เหมือนกัน ขอบคุณ" 

ร่างสูงถอนหายใจออกมาเบาๆ(รอบที่ล้านแปด) แล้วหันกลับไปหยิบของตามที่คนตัวเล็กสั่งเมื่อครู่

"เอาไปทำไม? " คารอนหันไปถามทิวาพร้อมกับหยิบแผ่นนูนๆขึ้นมาพลิกดู

" ดูปากผมนะ ผมอยู่ที่นี่แทนพี่ว่านพี่สาวของผมในฐานะภรรยาของคุณ คุณอยากมีภรรยาหน้าอกไข่ดาวรึไง "

"ก็นายไงภรรยาฉันหน้าอกก็ไม่เห็นจะมีหนิแบนอย่างกับไม้กระดาน"  คารอนพูดหน้าตายมองหน้าอกเปลือยทิวา

"พูดบ้าอะไรของคุณผมเป็นผู้ชายนะจะให้มีเหมือนผู้หญิงมันก็ใช่ซะที่ไหนล่ะ เอามาเร็วๆผมจะได้รีบใส่เดี๋ยวคนอื่นเข้ามาเห็นความจะแตก"

 คารอนวางชุดของทิวาลงบนเตียงแล้วเดินไปหยิบหลอดยาที่หัวเตียงก่อนจะเดินกลับมาที่ปลายเตียงอีกครั้ง   

"หันหลังมานี่"

"อะไร"

"......." คารอนไม่ตอบ มือหนาดึงตัวทิวาหันหลังให้ตัวเอง นิ้วเรียวยาวปาดเจลเย็นทาตรงบริเวณผิวที่ขึ้นรอยช้ำขนาดใหญ่บนเอวให้ทิวา

"เจลเย็นน่ะ ตรงเอวนายที่ล้มกระแทกหินเมื่อคืนมันช้ำ"

"ถึงว่าล่ะทำไมรู้สึกขัดๆขอบคุณนะ"

" ....... " คารอนปิดฝาหลอดยาแล้วลุกขึ้น   "เดี๋ยว" ทิวาขว้ามือคารอนเอาไว้

"คือ ติดนี่ให้หน่อย" ทิวาหันหลังให้คารอน

"จะยั่ว?" มือหนายื่นไปติดเกราะบราให้คนตัวเล็กจากด้านหลัง

"ลามก จะไปไหนก็ไปเลยไป"  หึ คารอนส่ายหน้าให้คนตัวเล็กเบาๆแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำใหม่อีกรอบ 

-------------------------------------------------------

"ผมดูเป็นไงบ้างแต่งแบบนี้ผมหล่อมากเลยใช่ปะ " ทิวาลุกขึ้นหมุนตัวหันไปทางคารอน

" ก็งั้นๆ " เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองสำรวจคนตรงหน้า

"กลัวผมหล่อกว่าก็บอกมาเถอะ" พูดจบเจ้าตัวก็เดินลงไปข้างล่างโดยมีคารอนคอยเดินประกบหลัง

"คุณวาป่วยเป็นยังไงบ้างคะผอมลงเยอะเลยนะคะเนี้ย" ผมหันไปมองป้าปริกไอ้สายตาวิ้งๆมองผมกับคารอนสลับกันนั่นมันหมายความว่าอะไร

"ก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ว่าแต่ป้ามีอะไรรึเปล่าคะทำไมถึงมองวาแบบนั้น" เสียงหวานติดทุ้มเล็กน้อยเอ่ยถามคนอายุมากกว่าด้วยความสงสัย

"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรรีบไปทานข้าวเย็นเถอะค่ะ ป้ากำลังจะขึ้นไปเรียกอยู่แล้วเชียว "พูดจบเจ้าตัวก็ดันหลังทิวาให้รีบเดินไปที่ห้องอาหาร

 คารอนเมื่อเห็นท่าไม่ดีกับอาการของคนป่วยที่เพิ่งจะดีขึ้นจึงกระแอมไอแล้วพูดขัดขึ้น 

  " ให้คุณเขาเดินเองจะดีกว่านะครับเพิ่งหายป่วย"

"เอ่อ..นั่นสิคะป้าขอโทษนะคะป้าดีใจจนลืมตัวไปหน่อย"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"ไปเอาน้ำสีแดงที่อยู่ในถุงเล็กๆในตู้เย็นใส่แก้วมาให้ผมหน่อยครับ"

"ค่ะ" ปริกโค้งหัวรับคำแล้วเดินเข้าไปในครัวอย่างเร็ว

"เจ้าพระคุณเอ้ยยย!! นายหัวอยู่ในห้องกับคุณวาทั้งวัน พอออกมาจากห้องก็ดูเป็นห่วงเป็นใยคุณวาเหลือเกินข้าว่านะไร่เราจะมีลูกเล็กเด็กแดงคุณหนูคุณชายตัวน้อยๆมาวิ่งเล่นก็คราวนี้แหละ"

"คงจะน่ารักน่าชังเนอะป้า" สาวใช้อีกคนที่กำลังเช็ดช้อนเช็ดจานพูดขึ้น

"แน่นอนสิวะ นายหัวก็หล่อคุณวาก็สวยมีเรอะจะไม่น่ารักน่าชัง พูดแล้วก็สาธุเจ้าพระคุณเอ้ย! ขอให้นายหญิงมีคุณชายน้อยเร็วๆด้วยเถิดสาธุ~"

เพล้ง!! "อะไรอีมิ้งมึงมีปัญหาอะไร" ปริกมองเศษจานกระเบื้องแตกบนพื้นอย่างไม่พอใจ

"ไม่มี!!"  มิ้งตอบเสียงห้วนพร้อมกับเชิดขึ้น

"กลับมาเก็บเศษกระเบื้องเลยนะมึง" ปริกมองมิ้งตาเขียว

"ป้าขยันก็ทำไปสิ ฉันจะไปหาคุณเลนน่า" พูดจบมิ้งก็ถือจานใบใหม่ออกไปให้นายของตนที่ห้องอาหาร

" เดี๋ยวเถอะกูจะไล่มึงออกสักวัน ข้าไปล่ะเอายาบำรุงไปให้นายหญิง เศษจานเนี้ยก็ไปไล่จิกหัวมันกลับมาเก็บด้วยล่ะ"

" อิอิ จ้ะป้า" พูดจบปริกก็เดินถือแก้วน้ำสีแดงออกไปจากห้องครัว

"นี่คุณพอแล้วอาหารล้นจานฉันแล้วเนี้ย"  เสียงหวานพูดขึ้นอย่างหวาดๆกับกองภูเขาอาหารหลากชนิดในจานข้าวตรงหน้า

"กินเยอะๆสิดี" คารอนยักคิ้วให้ทิวาแล้วก้มลงไปกินต่อ

"มาแล้วค่ะ" ปริกวางแก้วน้ำสีแดงลงบนโต๊ะ

"ขอบคุณค่ะป้าปริก ไม่เอาเดี๋ยวฉันอ้วนนะคุณพอแล้วๆ" ทิวาพูดปรามคารอนที่กำลังเมามันส์ในการตักอาหารใส่จานตัวเองเบาๆ

"ไม่อ้วนหรอกแต่ถึงจะอ้วนก็รัก"  คารอนพูดเสียงเย็นหน้านิ่งตามสไตล์ตัวเอง

"พูดอะไรอายคุณมะปรางกับคุณเลนน่าหน่อยสิคุณ"

" อายทำไมเมื่อเช้านี้เรายัง......" อั้ม!!

" อร่อยมั้ยคะคุณ" ทิวาตักข้าวในจานคำใหญ่ยัดเข้าปากคารอนเพื่อไม่ให้เจ้าตัวพูดต่อจนจบประโยคน่าอายที่ตัวเองลื่นล้มในห้องน้ำเมื่อเช้า

"....." ทิวายิ้มน้อยๆให้มะปรางกับเลนน่าที่กำลังมองพวกเขาทั้งคู่ด้วยความประหลาดใจที่วันนี้คารอนดูพูดมากเป็นพิเศษ

"ทานต่อกันเถอะค่ะ"  ทิวายิ้มแห้งๆให้คนทั้งสอง

"ค่ะ" มะปรางยิ้มหวานตาหยีตอบทิวา

แกร็ก "น่าเบื่อ" เลนน่าวางช้อนลงบนจานแล้วเดินออกไปอย่างเอาแต่ใจ

"เพราะคุณคนเดียวเลยคารอน" ทิวาไม่วายหันไปต่อว่าชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารในจานไม่สนใจบรรยากาศมาคุในห้องอาหารเลยสักนิด

อารหารมื้อเย็นดำเนินไปด้วยความเงียบเชียบ ทั้งสามตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารในจานของใครของมันมีบ้างที่คารอนแอบตักอาหารใส่จานของทิวาแต่ก็ไม่วายจะโดนดุอยู่เนืองๆ

"วันนี้เข้าเมืองกัน" อยู่ๆคารอนก็พูดโพล่งขึ้นมาทำให้ทิวาและมะปรางมองหน้ากันนิ่ง งุนงงว่าประโยคเมื่อครู่ คารอนพูดกับใคร

"พี่คารอนจะเข้าเมืองหรอคะ" มะปรางวางช้อนลงแล้วยิ้มหวานถามคารอนในใจแอบลุ้นว่ายังไงก็ต้องเป็นตัวเธอเองแน่นอนที่จะได้ไปงานคืนนี้เพราะพ่อของเธอเป็นผู้มีอิทธิพลในระแวกนี้

"วานิสาวันนี้เราจะเข้าเมืองกัน " มะปรางหน้าถอดสีทันทีที่คารอนพูดจบ  ปากเล็กเรียวสวยเมื่อครู่ค่อยๆหุบยิ้มลงกลายเป็นเส้นตรงเรียบตึง

"เราจะไปทำไมคะ?" เสียงหวานติดทุ้มนิดๆถามคารอนอย่างสงสัย

"งานเปิดตัวโรงแรมใหม่ของเคลวินน่ะ" คารอนตอบเสียงเรียบแล้วก้มลงกินข้าวต่อ

"วันนี้ฉันรู้สึกไม่สบายให้คุณมะปรางไปแทนฉันเถอะนะคะ"  แค่ก แค่ก ทิวาแสร้งปิดปากทำเป็นไอเล็กน้อย

"ไม่ได้งานนี้มีแค่คุณเท่านั้นต้องไปกับผมวานิสา"  คารอนยื่นคำขาดน้ำเสียงจริงจัง

"แต่ฉันกำลังไม่สบายอยู่นะ" ทิวาค้านหัวชนฝา

"เท่าที่ดูก็สบายดีหนิ" คารอนวางช้อนลงแล้วจับใบหน้าเรียวพลิกซ้ายพลิกขวา

"แต่...แต่ฉันอยากให้คุณมะปรางไปหนิ" ทิวาค้านอีกรอบ ทำให้คารอนชักสีหน้าหงุดหงิดไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจนที่ทิวาพูดไม่รู้เรื่อง

"เอ่อไม่เป็นไรค่ะวันนี้มะปรางว่าจะเข้าครัวทำเค้กสูตรใหม่พอดีคุณว่านไปกับพี่คารอนเถอะค่ะ" มะปรางเห็นท่าไม่ดีพูดแทรกขึ้นเสียงแผ่ว มือเล็กบางยื่นไปแตะมือเรียวขาวของทิวาเบาๆ

"งั้นก็ได้ค่ะฉันไปก็ได้" ทิวาพูดเสียงหงอยแล้วก้มลงกินข้าวต่ออย่างรู้สึกผิดในใจ

.............................................................................................. 

ปังงง "คารอนทำไมคุณไม่ให้คุณมะปรางไป เธอสวย เธอกิริยามารยาทดีเธอมีความกุลสตรี สรุปคือเธอดีกว่าผมทุกอย่างทำไมคุณไม่ให้เธอไป" ทิวาพูดด้วยน้ำเสียงอัดอั้นสุดจะทน

"ทิวาฟังนะ เหตุผลเดียวที่ผมเลือกคุณคือผมต้องการใครสักคนที่คอยเดินเคียงข้างผมเป็นหน้าเป็นตาให้ผมซึ่งผมจะเอาใครไปก็ได้แต่ผมเลือกคุณ" คารอนพูดตัดพ้อน้อยใจอีกฝ่ายพร้อมกับหันหลังให้ทิวา

"แต่คุณมะปรางเค้าดูรักคุณมากนะ"  ทิวาคว้ามือของคารอนเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายเดินหนีไปก่อนที่ตัวเองจะพูดจบ

"แต่ผมไม่ได้รักมะปรางแล้ว ผมรักคุณ .......ได้ยินมั้ยผมรักคุณทิวา ผมรักคุณจนจะบ้าตายอยู่แล้ว"  

"......" ตาคมสวยมองแผ่นหลังใหญ่ของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกผิดที่ยัดเยียดมะปรางให้อีกฝ่ายเมื่อครู่

"รีบไปแต่งตัวเถอะชุดไบรอันเอาขึ้นมาให้แล้วอยู่ในตู้"  คารอนแกะมือทิวาออกจากมือตัวเองแล้วเดินออกจากห้อง

"รักอย่างนั้นหรอ หึ แต่ผมรักคุณไม่ได้ ผมจะรักว่าที่สามีของพี่สาวผมไม่ได้ ทั้งหมดที่ผมทำก็เพื่อถ่วงเวลาให้พี่สาวผมก็เท่านั้นสักวันหนึ่งผมกับคุณเราก็จะกลายเป็นแค่คนรู้จักกันเท่านั้น " ทิวาพึมพำเบาๆมองประตูห้อง

"พร้อมรึยังสำหรับคืนนี้" แน็กหันไปถามเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งเช็ดลำกล้องปืนอยู่อีกเตียง

"อืม"  ชายหนุ่มครางตอบเบาๆในลำคอ

"คุณวาสวยจังเลยค่ะ" ปริกที่เห็นทิวาในชุดเดรสยาวสีขาวสวยดูสวยบริสุทธิ์พูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปช่วยถือกระเป๋า

"ขอบคุณค่ะ" เสียงหวานติดทุ้มพูดขึ้น

"นานๆจะเห็นคุณวาแต่งตัวแบบนี้ก็ดูสวยแปลกไปอีกแบบนะคะ ถึงว่าล่ะนายหัวถึงหวงนักหวงหนาอิอิ มีภรรยาสวยนี่เอง" 

"ป้าก็ว่าเกินจริงไป คุณมะปรางเธอสวยกว่าวาอีกนะคะ"

"ไม่เกินจริงหรอกค่ะ แต่งหวานก็สวยแต่งแซ่บๆปากแดงๆแบบนี้ก็สวย คุณวาของป้าสวยจะตาย"

"งั้นหรอคะแล้วนี่คุณคารอนเค้าลงมารึยังคะ"

"นายหัวไปรอที่รถแล้วค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นวาไปนะคะ"

"เดินทางปลอดภัยนะคะ"

"ค่ะ" ทิวารับกระเป๋าจากปริกมาถือแล้วเดินไปขึ้นรถที่คารอนสตาร์ทรถรอนานแล้ว

เพล้ง!!! กรี๊ดดดดด

 สาวสวยหน้าลูกครึ่งปัดแจกันดอกไม้บนโต๊ะห้องรับแขกลงไปแตกกระจีดกระจายเต็มพื้น

"ฉันเกลียดแก" ตาคมเฉี่ยวสวยมองไปทางประตูใหญ่อย่างโกรธเคือง

"อย่าให้ถึงวันของฉันแล้วกัน" พูดจบหญิงสาวก็เดินออกไปจากห้องโถงรับแขก"

ภายในรถ 

" นี่คุณ " เสียงหวานติดทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆ 

".........." 

"จะไม่พูดกับผมจริงๆหรอ" เออจะเล่นแบบนี้ใช่มั้ยได้ไม่พูดก็ไม่ต้องพูดไม่สน! ทิวาคิดในใจแล้วกอดอกหันหน้าออกไปมองวิวนอกหน้าต่างรถ

 รถยนต์คันสวยหรูวิ่งตามทางไปเรื่อยๆจนถึงโรงแรมใหญ่ใจกลางเมือง ทั้งคู่ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในงาน

 "อ้าวไงคุณเจ้าของมาสายไม่ดีนะครับ" เคลวินทักทายคารอนอย่างเป็นกันเองก่อนจะเบนสายตามาหยุดที่สาวสวยข้างๆเพื่อนของตัวเอง

 "สวัสดีครับคุณว่าน" เคลวินกล่าวทักทายแขกคนสวยพร้อมกับยื่นมือไปทางทิวา

 "เช่นกันค่ะ" ทิวายื่นมือไปหวังจะจับมือทักทายตอบแต่ยังไม่ทันจะได้จับมือก็มีมือใหญ่มาฉวยโอกาสกุมไว้ก่อน

"รู้จักกันอยู่แล้วคงไม่ต้องจับหรอกเสียเวลา" คารอนพูดหน้าตายมองเคลวินสลับกับทิวา 

"ครับคุณเพื่อน ว่าแต่ถ้ามองดีๆแล้วเนี้ยคุณว่านก็หน้าคล้ายอาจารย์ทิวาอยู่นะครับ" 

"คงงั้นค่ะ" ทิวายิ้มแห้งๆรับคำชมว่าหน้าเหมือนตัวเอง(?)

 "จะรับอะไรมั้ยครับ" เคลวินถามทิวาทันทีมีเด็กเสิร์ฟเดินเข้ามาใกล้

 "คงไม่ดีกว่าค่ะเพิ่งทานข้าวมาไม่นานนี่เอง" 

"อ่าครับ" ทั้งสามพูดคุยกันเล็กน้อยหลังจากนั้นทิวาก็ปลีกตัวขอออกมาเดินสูดอากาศข้างนอกปล่อยให้คารอนและเพื่อนๆรวมถึงแขกในงานของเขาได้คุยกันตามประสากลุ่มเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน 

"นี่เรามาทำอะไรว่ะเนี้ย" อยากจะเขกกะโหลกตัวเองสักรอบสองรอบจริงๆ ทิวาคิดในใจ

 "วา"

 "หืมม เสียงใครคุ้นๆ" ทิวามองซ้ายมองขวา 

"วาใช่มั้ย ทางนี้ๆ "

  "พี่ว่าน!!!" ทิวาตาโตวิ่งเข้าไปสวมกอดพี่สาวของตัวเองแน่น 

"วาคิดถึงพี่จังเลยเป็นไงบ้างทำไมพี่ดูซูบผอมแบบนี้ล่ะ แล้วหลานผมล่ะ" ตาคมสวยมองท้องพี่สาวตัวเองที่ตอนนี้ดูไม่เหมือนคนท้องแก่เลยสักนิด

 "พี่ พี่ ฮึก" น้ำใสค่อยๆไหลออกจากตาของหญิงสาว

 "พี่ทำไม ใครทำอะไรหลานผม" ทิวาเกลี่ยน้ำตาออกจากหน้าพี่สาวตัวเอง

 "พี่แท้งแล้วมะ...เมื่อเดือนก่อน" วานิสาพูดเสียงแผ่วสะอื้นดึงน้องชายตัวเองเข้ามากอด

 "พวกมึงไปทางนั้นเดี๋ยวพวกกูจะไปทางนี้เอง" ชายฉกรรจ์ชุดดำหลายสิบคนวิ่งไปทางสวนหลังบ้าน 

"พี่ไปก่อนนะวานี่เบอร์พี่" พูดจบหญิงสาวก็ยัดกระดาษสีขาวเล็กๆใส่มือทิวา

 "พี่จะไปไหน" ทิวาดึงแขนของพี่สาวเอาไว้ 

"ไว้ค่อยคุยกันนะ พี่ต้องไปแล้วจริงๆ" พูดจบหญิงสาวก็วิ่งหายเข้าไปในป่ามืด

 "นั่นไงเธออยู่ตรงนั้น ไปจับตัวเธอเร็วเข้า" ห้ะ ผมมองดูรอยๆบริเวณที่ผมยืน อ้าวเวรแล้วไงมีผมยืนอยู่นี่คนเดียว

 'ใครจะอยู่นิ่งๆให้จับล่ะวะ' ทิวาก้าวเท้าวิ่งออกไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ปลอมตัวมาทำไมถึงมีแต่เรื่องเจ็บตัวปวดหัวอยู่เรื่อยเลยวะเนี้ย

ขาเรียวยาวเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าไปในงานอย่างไม่คิดชีวิต ตุ้บ!!!เฮ้ย! ทิวารู้สึกโลกหมุนทันทีที่ชนเข้ากับบางอย่างอย่างจัง

 "ทิวา" เสียงทุ้มเปล่งออกมาเบาๆพร้อมกับมองคนในอ้อมแขน

 "ไปไหนมา"  คารอนถามอย่างแปลกใจเพราะเมื่อกี้เขาเดินหาคนตัวเล็กทั่วงานก็ไม่เจอแล้วมาทำอะไรแถวหลังโรงแรมมืดๆคนเดียวแบบนี้

"เฮ้ยนั่นไงไปเอาตัวเธอมา" ทิวายังไม่ได้เอ่ยปากตอบร่างสูงสักคำก็มีคนพูดขัดขึ้นก่อน 

"อยู่ๆพวกเขาก็ไล่จับผม"

"ไล่จับงั้นหรอ"  คารอนละสายตาจากทิวาไปมองพวกมันนิ่ง

"มีธุระอะไรกับภรรยาของฉัน" ตาคมจ้องมองพวกมันอย่างไม่ชอบใจ

"เอ่อ...เอ่อ..คือ..คือ.." หนึ่งในชายร่างสูงพูดตะกุกตะกักทันทีที่สบตาคมดุของร่างสูง

"ตอบ!!" คารอนขึ้นเสียงดังใส่พวกมันอีกครั้งเพราะที่นี่อยู่ไกลมากโขจากงานจึงไม่ต้องกังวลมากนักที่แขกจะแตกตื่น

"เราได้รับคำสั่งให้นำตัวผู้หญิงคนนี้กลับคฤหาสน์ครับ"

"เข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่านี่ภรรยาฉัน เธออยู่กับฉันและฉันยังไม่มีคำสั่งให้เอาตัวเธอไปไหนทั้งนั้น!!" คารอนขึ้นเสียงดังใส่พวกมันอย่างช่วยไม่ได้เพราะอารมณ์เขาตอนนี้ไม่ค่อยจะดีนัก

"จะไปไหนก็ไปฉันให้เวลาพวกแก1นาที" 

"ไม่ได้ครับเราต้องเอาตัวเธอคนนี้กลับไปให้นายท่านของพวกเรา"

"ก็บอกไปแล้วว่านี่ภรรยาฉัน!" คารอนปล่อยมือออกจากเอวทิวาแล้วหายตัวไป

อ้ากกกกก!! หนึ่งในชายฉกรรจ์นั้นร้องออกมาเสียงดังทันทีที่รู้สึกเจ๊บจี๊ดปวดหนึบที่ต้นคอไม่ถึงนาทีร่างของมันก็สลายกลายเป็นผุยผงเลือนหายไป ตามด้วยชายฉกรรจ์ที่เหลือ

"ใครที่ฉันต้องการให้ตายมันก็ต้องตาย!"

"คุณพอแล้วๆกลับกันเถอะ" ทิวาที่รู้สึกเจ็บเท้าพูดขึ้น

"......" ตาคมแดงค่อยๆกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมมือหนาเช็ดเลือดออกจากมุมปากแล้วเดินเข้าไปหาทิวา

"กลับกันเถอะ"

"อืม"

"นี่ถามจริงๆนะเลือดมันอร่อยตรงไหน" ทิวาถามคารอยอย่างแปลกใจ

"ไม่รู้สิ"

"อ้าว" ทิวามองคารอนตาปริบๆ

"มองทำไม"

"มองคนหล่ออยู่มั้ง" ทิวาพูดยิ้มกวนๆแล้วเดินไปขนาบข้างคารอน

ทั้งสองเดินไปบอกลากลุ่มเพื่อนเล็กน้อยแล้วเดินกลับมาที่รถ

"มีเรื่องอะไรทำไมถึงทำหน้าเครียดแบบนั้น"

"เปล่าหรอกแค่รู้สึกไม่ดีน่ะคุณอย่าใส่ใจเลย"  ทิวายิ้มให้คารอนเบาๆแล้วก้าวขึ้นรถ

"อืม" รถสวยวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว มือหนาเลื่อนมากุมมือเรียวเอาไว้

"อย่าคิดมากนอนเถอะถึงแล้วจะปลุก"

"อืม" ทิวาหลับตาลง หลังจากทิวาหลับตาลงตาคมแดงมองทิวานิ่ง

"ฉันไม่ยอมให้นายเป็นอะไรไปแน่"

ปัง! เฮือก !กระสุนปืนเจาะเข้าที่ไฟตารถรถหรู ทิวาสะดุ้งตื่นทันทีที่ได้ยินเสียงปืน

Shit!!!! คารอนสบถออกมาเบาๆ

"คุณพวกเค้าตามมาติดๆแล้วอ่ะ" ทิวามองกระจกหวาดๆ

"หยิบกล่องสีดำใต้เบาะให้ผมหน่อย"

"นี่หรอ" ทิวาดึงกล่องสีดำออกมาจากใต้เบาะตัวเอง

"เปิดออก"

"เปิดแล้วๆ"

"เอาปืนมาให้ผม" คารอนยื่นมือมาทางทิวา ทิวามองคารรอนเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นว่า

"ไว้ใจผมนะ" ทิวาเลื่อนกระจกรถลงแล้วเอี้ยวตัวออกไปนอกตัวรถ

"นั่นทำบ้าอะไรของนาย นั่งลง!!" คารอนขึ้นดุทิวาเสียงดัง

"ขอโทษนะครับผมจะพยายามยิงไม่ให้โดนพวกคุณนะ" ปัง! ปัง กระสุนเจาะเข้าที่ล้อรถคันข้างหลังอย่างกับถูกจับวาง เอี๊ยดดรถของพวกมันเซถลาเข้าไปชนต้นไม้ข้างทาง

"ทำบ้าอะไรกลับเข้ามาเดี๋ยวนี้" คารอนดึงตัวทิวากลับเข้ามาในรถทันควันก่อนที่ชายชุดดำในรถอีกคันลั่นไกปืนมาปิดชีพร่างบาง

"อย่าทำแบบนั้นอีก" คารอนพูดเสียงเย็นดุทิวา

"เข้าใจครับ"

ปัง!!!! แม่งเอ้ย! เอี๊ยดดดด รถหรูส่ายไปมาก่อนจะวิ่งลงข้างทางชนต้นไม้

"ไหวนะ"

"ไหวๆ" คารอนดึงตัวทิวาออกมาจากรถแล้วทั้งคู่ก็วิ่งเข้าไปในป่ามืดด้วยกัน

เอี๊ยดดด กระบะสี่ประตูดำจอดลงข้างทางชายชุดดำสองคนสะพายปืนยาวคนละกระบอกวิ่งตามสองคนนั้นเข้าไปในป่า

แฮ่ก แฮ่ก  "ไหวนะ"

"ไหว ผมไหว" ทั้งคู่วิ่งเข้ามาลึกพอสมควร ปัง กระสุนไล่ตามมาด้านหลังคารอนยิงสวนกลับแต่ไม่โดน

"อีกนิดเดียวก็จะเข้าเขตโรงงานแล้วอดทนหน่อยนะ"

"อืม คุณไหวนะคารอน" ทิวามองเลือดบนแผ่นหลังของร่างสูง

"อืม" วิ่งได้สักพักทั้งคู่ก็เจอเข้ากับทางตัน

"เราต้องเดินไปทางทิศใต้"  ทิวามองสระน้ำขนาดใหญ่ตรงหน้าก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ

"ไม่มีทางให้พวกแกหนีไปต่อแล้วล่ะ" ชายชุดดำพูดเสียงเย็น

"พวกคุณเป็นใคร" ทิวาถามด้วยความกล้าๆกลัวๆ

"ไม่สำคัญ" เสียงนี้มัน ทิวาหยิบลอบไฟฉายในกระเป๋าแล้วส่องไปที่หน้าชายชุดกำทั้งสอง

"พี่แทนไท พี่แน็กกี้" แกร็ก! ไฟฉายในมือทิวาหล่นลงบนพื้น แทนไทก็ตกใจพอๆกันที่รู้ว่าคนที่เขาเล็งปืนใส่หัวบนรถเมื่อครู่คือว่านพี่สาวฝาแฝดของคนที่ตัวเองแอบรัก ในใจชายหนุ่มรู้สึกดีจริงๆที่อีกฝ่ายไม่เป็นอะไร

"น้องว่าน! " ทั้งสองพูดออกมาพร้อมกันอย่างตกใจ 

"ทำไมพวกพี่ถึง....." 

"เฮ้ย!!ยิงมัน" ทิวาพูดยังไม่จบก็โดนกลุ่มชายชุดดำอีกกลุ่มที่ตามมาทีหลังก็ลั่นไกปืนยิงไปที่ๆทิวาและคารอนยืนอยู่

ตุ้ม!!!  คารอนคว้าเอวทิวากระโดดลงไปในน้ำลึก

"หยุดยิง" แทนไทพยายามเข้าไปห้ามกลุ่มชายที่ตามมาทีหลังไว้แต่ไม่เป็นผลพวกมันเดินเข้าไปใกล้สระแล้วลั่นไกปืนยิงกระหน่ำลงไปในน้ำอีกหลายสิบนัด

"บอกให้หยุดไงวะ!!!" ชายหนุ่มหยิบปืนพกสั้นเล็กๆออกมาแล้วเล็งไปที่หัวของพวกมันทีละคนก่อนจะลั่นไกปืนออกไปปัง ปัง ปัง

แน็กเดินไปหยิบไฟฉายที่ทิวาทำตกไว้เมื่อครู่เดินเข้าไปใกล้สระน้ำที่มีสีแดงจางๆของเลือด

"แทนไท..." ชายหนุ่มเรียกเพื่อนเสียงแผ่ว

"คงไม่โดนน้องว่านหรอกใช่มั้ยแน็ก"

"ไม่รู้" ตุ้ม! ตุ้ม!!!แทนไทและแน็กตัดสินใจวางปืนลงข้างสระแล้วกระโดดลงไปในแม่น้ำดำผลุดดำโผล่อยู่หลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่เจอร่างของคนที่พวกเขากำลังตามหา

"กูว่าน้องว่านคงไม่เป็นไรหรอกว่ะ"

 แน็กตบไหล่ปลอบเพื่อนเบาๆ "อย่าลืมคนที่น้องว่านไปด้วยไม่ใช่มนุษย์อย่างเรา ทำใจให้สบายเถอะน้องว่านคงไม่เป็นไร"

"อืม" ทั้งคู่เดินขึ้นจากน้ำใส่เสื้อผ้าแล้วเดินกลับไปที่รถ

อีกด้าน......

 หลังจากที่ทิวาลากคารอนขึ้นจากน้ำร่างสูงกลับนอนแน่นอนแน่นอ่งไม่ไหวติงบนโขดหิน 

"คารอน!!" 

" เป็นผีจะตายง่ายๆแบบนี้ไม่ได้นะ" 

"คารอน!!! ฟื้นสิ" ทิวาพยายามปั๊มหัวใจให้คารอนสลับกับเป่าลมเข้าปอดของอีกฝ่ายอย่างเป็นจังหวะ 

 "คารอน" ทิวาพูดเสียงแผ่ว พร้อมกับน้ำตาค่อยๆไหลลงอาบแก้มที่ร่างสูงเอาแต่นอนนิ่งๆ

 "คุณจะทิ้งผมแบบนี้ไม่ได้นะคนบ้าฟื้นสิ คารอน!"  

"คารอนน!!คุณฟื้นสิ"

คิดถึงกันมั้ยย>< ขอกราบสวัสดีพ่อแม่พี่น้องทุกคนขอโทษที่ไรท์มาสายนะครับ ผิดพลาดประการใดขอโทษด้วยครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น