Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 15 : ในห้องนอน

ชื่อตอน : Part 15 : ในห้องนอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.9k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2562 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 15 : ในห้องนอน
แบบอักษร


“นี่คุณทำอะไรกินนะ กลิ่นหอมชะมัด” ภีมพลที่เดินสบายตัวออกมาจากห้องน้ำถามทศกัณฐ์ที่กำลังจัดอาหารวางบนโต๊ะ

“ไหนมานี่ซิ” ทศกัณฐ์ไม่ตอบคำถามภีมพล เขาวางมือจากการจัดโต๊ะอาหารเดินมาดึงแขนข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของภีมเข้าหาตัว ก่อนค่อยๆ จับแขนข้างที่มีแผลขึ้นมาดู

“บอกให้ระวัง ทำไมยังเปียกน้ำอีก” ทศกัณฐ์ต่อว่าร่างบางอย่างไม่พอใจ

“อาบน้ำนะคุณมันก็ต้องมีเปียกกันบ้าง” ภีมแถเถียงทศกัณฐ์

“แต่มันไม่ควรจะเปียกขนาดนี้” ทศกัณฐ์ค่อยๆ แกะผ้าพันแผลที่ชื้นไปด้วยน้ำออกทีละชั้น จนถึงสำลีปิดแผลที่ชุ่มไปด้วยน้ำเขาถึงกับส่ายหัว ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้เขาจะอาบน้ำให้เองกับมือเลย คนตัวสูงลุกขึ้นไปหยิบกล่องยาที่เก็บไว้เพื่อมาทำแผลให้ภีมพลที่ร้องโวยวายเมื่อสำลีชุบยาฆ่าเชื้อสัมผัสโดนแผล

“โอ๊ยย...เบาๆ สิ มันเจ็บนะ!” ภีมพลพยายามชักแขนกลับแต่ก็สู้แรงคนตรงหน้าที่รั้งเอาไว้ไม่ได้

ทศกัณฐ์ไม่สนใจเสียงร้องของภีมพลเขาก้มหน้าใส่ยาที่แผลใช้สำลีปิดปากแผลก่อนใช้ผ้าพันแผลพันซ้ำให้อีกชั้นหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว ภีมพลได้แต่นั่งนิ่งๆ จ้องมองคนตรงหน้าให้ทำแผลให้อย่างเรียบร้อย

“ไปกินข้าวได้แล้ว” ทศกัณฐ์บอกกับภีมที่พอได้ยินคำว่ากินข้าวก็ดีใจ เพราะตอนนี้เขาหิวมาก...มากพอที่จะกินคนตรงหน้า เอ๊ย! กินทุกอย่างที่ขวางหน้าได้อยู่แล้ว

“อืมม...อร่อย...” เขายิ้มกว้างอย่างพอใจให้คนตัวสูงเมื่อตักข้าวต้มกุ้งเข้าปากคำแรก และคำที่สองที่สามตามเข้าไปอย่างต่อเนื่อง

“ค่อยๆ กินก็ได้ไม่มีใครแย่งหรอก” ทศกัณฐ์นั่งมองอย่างชอบใจ

“คุณแอบไปซื้อมาตอนผมอาบน้ำหรอ ร้านไหนละเผื่อวันหลังผมจะได้ชวนไอ้วินไปกินด้วย” ภีมก้มหน้าก้มตากินโดยไม่ได้สนใจเงยหน้าขึ้นมามองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามที่หน้าตาเริ่มเหมือนยักษ์ขึ้นมาทันทีเมื่อเขาพูดถึงธาวิน

“ไม่มีขายหรอก ฉันทำเอง” ทศกัณฐ์บอกกับภีมพลเสียงเข้ม

“อย่ามาโกหกผมไม่เชื่อหรอก” ภีมแกล้งพูดไปอย่างนั้น เขาไม่อยากชมคนตัวสูงให้ตัวเองเสียหน้า เขารู้แต่แรกแล้วว่าทศกัณฐ์ต้องทำเองเพราะถ้าออกไปซื้อข้างนอกคงต้องใช้เวลานาน ป่านนี้คงยังกลับมาไม่ถึงคอนโดแน่ๆ

“ทำไมยังเรียกฉันว่า ‘คุณ’ ไม่เรียกพี่ทศเหมือนเมื่อกี้ละ” ทศกัณฐ์จ้องหน้าร่างบางที่ยังก้มหน้าก้มตาทานข้าวต้มกุ้งอย่างอร่อย

“ก็คุณอายุมากกว่าและเราสองคนก็ไม่ได้สนิทกันขนาดจะต้องเรียกชื่อด้วย” ภีมตอบอย่างไม่กล้าสบตาคนนั่งตรงข้าม

“ต้องสนิทขนาดไหนละ ขนาดที่มานอนค้างด้วยกันนี่ยังไม่พออีกหรอ” คนตัวสูงเริ่มไม่พอใจที่โดนปฏิเสธ

“แค่เรื่องเรียกชื่อเองไม่เห็นต้องคิดมากเลยโตๆ กันแล้วนะครับ” คำพูดของร่างบางทำคนตัวสูงนิ่งเงียบไป เขาเหลือบตาขึ้นมามองสีหน้าคนอายุมากกว่า

“อ่ะ...เอ่อ...พี่ทศ...เป็นอะไรรึเปล่าครับ” ภีมพลใจอ่อนยอมเรียกเขาว่าพี่ทศจนได้แต่เจ้าตัวกลับนิ่งไม่แสดงความรู้สึกอะไรจนร่างบางเริ่มงงกับคนตรงหน้า “แม่ง! จะเอายังไงกันแน่วะ ไม่เรียกชื่อก็งอน เรียกก็ไม่สนใจ ชิส์” ภีมบ่นพึมพำ


..........


“ภีม...ดึกมากแล้วยังไม่นอนอีกหรอ” ทศกัณฐ์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินมาในห้องนอนที่ร่างบางยังนั่งเล่นมือถืออยู่บนเตียงขนาดคิงส์ไซส์

“แขนเจ็บแล้วยังไม่หยุดเล่นอีก” คนตัวสูงบ่นเด็กดื้อที่ไม่เชื่อฟัง

“เชอะ!” ร่างบางเหลือบขึ้นมามองทศกัณฐ์ที่ยืนเช็ดผมที่ชื้นให้แห้งอย่างหมันไส้ ผมที่ลงมาปรกหน้าทำให้ใบหน้าของทศกัณฐ์ดูอ่อนกว่าวัยลงมาก ยิ่งทางทางสบายๆ ของเขาต่างกับตอนปกติทำให้ดูน่าสนใจยิ่งขึ้น

“มองอะไร ทำไมไม่รีบนอน” ทศกัณฐ์ทักขึ้นเมื่อเห็นดวงตากลมโตจ้องมองมา

“ใครมอง คิดว่าหล่อตายล่ะ เชอะ!!” ภีมเบะปากดึงผ้านวมผืนหนาขึ้นมาปิดหน้าไว้

“เมื่อกี้นายว่าไงนะ”

“เฮ้ย! พี่ทศจะทำอะไรวะ มันเจ็บแผลนะ”

ภีมพลโวยวายขึ้นเมื่อผ้านวมผืนหนาถูกดึงออกจนเผยใบหน้าหวานของเขาออกมา ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของทศกัณฐ์ที่คร่อมอยู่บนร่างบาง ภีมพลชะงักไปชั่วครู่เมื่ิอนิ้วเรียวสวยของคนตัวสูงลูบไปตรงมุมปากที่เป็นรอยช้ำอย่างเบามือ ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมที่เคยแอบมองอย่างเกินคาดเดาว่าเขาจะทำอะไร

“ยังเจ็บอยู่มั้ย” เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ฟังดูอ่อนโยน

“มะ...ไม่...อืมมม” ยังไม่ทันได้ตอบเสียงของภีมพลก็ถูกดูดกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากอวบอิ่มของคนตัวสูงประกบปิดลงมาโดยที่เขายังไม่ทันตั้งตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นจ้องดวงตาคมเฉียบของคนข้างบนที่บดจูบลงไปอย่างแรงจนกลีบปากบางเผยอออก

ทศกัณฐ์เบือนหน้าให้รับกับมุมปากบาง เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวานฉ่ำอย่างรุกราน ไล่ต้อนดูดคลึงลิ้นเล็กที่ไร้ประสบการณ์อย่างเอาแต่ใจ ภีมพลใช้มือข้างที่ไม่เจ็บดันอกแกร่งของทศกัณฐ์ออกแต่เขาไม่สะเทือนเลย

ลิ้นร้อนของคนข้างบนตวัดเกี่ยวต้อนลิ้นเล็กอย่างดูดดื่มไปทั่ว ฝ่ามือเรียวจับสองแขนของคนข้างล่างชูขึ้นเพื่อกันไม่ให้โดนแผล ก่อนส่งสองมือสอดเข้าในเสื้อยืดตัวหลวมโคร่งของร่างบางลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเนียนละเอียดไล่ยาวไปที่สะโพกนุ่มของชายหนุ่มร่างบางจนเขาสะดุ้งขึ้นมา อ๊าา...

ทศกัณฐ์ค่อยๆ ถอนจูบออกช้าๆ ฝ่ามือใหญ่ลูบไปมาอย่างแผ่วเบาที่รอยแดงบนหน้าอกบางที่กระเพื่อมตามจังหวะการหายใจที่แรงขึ้น “พี่จะฆ่าเชื้อให้นะครับ”



::::::::::

image

ความคิดเห็น