พรรณไพสีซ

ขอต้อนรับสู่นิยายรักอีโรติกล้วนๆของพรรณไพสีซ ทุกเรื่องทุกตอนไรท์ตั้งใจแต่งมากๆ ขอบคุณรีดทุกท่านที่คอยติดตามXรับชมXคอมเม้นท์นะคะ หากไรท์ทำผิดพลาดประการใด ขออภัยไว้ ณ นี่นี้ด้วยค่ะ

ซาตานลงทัณฑ์ EP:41

ชื่อตอน : ซาตานลงทัณฑ์ EP:41

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.2k

ความคิดเห็น : 97

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2562 22:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ซาตานลงทัณฑ์ EP:41
แบบอักษร

บทที่ 41


ภายในผับหรูโซนวีไอพีของหมอหนุ่มประจำตระกูล คาร์ลตันนั่งมองภาพความเคลื่อนไหวบนหน้าจอสี่เหลี่ยมของสมารทโฟนด้วยความหงุดหงิดก่อนจะปิดลงแล้วหย่อนใส่กระเป๋าเสื้อไม่สนใจอีกต่อไป เพราะเขามาอยู่ใกล้ๆเธอแถวนี้ ดูภายนอกเขาคงจะดูเฉยชาต่อทุกสิ่ง แต่ภายในใจนั้นใครจะรู้ว่ามันกลับร้อนระอุราวกับภูเขาไฟที่ใกล้ประทุเต็มที

“คืนนี้ไม่กลับบ้านหรอวะไอ้เสือ”

เควินเอ่ยถามคาร์ลตันขึ้น หลังจากประชุมความเคลื่อนไหวของตลาดหุ้นเสร็จ วันนี้แอนนาเมียเขาพาลูกๆไปค้างที่บ้านพ่อตา

และเขาคงจะตามไปอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าถ้าหากไอ้เพื่อนที่ดูจะสุขุมและมีเหตุผลที่สุดมันไม่ทำท่าทางเหมือนหมาหงอยแบบนี้ จะให้ทิ้งไว้กับเรย์ฮาลก็ยังไงอยู่ ถึงแม้จะมีแอสเตอร์อีกคนแต่รายนั้นก็เอาแต่คอลหาเมียไม่ได้สนใจโลกภายนอกสักนิด

“กูยังไม่อยากกลับ”

คาร์ลตันตอบเสียงเบาหากไม่เงี่ยหูฟังคงไม่ได้ยิน เมียยังเที่ยวเล่นอยู่นอกบ้านจะให้เขากลับไปทำไม ถึงแม้จะส่งลูกน้องไปตามเฝ้าดูอยู่ห่างๆแต่เขาก็อดห่วงไม่ได้ เพราะสถานที่แต่ละที่ที่เจ้าหล่อนไปนั้นทำเขาอยู่ไม่สุข มันน่าจับมาขึงกับเตียงแล้วลงโทษอย่างสาสม

อยากติดต่อไปใจแทบขาดแต่เขาก็ดันมือไวปาโทรศัพท์ของเธอพังยับไปแล้วได้แต่เตรียมเครื่องใหม่ไว้ให้เท่านั้น และดูท่าเจ้าหล่อนคงไม่กลับมาง่ายๆ

“ไอ้คาร์ล..นั่นเด็กมึงรึเปล่าวะ”

แอสเตอร์ที่เพิ่งวางสายจากเมียสุดที่รักเหลือบไปเห็นร่างแบบบางของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเต้นยั่วเย้าอยู่กลางฟลอ เขาจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าคาร์ลตันเพื่อนของเขาเคยควงอยู่พักหนึ่ง รู้สึกว่ามันจะมาเล่าให้ฟังด้วยว่าได้เปิดซิงน้องเขา เจออีกทีกลายเป็นสาวเซ็กซี่เอ็กซ์แตกไปแล้ว โลกนี้มันช่างไปไว

“มึงถามอะไรอย่างนั้นวะไอ้แอส มันมีเมียอยู่แล้วนะเว้ย”

เควินแก้ต่างให้เพื่อน ถึงแม้หญิงสาวคนปัจจุบันของเพื่อนจะไม่ได้อยู่ตรงนี้ ก็ไม่สมควรพูดถึงอดีตที่ผ่านมาแล้ว ถึงขั้นพาไปอยู่ที่บ้านก็คงไม่ใช่เล่นๆแล้วมั้งคงจะแค่ไม่รู้ตัว

“ใครบอกมึงว่ากูมีเมีย”

เสียงทุ้มเอ่ยพูดอย่างไม่ใส่ใจ วันนี้ไม่อยากมีเขาก็จะบอกไม่มี วันไหนอยากมีค่อยบอกว่ามี

“อ้าว แล้วไม่ใช่คนที่พาไปอยู่ที่บ้านหรอวะ” เควินเอ่ยถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

“กูพาผู้หญิงไปบ่อย ไม่ใช่แค่ยัยนั่นคนเดียวหรอก”

“คนนี้รึเปล่าวะที่มึงบอกเคยเปิดซิงฟิตเหี้ยๆชื่อนาเดีย”

เรย์ฮาลเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบพลางยกยิ้มกับคำตอบที่เพื่อนจะเอ่ยขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าว่ามันจะต้องเจ๋งโคตรๆ

“อืม..”

คาร์ลตันเอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่ได้ยินคำถามด้วยซ้ำเพราะกำลังวุ่นอยู่กับซองบุหรี่ที่เคาะยังไงก็ไม่โผล่หัวออกมาเสียที สงสัยต้องเปลี่ยนยี่ห้อ

“..หรอคะ...”

ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดพราดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงหวานคุ้นเคย ก่อนจะปรากฏร่างอรชรคุ้นตากำลังยืนยิ้มหน้าบานแต่เขารู้ว่ามันเป็นยิ้มที่ฝืน ชายหนุ่มตวัดสายตาเคียดแค้นส่งไปให้เรย์ฮาลว่ามันถามอะไรเขา แต่ไอ้เพื่อนคนนี้ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย แต่ทว่าสายตามันดูขบขันพิลึก

ไอ้เหี้ย...มันเห็นเธอนานแล้ว...

“..อ้าวคุณปัด..แอนนาฝากคิดถึงคุณด้วยนะ” เควินเอ่ยทักทายหญิงสาวขึ้นเป็นคนแรก หลังจากปล่อยให้เธอเคว้งอยู่พักหนึ่ง

“เรียกปัดเฉยๆเถอะค่ะ ฝากคิดถึงคุณแอนเช่นกันนะคะ” เธอส่งยิ้มไปให้

“ครับ ผมกำลังจะกลับพอดี ไว้จะบอกแอนให้นะครับ ไอ้คาร์ลกูกลับก่อนนะ โชคดีว่ะเพื่อน”

เควินเอ่ยขึ้นกับทั้งสองฝ่ายก่อนจะยอนาฬิกาข้อมือขึ้นดูพบว่าถึงเวลาที่บอกเมียไว้ว่าจะกลับพอดี ปล่อยให้เป็นเรื่องของสองคนแล้วกัน บางอย่างที่ไม่พยายามเข้าใจก็จะไม่เข้าใจ หากพยายามเข้าใจก็จะเข้าใจ

อย่างคาร์ลตันไม่มีใครมาชักจูงมันได้ง่ายๆอยู่แล้ว นอกเสียจากมันจะยอมเอง ปล่อยให้เรียนรู้เองดีที่สุดเพราะเขาผ่านจุดนั้นมาแล้ว จุดที่ต่อต้านขั้นสุดแล้วจบลงที่ความพ่ายแพ้

“กูกลับด้วย เมียโทรตามแล้ว ฮัลโหลพริม อะไรนะ เอาน้ำเต้าหู้หรอ ได้ครับไปเดี๋ยวนี้เลย”

แอสเตอร์เอ่ยขึ้นพลางยกสมารทโฟนแนบหู มืออีกข้างก็โบกลาเพื่อนที่เหลือก่อนจะหันไปยิ้มทักทายให้ทอปัด โดโนแวนที่เพิ่งตามเข้ามากำลังจะหย่อนก้นนั่งลงถูกแอสเตอร์คว้ากอดลำคอพากันเดินออกไปทันที ส่วนเรย์ฮาลนั้นหายไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่มีใครรู้

คำว่าวงแตกเป็นอย่างนี้นี่เอง...ทอปัดคิดในใจ รู้สึกเหมือนอยู่ผิดที่ผิดทางไม่น่ามาปรากฏตัวที่นี่เลย

“ไม่ต้องพูดอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่มาดื่มกับเพื่อนเลยคิดว่าควรมาทักทายคุณ แต่มาผิดจังหวะไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้เพื่อนคุณหนีไปหมด”

หลังจากเอ่ยพูดจบ เธอเห็นเขาถอนหายใจหนักหน่วงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งขรึมดังเดิม คาร์ลตันก็ยังเป็นคาร์ลตัน...

“กลับ” คาร์ลตันเอ่ยขึ้นนิ่งๆเพราะตอนนี้เขารู้ว่าเธอกำลังไม่พอใจในสิ่งที่ได้ยิน

“เชิญค่ะ”

หญิงสาวผายมือไปทางออกแล้วรีบหันหลังวิ่งไปหากลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่อีกฟากหนึ่งของผับก่อนที่เขาจะทันได้โดนตัวเธอ อยากกลับก็กลับไปคนเดียวอย่าคิดจะมาแตะต้องเธอเชียวไม่มีอีกแล้วความรู้สึกดีๆที่ให้เขา ตอนนี้ชักจะเกลียดเข้าไส้

คิดว่าจะมาเที่ยวผับให้ลืมโลกลืมคนเอาแต่ใจ ดันมาเจอเขาเสียได้ หวังว่าเขาอาจจะเป็นห่วงเป็นใยเธอบ้าง แต่ไม่เลย เขากลับมานั่งดื่มด่ำกับเสียงเพลง เหล้าและผู้หญิง แถมยังต้องมาได้ยินกลุ่มเพื่อนของเขาพูดถึงผู้หญิงคนหนึ่งแบบเสียๆหายๆ คงฟันสาวกันนับไม่ถ้วนแล้วเอามาพูดสนุกปากสินะ หึ้ย...

“เป็นอะไรปัด” อเล็กซ์เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาววิ่งกระหืดกระหอบมา

“พี่อเล็กซ์คะ พาปัดกลับที เรากลับกันหมดนี่แหละ”

“อ้าวทำไมอะ กำลังมันส์” คริสเอ่ยขึ้นอย่างสนุกสนานพลางโชว์จังหวะสเตปการเต้น วันนี้มีคนพากลับจะดื่มแค่ไหนก็ได้

“นั่นสิ” เมษาพูดขึ้น

“เป็นอะไรไปปัด” ลินดาพูดขึ้น

“บอกให้กลับก็กลับอย่าเพิ่งถามได้มั้ย ป่ะค่ะพี่อเล็กซ์ ลินด์ เม ตามฉันมาเร็วๆ” มือบางฉุดดึงเพื่อนสาวให้เดินตามก่อนจะหันไปตวาดคนที่ไม่ยอมขยับอย่างคริส

“..ไอ้คริส! กลับ!”

สุดท้ายแล้วเธอก็วงแตกไม่ต่างจากเขา หญิงสาวขอโทษขอโพยเพื่อนยกใหญ่ ความคิดที่ว่าจะกินเหล้าย้อมใจให้เมาถูกพับเก็บไป เพราะดูจากสถานการณ์แล้วคงจะได้กินยันร้านปิดแน่

“ขอค้างด้วยนะลินด์”

หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังจากแยกย้ายกับเพื่อนในคลาสและอเล็กซ์เรียบร้อย เธอสัญญากับเพื่อนว่าอาทิตย์หน้าจะพาไปเลี้ยง พวกนั้นถึงยอมกลับ

“ตามสบายเลย แล้วนี่มีเรื่องอะไรกัน”

ทอปัดเล่าเรื่องราวคร่าวๆให้ลินดาฟังพลางยกเบียร์กระป๋องที่อยู่ในตู้เย็นดื่มอึกใหญ่

“เธอรักเขาใช่มั้ยปัด”

คำถามตรงๆของลินดาหลังจากฟังที่เธอเล่านั้นทำให้เธอหยุดชะงัก แต่หัวใจกลับเต้นถี่รัว เธอรู้ตัวมาสักพักแล้วว่ารู้สึกยังไงกับเขา สุดท้ายเธอก็เหมือนผู้หญิงที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปของเขา

ทอปัดพยักหน้าให้ลินดาก่อนจะยกเบียร์กระป๋องดื่มเป็นขวดที่สาม

“เรามาทำความต้องการของเราให้เป็นจริงดีมั้ยปัด ตอนนี้เธอก็ไม่ต้องหนีใครแล้ว เราย้ายไปอยู่ที่ไกลๆกันสองคนเถอะ”

มือบางยกบีบมือเพื่อนสาวเบาๆ พักหลังมานี้เธอคิดถึงเรื่องนี้บ่อยๆ ไม่รู้โชคช่วยหรืออะไรกันแน่ที่ทำให้แอลเลียตเลิกยุ่งกับเธอ อาจจะเป็นเพราะมีคาร์ลตันและหมออเล็กซ์คอยช่วยเธอในเรื่องนี้เสมอ

“ฉันก็คิดไว้เหมือนกัน...”

ติ้งต่อง...

เสียงออดหน้าร้านดังขึ้นสองสามครั้งก่อนจะดังขึ้นติดกันหลายครั้ง

“นัดใครไว้หรอลินด์”

ทอปัดเอ่ยถามขึ้นเพราะดึกดื่นขนาดนี้ลูกค้ายังไม่กลับไปหลับนอนกันอีกหรือไงหรือจะเป็นเจ้าพวกนั้นที่รู้ว่าเธอแอบมากินเบียร์กับลินดาสองคน

“เปล่านะ”

ร่างแบบบางของลินดาลุกขึ้นไปเปิดประตูหน้าร้านแล้วต้องผงะกับผู้มาเยือน เธอรู้ในทันทีว่าทอปัดคงไปอยู่กับเธอไม่ได้แล้ว

“ใครหรอลินด์”

หญิงสาวหันไปทางประตูร้านพบร่างสูงใหญ่ที่เจอกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยืนนิ่งพลางกอดอกมองไปรอบๆร้านด้วยสายตาอ่านไม่ออกก่อนจะมาหยุดที่ร่างเล็ก

“เลิกเล่นสักที กลับบ้านได้แล้ว”


...........

ช่วงนี้เนื้อเรื่องพระเอกเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายสลับกันไปนะคะ คือเค้ากำลังทำความเข้าใจกับตัวเองอาจจะน่าเบื่อหน่อย ตอนนี้ฟรีค่ะ

❤️🙏

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น