Monster'M

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2562 21:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep3
แบบอักษร

นิคาร์ลอดพาเหมยอิงกลับมายังห้องที่เขาพาเธอมาครั้งแรก 

นิคาร์ลอดวางร่างเปียกปอนของเธอลงบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก 

เคนถือกล่องปฐมพยาบาลมายื่นให้เจ้านายแล้วหายตัวออกไปจากห้องทันที

 "อุ๊ย!.."เหมยอิงสะดุ้งตกใจที่อยู่ๆเขาก็ยกเท้าของเธอขึ้นมาก่อนลงมือทำแผลให้เธอ 

"เหมยทำเองได้คะ"

 "อยู่นิ่งๆ....ถ้าเจ็บก็บอก"นิคาร์ลอดดุเธอ เหมยอิงนั่งมองเขาเงียบๆ เธอมองสำรวจใบหน้าคมเข้มที่ดูน่าเกรงขามของเขา 'อ่าา เขาอายุเท่าไหร่กัน' 

"อยากรู้อะไรก็ถามมา...."นิคาร์ลอดพูดโดยไม่เงยหน้ามองเธอ 

"เปล่าคะ.."เหมยอิงเสมองไปทางอื่น

 "หึ หึ"

 "ขำอะไรค่ะ..."เหมยอิงหันกลับมามองหน้าเขา

 "เธอโกหกไม่เก่ง" 

"........" 

"ว่าไง..อยากรู้อะไร"นิคาร์ลอดถามอีกครั้ง 

"คุณ......อายุเท่าไหร่ค่ะ"เธอถามเขาเสียงแผ่ว 

"สามสิบ.."นิคาร์ลอดตอบเธอ 

"โห้ววว.....แก่กว่าเหมยตั้งห้าปีแน่ะ"เหมยอิงตาโตกับคำตอบของเขา

 "หืมม..."นิคาร์ลอดเงยหน้ามองเธอ 

"......."เหมยอิงเม้มปากแน่นที่ตัวเองเผลอแสดงปฏิกิริยาออกมา 

"หึ หึ.."นิคาร์ลอดหัวเราะน้อยๆให้กับท่าทางไร้เดียงสาของเธอ 

"งั้น....เหมยจะเรียกคุณว่าลุง!"เหมยอิงมองเขาตาแป๋ว 

"........"นิคาร์ลอดหน้ามืดครึ้มกับสัพนามไหม่ที่เธอใช้เรียกเขา 

ก๊อก! ก๊อก! 

ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยอะไรเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น 

"เข้ามา" 

เคนถือถุงใบใหญ่เดินเข้ามาแล้วส่งให้เจ้านาย 

"ของที่สั่งครับ"

 "อืม"นิคาร์ลอดรับมาแล้วส่งให้หญิงสาวตรงหน้า 

"........."เหมยอิงรับมาด้วยความสงสัย 

"ไปเปลี่ยนสิ...."

 "........"เหมยอิงพยักหน้าก่อนลุกขึ้นเดินเข้าไปยังห้องนอนของเขา คิมมองตามหลังร่างบางที่เดินหายเข้าไป 

'เจ้านายเขาให้ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้อง พื้นที่ส่วนตัวที่แม้แต่คนสนิทอย่างเขาสองคนยังไม่มีสิทธิ์เข้าไปเหยียบถ้าไม่ได้รับอนุญาต' แปลกเกินไปแล้ว 

นิคาร์ลอดปรายตามองลูกน้องทั้งสองที่ยืนนิ่งไม่ไปไหน

 "มีอะไร" 

" 'เคท' ส่งของมาแล้วครับ"คิมยื่นซองเอกสารให้เจ้านายของตน 

นิคาร์ลอดรับมาแล้วเปิดดูของด้านใน 

"ไปจัดการให้เรียบร้อย"

 "ครับ/ครับ"ทั้งคู่รับคำแล้วเดินออกไป

 เหมยอิงเดินออกมาจากห้องนอนด้วยเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้น 

นิคาร์ลอดมองเธอนิ่งก่อนลุกขึ้นแล้วเดินไปทางห้องครัวก่อนกลับมาพร้อมกับแก้วน้ำและยาในมือ

 "มานั่งนี่"นิคาร์ลอดมองที่นั่งข้างเขา เหมยอิงทำตามอย่างว่าง่าย

 "เธอควรกินยา"นิคาร์ลอดยื่นยาในมือให้เธอ 

"........."เหมยอิงมองยาในมือเขาก่อนส่ายหน้าไปมา

 "........." 

"เหมยไม่ชอบ..." 

"อย่าดื้อ!"นิคาร์ลอดดุเธอเสียงเข้ม

 เหมยอิงยู่ปากดื้อดึงไม่ยอมรับยา

 "อู๋ เหมยอิง!"นิคาร์ลอดเรียกเธอด้วยชื่อจริง 

"ลุง!..รู้ชื่อเหมยได้ยังไงค่ะ"เหมยอิงมองเขาอย่างแปลกใจ 

"นั้นไม่สำคัญ....กินยา"นิคาร์ลอดยื่นยาในมือให้ 

เหมยอิงมองคนที่ทำตาดุใส่เธอ....ก่อนมองยาในมือเขาสักพักแล้วรับมากลืนมันลงไปด้วยท่าทีพะอืดพะอม 

"ไปนั่งตากฝนทำไมตรงนั้น"นิคาร์ลอดมองใบหน้างามที่แปลเปลี่ยนเป็นหมองเศร้าทันทีที่เขาถามคำถามนั้น

 "........"เหมยอิงรู้สึกขอบตาร้อนผ่าวเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

 "ถ้าไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร"

 "เหมยขอโทษคะ"เหมยอิงตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแล้วก้มหน้าหลบตาเขา

 "........."นิคาร์ลอดมองท่าทางที่ดูอ่อนแอของหญิงสาวตรงหน้าแล้วดึงเธอมากอด ความเปราะบางของคนตรงหน้าทำให้เขาคิดถึงน้องสาวขึ้นมา 'เหมือนกันมากความรู้สึกโดดเดี่ยวที่คนตรงหน้าแสดงออกมาทางสีหน้าและแววตาทำให้นิคาร์ลอดสนใจเธอขึ้นมา 

"ทำไมคุณถึงช่วยเหมยละค่ะ"เธอถามเขาเสียงแผ่ว

 "แล้วทำไมเธอถึงตามฉันมาละ"นิคาร์ลอดไม่ตอบแต่กลับถามเธอกลับ

 ".........."เหมยอิงเม้มปากเป็นเส้นตรง 

'นั้นสิทำไมเธอถึงตามเขามา เธอไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ' 

"ไปนอนเถอะ เธอคงอยากพักผ่อน"นิคาร์ลอดลูบหัวเธอเบาๆก่อนผละออก แล้วลุกขึ้นจะเดินออกไป

 หมับ! 

มือบางคว้ามือของเขาไว้

 นิคาร์ลอดก้มมองมือเล็กที่จับมือเขาแน่น 

เหมยอิงเงยหน้ามองเขา 

"เพราะลุงใจดี"เหมยอิงตอบเขา

 "หึ ฉันเกือบจะฆ่าเธอไปแล้ว เผื่อเธอจะลืม"

นิคาร์ลอดยกยิ้มมุมปากให้กับคำตอบของเธอ 

".........."

 ".........." 

"ถึงยังไงคุณก็ช่วยเหมยไว้" 

"เธอยังไม่รู้จักฉันด้วยซ้ำ" 

"........"เหมยอิงเม้มปากแน่นยิ่งกว่าเดิม นิคาร์ลอดหมุนตัวจะเดินออกไปอีกรอบ

 "ตอนนี้อาจจะยังไม่รู้จัก....." 

นิคาร์ลอดหันกลับมามองสบตาเธอ 

"แต่ต่อไปเหมยจะรู้จักคุณให้มากกว่านี้"เหมยอิงตอบเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 นิคาร์ลอดมองแววตาแน่วแน่ของคนตรงหน้าก่อนมุมปากหนาจะยกยิ้มพอใจกับคำตอบของเธอ 

"งั้นฉันจะทำให้เธอรู้จักฉันมากกว่านี้"นิคาร์ลอดลูบหัวเธออย่างเอ็นดู 

เหมยอิงคลี่ยิ้มให้กับคำพูดของเขา 

"ขอบคุณนะคะ" 

"ไปนอนเถอะฉันมีธุระต้องไปจัดการ"นิคาร์ลอดยิ้มให้เธอแล้วเดินออกจากห้องไป 

เหมยอิงมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความรู้สึกหลากหลาย 

เคนและคิมที่รออยู่ด้านนอกเมื่อเห็นว่าเจ้านายเดินออกมาแล้วก็รีบเดินตาม

 "เรื่องที่ให้จัดการเรียบร้อยแล้วครับ" 

"จัดการอย่าให้เหลือ"แววตาอ่อนโยนแปลเปลี่ยนเป็นดุดันทันที ลูกน้องทั้งสองสะท้านกับน้ำเสียงเย็นเฉียบของเจ้านาย 

"ครับ/ครับ" 

รถคันหรูแล่นมาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ในป่าลึก นิคาร์ลอดเดินเข้าไปด้านในแล้วตรงไปยังชั้นใต้ดินทันที ลูกน้องหลายสิบคนต่างก้มหน้าให้กับ ซาตานในโลกมืด ด้วยท่าทีหวาดหวั่น 

ประตูห้องใต้ดินถูกเปิดออกเผยให้เห็นชายหนุ่มที่โดนมัดห้อยด้วยโซ่เส้นใหญ่ 

"จะ เจ้านาย.."คนถูกมัดมองผู้มาเยือนด้วยความหวาดกลัว

 "........"

 "จะ เจ้านายครับ ผะ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมถูกบังคับ"ชายหนุ่มบอกด้วยความร้อนรน 

"มันซื้อแกด้วยอะไร!!"เคนเอ่ยถามเสียงเข้ม 

"พะ พี่เคน. ผะ ผม" 

ปัง!

 "อ๊าก! โอ้ย!"ชายตรงหน้าร้องลั่นเมื่อโดนยิงที่ขา 

"เลี้ยงไม่เชือง!"คิมมองอดีตลูกน้องด้วยสายตาโกรธจัด นิคาร์ลอดมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย 

"เจ้านาย ผะ ผม ถูกบังคับ มันจับเมียผมไป" 

"........."นิคาร์ลอดปรายตามองคนตรงหน้า 

"........."

 "งั้นหรอ" 

ปัง!  

กระสุนเจาะทะลุศีรษะของคนตรงหน้าทันที  

"แกไม่มีครอบครัว"เคนเอ่ยเสียงเรียบ

 "เก็บกวาดหมดหรือยัง"นิคาร์ลอดหันไปถามคิมที่ยืนอยู่ด้านซ้ายโดยไม่สนใจชายตรงหน้าที่กลายเป็นศพไปแล้ว 

"เรียบร้อยครับ" 

"ดูเหมือนว่าคนของ 'อดัม คาร์เตอร์'จะล้ำเส้นมากไปแล้ว ส่งคนไปตักเตือนหน่อยก็ดี"นิคาร์ลอดพูดเสียงเหี้ยม

 "ครับ/ครับ"


นิคาร์ลอดกลับมายังคอนโดของเขาด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์จนลูกน้องทั้งสองไม่กล้าเข้าใกล้ สายตาสีอำพันกวาดสายตาทั่วห้องก่อนจะพบร่างบางที่นอนหลับอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก แววตาขุ่นเคืองเมื่อครู่ดูอ่อนลงทันที 

มือหนาเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าหญิงสาวที่นอนหลับสบายความร้อนจากผิวเนียนบ่งบอกว่าคนตรงหน้ากำลังมีไข้ 

"หึ เด็กดื้อ"นิคาร์ลิดยกยิ้มมุมปากมองแก้มใสที่ขึ้นสีแดงระเรือจากพิษไข้ ดูเหมือนว่ายาที่กินไปคงจะยังไม่ออกฤทธิ์

เคนและคิมต่างหันหน้ามองกันด้วยความตกใจ 'เจ้านายของเขากำลังยิ้ม' 

นิคาร์ลอดอุ้มร่างบางขึ้นก่อนจะเดินไปยังห้องนอนของเขา ท่ามกลางความตกตะลึงของลูกน้องคนสนิททั้งสอง 

"พี่! ตบหน้าผมที"คิมเอ่ยเรียกพี่ชายแต่สายตากลับมองไปยังเจ้านายที่อุ้มหญิงสาวคนนั้นเข้าไปยังพื้นที่ส่วนตัวที่เจ้านายเขาหวงแหน

 เพี๊ยะ!!

 "โอ้ย! เจ็บน่ะพี่!"คิมหันไปมองพี่ชายของตน 

"หึ แปลว่าแกไม่ได้ฝัน.."เคนมองร่างสูงของคนที่เป็นทั้งครอบครัวและเจ้าชีวิต

 'นานแล้วที่เจ้านายของเขาไม่ได้ยิ้มแบบนี้' 

"ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นรอยยิ้มของเจ้านายก็คงเมื่อปีที่แล้วตอนเจอท่านหญิงกับคุณชายน้อย"

 "อืม เปลี่ยนซาตานให้กลายเป็นคนได้​ ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่ธรรมดาแล้วละ."เคนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่บ่งบอกความรู้สึก


มาแล้วววววว. สำหรับใครที่กำลังคิดว่าเรื่องนี้จะจบแบบไหน จะเศร้าหรือเปล่า ไรท์ไม่อยากให้ทุกคนสนใจตอนจบของเรื่องมากเกินไป อยากให้สนใจเนื้อเรื่องมากกว่า อย่าพึ่งคิดถึงตอนจบตอนนี้เนื้อเรื่องพึ่งจะดำเนินมาแค่สามตอน อย่าพึ่งคาดหวังกับตอนจบ. เพราะไรท์เองก็ยังแต่งไม่จบเลย55555+ จากการคาดเดาแล้วเรื่องนี้อาจจะจบแบบตามใจรีด คือสุขนิยม แต่ๆๆๆๆ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลาอย่าพึ่งคาดหวังมาก

ขอบคุณทุกๆคอมเมนจากรีดทุกคนน่าาา เมนกันเยอะๆน่าาาาไรท์ชอบอ่านคอมเมน 

กดไลค์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน่าาาาา

รักรีดดดดดดดดดดดดดด


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น