น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

ไม่อยากติดค้าง - 2

ชื่อตอน : ไม่อยากติดค้าง - 2

คำค้น : บ่วงพัทธ์ , จำเลยรัก , ตบจูบ , พัทธ์ , หนึ่งนาถ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 60

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2562 20:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่อยากติดค้าง - 2
แบบอักษร

ร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกบนระเบียงบ้านทอดสายตามองทางเข้าไร่อย่างใจลอย ดึกมากแล้วแต่ลุงชุ่มที่เขาให้ไปส่งอดีตแม่นมยังไม่กลับมา ไม่รู้ว่ามัวแต่พูดคุยเล่าความหลังกันหรือว่าจะแอบกลับไปติดต่อส่งข่าวบอกคนที่ไม่ได้มาด้วยในวันนี้ให้รับรู้ แต่ไม่ว่าจะเป็นข้อไหนพัทธ์ก็ไม่ชอบใจทั้งหมด การที่ได้เจอยายนวลกับ...เด็กสาวคนนั้น ทำให้เขารู้สึกปั่นป่วน ความยินดี ความเสียใจ ความโกรธแค้น ทุกอย่างตีรวนกันอยู่ในอกจนเขาทำตัวไม่ถูก และคนที่จะแก้อาการนี้ได้ก็คงจะมีแค่คนเดียว ...เอกลักษณ์ ผู้ช่วยและกระโถนประจำตัวของเขา!

“ไอ้เอก แกว่างหรือเปล่าเข้ามาหาฉันที่ไร่หน่อยสิ” พัทธ์กรอกเสียงผ่านโทรศัพท์มือถือไปอย่างเอาแต่ใจโดยไม่ได้ดูนาฬิกาด้วยซ้ำว่ากี่ทุ่มกี่ยามแล้ว ดังนั้นเสียงที่ตอบกลับมาจึงเต็มไปด้วยอาการโวยวายเพราะโมโหที่ถูกปลุก

“พี่พัทธ์! นี่มันจะตีหนึ่งอยู่แล้วนะครับ มีงานอะไรด่วนก็เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้เถอะ ผมนอนแล้ว”

“แต่ฉันไม่ได้โทรมาเรื่องงาน ฉันโทรหาแกในฐานะที่แกเป็นน้องรหัสของฉัน รุ่นพี่สั่งอะไรก็ต้องทำสิวะ”

“พี่กับผมเรียนจบมหาวิทยาลัยกันมาสิบกว่าปีแล้ว แค่นี้นะ..”

“แกไม่อยากรู้ข่าวนุชเหรอ”  ประโยคเดียวของพัทธ์ทำให้คนที่กำลังจะนอนหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง แต่ก็ยังไม่วายเล่นตัว

“แต่ถึงพี่จะพูดงี้ผมก็ไม่ขับรถจากในเมืองไปหาพี่ที่ไร่หรอกนะ”

“เออ... คราวนี้จะฟังได้หรือยัง”

“ก็ฟังอยู่นี่ไง พี่นั่นแหละจะเล่าได้หรือยัง ลีลาจริงๆ”

พัทธ์อยากจะยื่นขาทะลุโทรศัพท์ไปยันอีกฝ่ายให้ตกเตียงจริงๆ แต่ในความเป็นจริงก็ทำได้แค่กรอกเสียงห้วนๆลงไปเท่านั้น

“วันนี้ป้านวลมาหาฉันที่ไร่”

“คนเดียว?”

“กับหลานสาวเขา ...ลูกของนุช” วลีท้ายพัทธ์แทบจะกัดฟันพูด แต่ปลายสายก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน

“ลูกของนุช! ป้านวลแกจะพามาทำไมครับ”

“เขาว่าเขาต้องการขอโทษ แต่ดันพาลูกสาวของนุชมาเย้ยฉันถึงที่นี่! แกคิดว่าฉันควรจะรับคำขอโทษจากเขาไหมไอ้เอก!”

พัทธ์ได้ยินแต่เสียงทอดถอนใจจากปลายสายมา ก่อนที่เสียงทุ้มของเอกลักษณ์จะตอบกลับมาอ่อยๆ

“เรื่องมันก็ผ่านมานานมากแล้วนะครับ ผมว่าเราไม่ควร...”

“ฉันไม่ให้อภัย! ถ้าเป็นนาย! นายจะยอมปล่อยให้คนที่ทิ้งนายไป ทำให้นายต้องทุกข์ทรมานมาตลอด 20 ปีลอยนวลไปเหรอเอก นายจะปล่อยให้คนที่ทำให้นายต้องเจ็บปวดแม้กระทั่งตอนจะนอนยังทุรนทุรายเพราะลืมสิ่งที่เขาทำไว้ไม่ได้ และนายจะบอกให้ฉันปล่อยให้คนที่ทำผิดต่อฉันลอยนวลต่อไปโดยที่ฉันต้องเป็นฝ่ายที่ให้อภัยกับการกระทำที่เขาไม่เคยคิดที่จะมาขอโทษฉันอย่างนั้นเหรอ!”

น้ำเสียงที่ทุกข์ทรมานใจของผู้เป็นเจ้านายที่ระบายออกมาทำให้เอกลักษณ์ได้แต่นิ่งเงียบ รู้สึกเสียใจอยู่หน่อยๆที่ไม่ยอมขับรถไปหาอีกฝ่าย ตอนนี้พัทธ์คงต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดอยู่คนเดียว ความเจ็บปวดที่เขาเองรู้ดีว่าพัทธ์แบกมันไว้ด้วยความรู้สึกอย่างไร ถึงแม้ว่าเขาจะทำงานกับพัทธ์เพียงสิบสี่ปี หากความสนิทสนมที่รู้จักอีกฝ่ายมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยทำให้เอกลักษณ์รู้เสียยิ่งกว่ารู้...พัทธ์ต้องเผชิญกับทุกอย่างอยู่คนเดียวตั้งแต่อายุ 18 ปี จนกระทั่งวันนี้ในวัย 40 ที่พัทธ์แกร่งพอที่ยืนหยัดขึ้นมาได้หากกำแพงที่ชายหนุ่มก่อเอาไว้ก็สูงจนไม่มีผู้หญิงคนไหนข้ามผ่านเข้ามาถึงหัวใจของเขาได้เช่นกัน

“พรุ่งนี้ผมจะเข้าไร่แต่เช้าครับ”

“ไม่ต้อง! แกไปสืบเรื่องของนุชมาให้ฉันให้เร็วที่สุด ฉันจะไม่ยอมเป็นฝ่ายเจ็บอยู่คนเดียวแล้ว ไม่ยอมอีกแล้ว!”

พัทธ์เอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บแค้นจนเอกลักษณ์ไม่สบายใจ หากสายที่ถูกตัดไปก่อนที่จะทันได้ทักท้วงทำให้ผู้ช่วยของพัทธ์ได้แต่เป็นห่วงทั้งตัวของชายหนุ่มเองและครอบครัวของป้านวล ลองถ้าพัทธ์บอกว่าไม่ยอมอยู่อย่างนี้ ...คราวนี้คงจะเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่

.......................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น