Goink

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14
แบบอักษร

“ฉันไม่ยอม!!” นินนาราตะคอกออกมาเสียงแข็ง 

“ลูกฉัน ฉันมีสิทธิ์” 

“เห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า ตลอดห้าปีที่ผ่านมาคุณไม่เคยทำหน้าที่พ่อเลยสักครั้งแล้วอยู่ๆ คุณจะมาอ้างสิทธิ์ความเป็นพ่ออะไรตอนนี้” 

“ก็เธอเป็นคนปิดบังไม่ให้ฉันรู้เรื่องลูก” 

“เหอะ!! คุณต่างหากที่เป็นคนทิ้งฉันในวันที่ฉันตั้งใจจะบอกคุณเรื่องลูก คุณจำวันที่คุณบอกเลิกฉันที่สวนสาธารณะเมื่อห้าปีที่แล้วได้ไหม วันนั้นเป็นวันที่ฉันรู้ว่าฉันท้องฉันรีบออกจากโรงพยาบาลเพื่อจะมาบอกเรื่องนี้ให้คุณรู้ แต่สิ่งที่ฉันเห็นในวันนั้นคือคุณอยู่กับผู้หญิงคนอื่นคุณนอกใจฉัน ในเมื่อคุณยังรักสนุกและยังไม่พอคุณคิดว่าถ้าฉันบอกว่าฉันท้องคุณจะพร้อมรับผิดชอบฉันกับลูกเหรอ”  

หญิงสาวเอ่ยน้ำตาพรั่งพรูไหลออกมาไม่ขาดสาย เธอเจ็บปวดเจียนตายกว่าเธอจะผ่านจุดจุดนั้นมาได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย 

มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเนียนก่อนจะคว้าเอากระเป๋าที่วางอยู่บนตักของชายหนุ่มแล้วเปิดประตูก้าวขาลงจากรถหญิงสาวกอดกระเป๋าแน่นแนบอกกึ่งวิ่งกึ่งเดินอยากจะหนีชายหนุ่มไปให้พ้นๆ 

พีรดนย์อึ้งในสิ่งที่ได้ยินจากปากหญิงสาวจนได้สติแล้วรีบเปิดประตูลงจากรถแล้ววิ่งตามหญิงสาวไป 

“ลินิน หยุด ฉันบอกให้หยุดไง!!” พีรดนย์วิ่งไปคว้ากระชากแขนเรียวของหญิงสาวให้หันกลับมา 

“โอ๊ย..... เลิกยุ่งกับฉันสักทีเถอะ!! อยากจะได้อิสระฉันก็ให้แล้วไง ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรส่วนลูกฉันจะดูแลเองเชิญใช้ชีวิตในแบบที่คุณต้องการเถอะ” นินนาราเอ่ยเสียงแข็ง ฉันเหนื่อย เหนื่อยที่ต้องมารองรับอารมณ์คนอย่างเขาคนที่เอาตัวเองเป็นหลักไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่น 

“ไม่ ฉันไม่มีทางยอมเด็กคนนั้นเป็นลูกของฉัน!!” พีรดนย์ประกาศกร้าวโดยไม่สนใจคนรอบข้างที่เดินผ่านไปผ่านมาที่กำลังส่งสายตามองมาที่เขา 

“เลว” เพียะ!! มือเรียวบางฟาดลงที่ใบหน้าชายหนุ่มอย่างแรงด้วยความโมโหสุดจะทนกับคนอย่างเขา 

พีรดนย์ยกมือหนาลูบใบหน้าคมคายที่เกิดรอยแดงๆ ขึ้นบนใบหนาอย่างเห็นได้ชัดพร้อมกับทำท่าทางยียวนกวนประสาท 

“หึ ชอบความรุนแรงก็ไม่บอกฉันจะได้จัดให้ตั้งแต่แรก มานี่ !!” พีรดนย์บีบข้อมือของหญิงสาวแน่นแล้วกระชากให้เดินตามเขาไปที่รถ 

“ปล่อยนะ ปล่อยลินินเดี๋ยวนี่นะ ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ” นินนาราตะโกนร้องไห้คนที่เดินผ่านไปมาให้ช่วยแล้วพยายามขัดขืนไม่ยอมเดินตามเขาไป 

“เรื่องผัวเมียอย่ายุ่ง” พีรดนย์เอ่ยเสียงดุเข้มเมื่อเห็นคนที่กำลังจะเดินเข้ามาช่วยเธอ 

พอมาถึงรถหรูชายหนุ่มก็เปิดประตูแล้วผลักนินนาราให้เข้าไปข้างใน “ห้ามออกมา!!” 

สั่งเสียงเด็ดขาดก่อนที่มือหนาจะเอื้อมปิดประตูรถอย่างแรงแล้วเดินไปฝั่งคนขับสตาร์ทเครื่องยนต์มุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็ว 

“คุณจะพาฉันไปไหน” 

“จะกลับบ้านไม่ใช่เหรอ ฉันก็จะไปส่งไง” 

“ผีเข้าหรือยังไงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย” นินนาราสถบออกมาเบาๆ 

พีรดนย์ได้ยินสิ่งที่หญิงสาวพูดแต่ทำท่าทีเมินเฉยไม่สนใจแล้วมุ่งหน้าขับรถไปยังบ้านของหญิงสาว “ส่งฉันแค่นี้ก็พอ” 

“ฉันอุส่ามาส่งเธอถึงบ้านทำไมไม่ชวนฉันเข้าไปดื่มน้ำในบ้านก่อนล่ะ” 

“บ้านนี้ไม่ต้อนรับคุณ” 

พีรดนย์ไม่สนใจคำพูดของหญิงสาวแต่กลับกันเขาเร่งเครื่องยนต์ขับเข้าไปในบ้านปัญญานิวัฒน์ในทันที พอรถจอดสนิทชายหนุ่มก็เปิดประตูก้าวขาลงจากรถกำลังจะเดินเข้าไปในบ้าน 

“คุณหยุดเดี๋ยวนี่นะมันจะมากเกินไปแล้วนะ” นินนาราที่เห็นชายหนุ่มเดินลงจากรถจะเข้าไปในบ้านหญิงสาวรีบปลดสายคาดเบลล์แล้ววิ่งไปดึงแขนของเขาเอาไว้ 

“ฉันจะเข้าไปสวัสดีพ่อกับแม่ไง เดี๋ยวท่านจะหาว่าไม่มีมารยาท” 

“ไม่จำเป็น คนอย่างคุณไม่มีทางทำแค่นั้นแน่” นินนาราเอ่ยในสิ่งที่เธอคิดออกไปเธอคิดว่าคนที่เล่ห์เหลี่ยมเยอะอย่างเขาไม่มีทางทำแค่นั้นแน่นอน 

“หึ กลัวว่าฉันจะบอกว่าฉันเป็นพ่อของเด็กหรือไง” 

 

“นี่มันเรื่องอะไรกัน!!!” คุณนิวัฒน์เอ่ยเสียงดังเมื่อเดินออกมาได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มพูดพอดี 

“คุณพ่อ.........” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น