อนาคตหมา

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนาจา '3'

[ Episode 14 ] : กระสุนเป็นนิรันดร์

ชื่อตอน : [ Episode 14 ] : กระสุนเป็นนิรันดร์

คำค้น : the mission sniper 14

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2562 19:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ Episode 14 ] : กระสุนเป็นนิรันดร์
แบบอักษร

บทที่ 14

กระสุนเป็นนิรันดร์


'Guns change everything

and a bullet is forever.'

กระสุนหนึ่งนัดสามารถปลดชีวิตได้สามทาง ทางแรกที่แขนหรือขา พลาดโดนเส้นเลือดใหญ่เหยื่อจะเหลือเวลาสิบถึงยี่สิบนาทีก่อนเลือดหมดตัว ทางที่สอง บริเวณสิบแต้มกลางหน้าอก กระสุนจะเจาะกระดูกแตก หัวใจหรือหลอดเลือดแดงโดนกระแทกความดันเลือดลดลงเหลือศูนย์ ทางสุดท้ายคือจุดพิฆาต กลางกระโหลกมุมไหนก็ได้ เหยื่อจะตายก่อนที่สมองจะทันประมวลผลว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำ

ปืนเปลี่ยนทุกสิ่งและกระสุนเป็นนิรันดร์

พักหลังมานี้กลับกลายเป็นว่าลีโอถูกจับตามองตลอดเวลา ไม่ว่าจะออกไปไหนมาไหนก็ต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลังตลอด เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยสักนิด

พอจะตรวจสอบบัญชีเงินเข้าออกหรือแม้กระทั่งรายชื่อติดต่อยังทำแทบไม่ได้ เหมือนมีคนคอยขัดแข้งขัดขาอยู่ตลอดเวลา จนต้องไปขอความช่วยเหลือจากโอเว่น รายนั้นตอบตกลงมาอย่างง่ายดายแถมยังได้ข้อมูลที่ครบถ้วนโดยที่เขาไม่ต้องเปลืองแรง รู้งี้คงให้ช่วยตั้งนานแล้ว!

ร่างสูงนั่งตรวจบัญชีเงินบนโต๊ะที่เปิดไฟแค่ดวงเดียว ช่วงแรกๆที่เขาลองเช็คมันก็เป็นปกติดีแต่พอย้อนดูบัญชีประมาณเกือบสองเดือนก่อน เป็นช่วงที่หน่วยบุกได้รับภารกิจ ถ้าดูเผินๆรายการโอนเงินเข้าออกเป็นปกติ ไม่มีครั้งไหนที่มากจนผิดสังเกต แต่ถ้าดูดีๆแล้วกลับพบว่าในเดือนนั้นชื่อที่ทำรายการบ่อยมากสุดก็คือ อลาโน่

ถ้าจำไม่ผิด...หมอนี่น่าจะอยู่ฝ่ายจัดการข้อมูล

หน่วยนี้ไม่จำเป็นต้องใช้งบประมาณเยอะขนาดนั้น และความน่าสงสัยยิ่งทวีคูณเข้าไปอีกเมื่อในบันทึกการโทรเข้าออกดันมีชื่ออลาโน่กับเบอร์แปลกหน้าติดต่อกันเกือบสิบรอบได้ แค่นี้ก็ชัดพอแล้วว่าหมอนี่ติดอันดับเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง

แต่เขาก็ยังไม่สามารถฟังธงได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ต้องหาหลักฐานมามัดให้ดิ้นไม่หลุดกันไปข้าง เบาะแสสำคัญต้องอยู่ในห้องตัวการ และลีโอก็ไม่คิดจะตีสนิทกับอลาโน่เพื่อเข้าไปในห้องแน่ๆ มันต้องมีวิธีอื่นที่เร็วกว่านั้น

.....

โอ๊ะ! เขานึกออกแล้ว!

คีย์การ์ดที่แต่ละคนในองค์กรมีแบ่งเป็นสามสีสามระดับ คีย์การ์ดระดับสูงสุดคือสีทอง คนที่มีคีย์การ์ดแบบนี้มีแค่สามคนเท่านั้น หัวหน้าองค์กร และอีกสองคนที่เขาไม่แน่ใจ คีย์การ์ดสีทองก็เหมือนกุญแจในเกมส์มันสามารถใช้เปิดได้ทุกห้อง ส่วนสีเงินคือของหน่วยงานสำคัญแต่จะไม่มีสิทธิ์บุกรุกห้องคนอื่นได้ อันสุดท้ายคือสีน้ำเงินสำหรับหน่วยย่อยต่างๆที่ไม่มีความสำคัญมาก

ซึ่ง...ของเขาเป็นสีเงิน แต่เมื่อไม่นานมานี้ลีโอก็พึ่งสังเกตเหมือนกันว่าคนที่มีคีย์การ์ดสีทองเป็นคนใกล้ตัวเขามากแค่ไหน

รายนั้นคือโอเว่น บรูช...



♜ THE MISSION SNIPER ♜



"โอเว่น!" ​เจ้าของชื่อหันหน้าตามเสียงที่ได้ยิน ลีโอ เรนเดลกำลังเดินมาทางเขาพร้อมกับตะโกนเรียกชื่อไปพลาง เจ้าตัวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือออกแรงดึงให้เดินตาม ขณะที่โอเว่นทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกไปเรียบร้อย

"มีไรหรอ แล้วนี่จะไปไหน"

"ตกปลา"

สั้นๆได้ใจความ คำว่าตกปลาของลีโอไม่ได้หมายความว่าตกปลาจริงๆแต่มันเป็นรหัสลับที่พวกเขาใช้เมื่อเจอเบาะแสสำคัญแล้วต่างหาก

"ที่ไหน"

"....." ลีโอไม่ได้พูดอะไรต่อแต่กลับมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องที่โอเว่นคุ้นเคย ห้องอลาโน่?

"ขอยืมคีย์การ์ดนายหน่อยสิ"

"นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

"เถอะน่า เข้าไปก่อนแล้วเดี๋ยวจะบอกทีหลัง" คนตัวเล็กลอบถอนหายออกมาแต่ก็ยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอก โอเว่นล้วงมือหยิบคีย์การ์ดสีทองขึ้นเพื่อใช้รูดกับที่เสียบให้ประตูเปิดออก

ทั้งสองคนเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับบานประตูที่ปิดลงพอดี ลีโอไม่รอช้ารีบดิ่งเข้าไปรื้อค้นส่งที่ตนต้องการ เขาแอบดูตารางงานของอลาโน่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนนี้เจ้าตัวกำลังติดประชุม เขาเหลือเวลาให้หาหลักฐานไม่ถึงยี่สิบนาที

"ช่วยหาโน้ตบุ๊คหน่อย..."

"อันนี้รึเปล่า" โอเว่นพูดพร้อมกับชูโน้ตบุ๊คขนาดเล็กโบกไปมา เขาพยักหน้าแทนคำตอบ ทั้งสองคนนั่งลงข้างกันก่อนจะจัดการเปิดหน้าจอขึ้น

"มันต้องใส่รหัส"

"ลอง 1234"

"บ้าหน่า ใครจะโง่ตั้งอะไรง่ายๆแบบนั้น" ถึงปากจะพูดอย่างนั้นแต่โอเว่นก็ลองพิมพ์รหัสไปเรียบร้อยแล้ว หน้าจอปรากฎ 'error' ตัวโตๆชัดเจนว่ามันผิด

"วันเกิดของหมอนั่นล่ะ?" คนตัวเล็กลองพิมพ์อีกครั้ง ผลก็เป็นแบบเดิม รหัสผิด!

"เบอร์โทร ชื่อสัตว์เลี้ยง ชื่อคนรัก วันที่เสียตัวครั้งแรก"

"เดี๋ยวๆๆๆๆๆ ฉันว่าอันหลังมันไม่ใช่แล้วนะ"

เจ้าของเรือนผมสีอ่อนยักไหล่ให้น้อยๆ "เผื่อถูกไง" ถึงจะเดากะถูกก็เถอะ แต่โอเว่นก็ไม่ได้รู้ลึกขนาดนั้นมั้ยล่ะ?!

"ขืนปล่อยให้นายเดามั่วๆ ชาตินี้คงไม่ได้เข้าพอดี"

"แล้วมีไอเดียรึไง?"

โอเว่นนิ่งเงียบหลับตาลงพยายามคิดประมวลความเป็นไปได้สูงสุด...เขาลืมตาขึ้นก่อนจะเริ่มพิมพ์รหัสผ่านอีกครั้ง

"อ๊ะ?! ได้แล้ว"

"นายใส่ไปว่าไร"

"ความลับ" บทสนทนาจบลงเพียงเท่านี้ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมบอก ลีโอก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องเค้นถาม นิ้วเรียวกดคลิ๊กเข้าไปยังกล่องข้อความ ไล่สายตากวาดดูแมสเสจที่อลาโน่ส่งไป

"มาดูนี่สิ นายเห็นอย่างที่ฉันเห็นมั้ยโอเว่น" ร่างเล็กโน้มตัวเข้ามาใกล้มากขึ้นเพื่ออ่านข้อความบนหน้าจอได้ถนัด

"...."

"อย่างที่คิดไว้เลย หมอนั่นเป็นหนอน"

ติ๊ด!

เสียงสัญญาณเปิดประตูดังขึ้นทำให้ทั้งเขาและโอเว่นต้องรีบหาที่หลบอย่างเร็วไว อลาโน่กลับมาแล้ว แต่นี่มันยังไม่ถึงสิบนาทีเลยด้วยซ้ำ!

เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เขาหันไปสบตากับโอเว่นที่หลบอยู่ใต้เตียง พยักหน้าให้กันน้อยๆเป็นเชิงเข้าใจถ้าอลาโน่ยังไม่หยุดเดินมาใกล้พวกเขาไปมากกว่านี้ก็คงต้องจัดการ...

ทันทีที่อลาโน่เข้ามาในระยะพอเหมาะ ลีโอพุ่งตัวเข้าไปชาร์จให้อีกฝ่ายล้มลงกับพื้น จับข้อมือไขว้หลังประสานกันไว้อย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยโอเว่นที่ใช้สายไฟมามัดมือผู้ถูกประทุษร้ายไว้แน่นหนา

คนใต้ร่างส่งเสียงโอดครวญ ส่งสายตาสื่อความหมายไม่เข้าใจออกมา "เล่นอะไรของพวกคุณเนี่ย?!" อลาโน่ทำหน้าเหยเกเมื่อถูกเขากดหัวชิดกับพื้น

"แกเป็นสายให้ใคร!?"

"เฮ้! คุณหมายถึงอะไร"

"ตอบ! หรือจะต้องให้เลาะฟันแกทิ้งก่อน?!"

"ผมไม่รู้เรื่อง" อลาโน่ดิ้นขลุกขลักไปมาพยายามจะให้เขาคลายมือออก

"หึ! ไม่รู้งั้นเหรอ? แล้วแมสเซจในอีเมลทั้งหมดล่ะจะว่ายังไง!!"

"มันอาจจะเป็นของปลอมก็ได้หนิ" อีกฝ่ายเถียงเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างพูดด้วยไม่รู้เรื่อง เขาก็ง้างหมัดขึ้นมาเตรียมจะประทุษร้ายแต่คู่หูดันเอ่ยปากห้ามไว้

"ใจเย็นก่อนลีโอ" เจ้าของชื่อชะงัก หันมามองส่งสายตาไม่เข้าใจ

"เราไม่ควรวู่วามตอนนี้ เพราะถ้ามันไม่ใช่...จะกลายเป็นเรื่องใหญ่" โอเว่นเสริมขึ้นมาอีกเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมลดมือลงสักที ลีโอทอดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ลดระดับมือลงแต่ยังคงจับตัวอลาโน่กดไว้แน่น

"ทีนี้ก็ปล่อยผมได้แล้ว" เขาหันไปหาโอเว่น อีกฝ่ายพยักหน้าให้เขาเป็นเชิงเข้าใจ มือทั้งสองค่อยๆคลายออกจากคนใต้ร่าง

"อีกอย่าง คุณจะกล่าวหามั่วๆแบบนี้ไม่ได้นะ ผมไม่ได้เป็นสายให้โกสต์สักหน่อย"

"......" ทั้งเขาและโอเว่นเงียบ ลีโอจ้องตาอีกฝ่ายเขม็งก่อนจะเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "ฉันไม่เคยพูดเรื่องโกสต์ให้ใครฟังมาก่อน" คราวนี้เป็นฝ่ายอลาโน่ที่ต้องเงียบบ้าง เพราะเผลอปากพล่อยเฉลยตัวตนออกมาเต็มคำ

"จะจัดการยังไงล่ะลีโอ" โอเว่นเป็นฝ่ายถามขึ้น นัยน์ตาของคนร่างเล็กเต็มไปด้วยคำถามและความสงสัย โกสต์งั้นเหรอ? เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน แต่ก็ยอมเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ เขาจะรอให้ลีโอเป็นคนเล่าเรื่องนี้ทั้งหมดอีกที

ลีโอขมวดคิ้วมุ่นราวกับกำลังตัดสินใจ ก่อนจะพูดว่า "เอามันไปขังไว้ที่คุกใต้ดิน เค้นจนกว่าจะยอมปริปากเรื่องโกสต์ ห้ามให้ถึงตายซะล่ะโอเว่น" เจ้าของชื่อพยักหน้า เขาก็พอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ...

เรนเดลก้มมองคนใต้ร่างที่ขบฟันเข้าหากันแน่น สายตาของเขาบ่งบอกว่าเป็นผู้ชนะในเกมส์รอบนี้ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

"Congratulations Mr.Betrayer."

(ยินดีด้วย คนทรยศ)


เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงถัดมา มีสายแปลกหน้าโทรมาหาเขา ตอนแรกคิดว่าเป็นอีธานแต่พอรับสายน้ำเสียงที่เปล่งออกมาจากโทรศัพท์มันดูเหมือนเสียงที่พยายามแปลงจนไม่เหลือเค้าเดิม

(ลีโอ เรนเดล)

"ใคร?"

(คนที่นายอยากเจอ แต่น่าเสียดาย...ที่ฉันไม่มีตัวตนอยู่จริง) อืม...คำพูดเข้าใจยากปนเปบอกใบ้ให้กลายๆ น่าจะเป็นโกสต์

"ต้องการอะไร"

(เลิกแกว่งเท้าหาเสี้ยนได้แล้ว)

"หมายความว่าไง"

(หึ เธอไม่ควรเอื้อมมือเข้ามายุ่งจะดีกว่านะ) ลีโอเลิกคิ้วขึ้นสูง โกสต์น่าจะกำลังหมายถึงอีธาน

"ถ้าคิดจะใช้อีธานเป็นตัวเบี่ยงความสนใจละก็...เลิกคิดซะ"

(หือ)

"ถ้าคุณคิดจะวางกับดักให้สัตว์มาติดกับ สิ่งสำคัญคือต้องชำระกลิ่นตัวเอง ไม่เช่นนั้น สัตว์ที่กำลังหิวโหยจะรู้ว่านั่นคือกับดัก"

(แล้วสัตว์ที่หิวโหยจะทำยังไง)

"เดี๋ยวคุณก็รู้เอง"

(มีชัม ลี ออสติส)

"อะไรของ..." คำพูดถูกกลืนหายเข้าไปทันทีเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยประโยคถัดมา

(ถ้าอยากจะหาฉันให้เจองั้นก็รู้ไว้ว่านี้คือคำใบ้แรก)

"...."

(รีบหน่อยก็ดี ไม่ได้มีแค่นายคนเดียวที่รู้ ยังมีพวกสุนัขดมกลิ่นอย่างซีไอเออยู่)

หลังจากจบบทสนทนา ลีโอก็ไม่วายทำเสียงฮึดฮัดออกมายกใหญ่ โกสต์นี่เป็นโรคจิตชอบทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปทั่วเลยใช่มั้ยเนี่ย?!

ไหนจะคำพูดย้อนแย้งนั่นอีก "เห้อ..." คิดแล้วก็เหนื่อยใจชะมัด เขายกมือขึ้นก่ายหน้าผาก หลุบสายตาลงมองโทรศัพท์ในมือก่อนจะตัดสินใจกดโทรออกไปยังสายปลายทาง

(ว่าไง)

"ออกมาเจอกันหน่อย"

(คิดถึง?) มือปืนหนุ่มคิ้วกระตุกเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เถียงกลับ เขาเบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่นแทน

"มีเรื่องจะคุย"

(อืม เจอกันที่เดิมเวลาเดิม)

"อย่าช้าล่ะ อีธาน..."




#talk

ช่วงนี้หมาอาจจะมาต่อให้ช้าหน่อยนะคะ ลงวันละตอนแบบเมื่อก่อนไม่ได้แล้วอ่าา ติดสอบติดเรียนหนักมาก แต่จะพยายามอัพให้ได้อาทิตย์ละตอนนะคะ สัญญาว่าจะไม่หายแน่นอนนน

แล้วก็ตอนนี้เราก็รู้หมดแล้วเนอะว่าใครเป็นหนอนให้โกสต์ แต่ปมเรื่องโกสต์ยังไม่จบแน่นอนค่ะ พึ่งคลายไปได้แค่เสี้ยวเดียวส่วนตอนหน้าขอให้ทุกคนเตรียมทิชชู่กันให้พร้อมเพราะอีธานจะ---- //สัญญาณขาดหาย

ความคิดเห็น