น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

ไม่อยากติดค้าง - 1

ชื่อตอน : ไม่อยากติดค้าง - 1

คำค้น : บ่วงพัทธ์

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 61

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2562 16:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่อยากติดค้าง - 1
แบบอักษร

​ตอนที่ 2

“แกจะให้ฉันส่งแกที่นี่จริงๆหรือยายนวล”

นายชุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อรถกระบะคู่ใจของตัวเองจอดสนิทหน้าหอพักเก่าคร่ำคร่าที่แม้จะอยู่ในตัวเมืองเชียงรายแต่ดูไม่น่าปลอดภัยเลยสำหรับสองยายหลาน แต่หนึ่งนาถที่ก้าวลงจากรถพลางช่วยประคองยายให้ค่อยๆลงมายืนอย่างมั่นคงแล้วหันมาตอบชายชราเสียเอง

“หอนี้รุ่นพี่ของหนึ่งแนะนำมาเองค่ะลุง ราคาไม่แพงแล้วก็อยู่ใกล้โรงพยาบาลในเมือง เวลาไปหาหมอจะได้ไม่ลำบากมากค่ะ”

“หาหมอ? ใครเป็นอะไรหรือหนูหนึ่ง”

“ก็ยายน่ะสิคะ หนึ่งบอกให้อยู่รักษาตัวที่กรุงเทพฯก็ไม่เชื่อกัน รั้นแต่จะมาหาคุณพัทธ์ที่นี่”

“พอได้แล้วยัยหนึ่ง”

ยายนวลปรามหลานสาวที่เผลอบ่นออกมาพลางฝืนเดินไปนั่งพักที่โต๊ะม้าหินหน้าหอพักและพยายามทำตัวให้ปรกติมากที่สุดทั้งๆที่เริ่มเจ็บแปลบตรงหน้าอกมากขึ้นเรื่อยๆ

“แกไม่สบายเป็นอะไรยายนวล ทำไมต้องไปหาหมอ”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกตาชุ่ม แกก็อย่าตื่นตูมเหมือนยัยหนึ่งนักเลย ว่าแต่พรุ่งนี้คุณพัทธ์ก็ยังอยู่ที่ไร่ทั้งวันใช่ไหม ฉันจะได้แวะไปหาเขาอีก”

“ยายยังจะไปหาเขาอีกเหรอจ๊ะ โดนเขาไล่มาขนาดนั้น” หนึ่งนาถท้วงขึ้นอย่างไม่พอใจในขณะที่นายชุ่มได้แต่ถอนใจหนักๆพลางตัดสินใจเตือนผู้เป็นเพื่อนไปตรงๆ

“ฉันว่าแกอย่าเพิ่งไปเจอคุณพัทธ์เขาอีกเลยจะดีกว่า แกก็เห็นแล้วว่าคุณพัทธ์เขายังโกรธแกอยู่”

“ก็เพราะคุณพัทธ์เขายังโกรธ ฉันเลยอยากจะไปขอโทษแล้วก็สารภาพความจริงทุกอย่างให้เขาฟัง ฉันไม่อยากติดค้างคุณพัทธ์จนตัวเองต้องนอนตายตาไม่หลับ”

“ยาย! ทำไมพูดอย่างนั้นละจ๊ะ”  ร่างเพรียวถลาเข้าไปกอดยายไว้แน่น หากดูเหมือนนางนวลจะยังคงยึดติดกับเรื่องที่พูดเอาไว้ดังนั้นแทนที่จะกอดปลอบหลาน แต่มือเหี่ยวกลับหยิบกล่องกำมะหยี่สีสดยัดใส่มือหนึ่งนาถพลางกำชับ

“จำไว้นะหนึ่ง ชั่วชีวิตที่เหลือยายไม่ต้องการอะไรอีก นอกจากการให้อภัยจากคุณพัทธ์ ยายรอเพื่อจะบอกทุกอย่างกับคุณพัทธ์มายี่สิบปี ยี่สิบปีที่ยายได้แต่หนีทุกอย่าง แต่วันนี้ยายมีโอกาสแล้ว ยายก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น ยายจะชดใช้ให้คุณพัทธ์ทั้งหมด”

“แต่ว่าหนึ่งนัดหมอเอาไว้แล้วนะจ๊ะยาย หนึ่งก็จะไม่ยอมเหมือนกัน”

“ไม่ได้! หนึ่ง..หนึ่งเองก็เห็นแล้วนี่ลูกว่าคุณพัทธ์เป็นยังไง ยายทำให้คุณพัทธ์เสียใจมามากพอแล้ว แล้วยิ่งตอนนี้คุณพัทธ์ยังบาดเจ็บไม่มีใครดูแลสักคน ยายยิ่งทิ้งคุณพัทธ์ไปไม่ได้ แล้วถ้าหนึ่งไม่คิดจะทำอย่างที่ยายขอร้อง เราก็ไม่ต้องมาพูดกันอีก”

น้ำเสียงที่ยืนกระต่ายขาเดียวของผู้เป็นยายทำให้หนึ่งนาถแทบจะถอนใจแรงๆ เธอว่าเธอดื้อแล้วแต่ยายดื้อกว่าเธอร้อยเท่าพันเท่า

“โอเคจ้ะยาย หนึ่งสัญญาว่าหนึ่งจะทำตามที่ยายขอร้องแน่นอน แต่ยายต้องยอมไปหาหมอ แลกกันดีไหมจ๊ะ” ดวงหน้าเรียวเอ่ยพลางยื่นหน้าเข้ามาประจบ ก่อนจะสัญญาเสียงขึงขัง

“ถ้ายายยอมไปหาหมอ ดูแลตัวเอง กินยาตามที่หมอสั่งทุกวัน หนึ่งก็จะไปที่ไร่นั้นทุกวันเหมือนกัน จนกว่าคุณพัทธ์จะยอมรับปากว่าจะคุยกับยายดีๆ”

“แต่ยายอยากคุยกับคุณพัทธ์เขาเองนี่ลูก”

“ยายได้คุยแน่นอนจ้ะหนึ่งสัญญา แต่ยายก็เห็นว่าวันนี้เขาดูโกรธมากจนไม่ยอมพูดจาดีๆ ให้หนึ่งไปเป็นด่านหน้าก่อนนั่นแหละดีแล้ว ถ้าเขาหายบ้า เอ้ย! หายโกรธเมื่อไหร่ ยายค่อยไปคุยกับเขาดีไหมจ๊ะ”

คำหว่านล้อมที่เต็มไปด้วยความห่วงใยทำให้ยายนวลยอมอ่อนลง ใบหน้าอ่อนใสและรอยยิ้มกว้างจนดวงตาพราวระยับอย่างเด็กขี้อ้อนไม่ต่างจากเด็กหญิงตัวน้อยที่เป็นความสุขเดียวของคนทั้งบ้านยังคงมีอิทธิพลต่อหญิงชราเช่นเดิม โดยเฉพาะอย่างยิ่งขณะนี้ที่เหลือกันเพียงสองยายหลานยิ่งทำให้ยายนวลไม่เคยใจแข็งกับหนึ่งนาถได้ตลอดรอดฝั่งสักที

“ก็ได้ พรุ่งนี้ยายจะยอมไปหาหมอ แล้วเราค่อยไปหาคุณพัทธ์ด้วยกันใหม่ แกเองก็ต้องช่วยฉันด้วยนะตาชุ่ม”

หญิงชราหันไปพยักเพยิดกับเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ที่ยังคงมองมาที่สองยายหลานอย่างกังวลแต่ก็ยอมรับปากแต่โดยดี

“แกไม่ต้องห่วงยายนวล ถ้าฉันไม่ช่วยแกแล้วฉันจะช่วยใคร งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะแวะมาพาแกไปหาหมอเอง วันนี้ก็ไปพักผ่อนเถอะ เหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว”

  หนึ่งนาถหันมาพนมมือไหว้ชายชราอีกครั้งอย่างซาบซึ้งน้ำใจที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้ พลางหันมาประคองยายที่มีสีหน้าเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดอย่างไม่สบายใจ อาการยายดูเหมือนจะหนักกว่าเดิมจนเธอชักเป็นห่วง และสิ่งที่ยายติดค้างอยู่ในใจมันอาจจะหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะทำให้พัทธ์ยอมพูดจาดีๆกันได้ โดยเฉพาะกับการเปิดใจรับฟังความจริงที่หนึ่งนาถยังมองไม่เห็นเลยว่าผู้ชายที่ดีแต่โกรธเป็นบ้าเป็นหลังอย่างพัทธ์จะยอมเปิดใจรับฟังใครได้บ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้

.......................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น