Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 14 : อาบน้ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2562 13:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 14 : อาบน้ำ
แบบอักษร


“ที่นี่ที่ไหนหรอ?” ภีมพลถามทศกัณฐ์ที่จอดรถในอาคารจอดรถของคอนโดแห่งหนึ่ง ถึงจะไม่ได้ดูหรูหราแต่มีความเป็นส่วนตัวค่อนข้างสูง

“คอนโดฉันเอง” ทศกัณฐ์ตอบคำถามของภีมพล เขาซื้อคอนโดแห่งนี้ไว้ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิยาลัยด้วยรายได้จากการทำงานพิเศษของตัวเองและไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาแม้แต่ทิฟฟานี่

“ไม่น่าเชื่อ...ผมคิดว่าคนอย่างคุณจะติดหรูกว่านี้ซ่ะอีก” ภีมพลทำท่าทางแปลกใจ

“พูดมากน่า...ตามมาได้แล้ว” ทศกัณฐ์สะพายกระเป๋าเป้ของภีมพลเดินนำเขาเข้าไปในลิฟท์กดที่ชั้น 29

ติ๊ด!!

“เข้ามาสิ” ทศกันย์ใช้คีย์การ์ดเปิดประตูห้อง ภีมพลเดินตามหลังเข้าไปดวงตากลมโตสำรวจสอดส่องไปทั่วห้องที่ตบแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูทันสมัย ภายในห้องดูโปร่งสะอาด เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงที่ลงตัวพอดีกับห้อง เขาเดินจับของประดับตกแต่งโน่นนี่ในห้องของทศกัณฐ์เล่นไปเรื่อย

“อย่าซน” คนตัวสูงวางกระเป๋าเป้ของภีมพลบนโซฟารับแขกเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเปล่าแช่เย็นออกมาเทใส่แก้วให้ภีมพล

“ไม่มีน้ำอัดลมหรอ? ตอนนี้ร่างกายผมต้องการน้ำตาลมากเลย” ภีมพลรับน้ำเปล่ามาดื่มแต่ก็ยังร้องขออย่างอื่นเพิ่ม

“ดึกแล้ว ดื่มแค่น้ำเปล่าก็พอ...แล้วนายหิวมั้ย?” ทศกัณฐ์ถามภีมพลที่เบะปากทำหน้าเซ็งที่โดนขัดใจ

“หิว ผมยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เย็นแล้ว”

“นายไปอาบน้ำ เดี๋ยวชั้นทำอะไรให้กินเอง”

“ห๊า! นายทำอาหารเป็นด้วยหรอ ผมว่าขับรถไปเซเว่นไม่ง่ายกว่าหรอ” ภีมพลทำหน้าดูถูกทศกัณฐ์ที่ปรายตามองร่างบางอย่างไม่ได้สนใจคำพูดเขานัก

“หยุดพูดแล้วไปอาบน้ำไป!” เขาไล่เด็กแสบอีกครั้ง

ภีมพลที่อยู่ในชุดเสื้อเขิ้ตสีขาวที่ใช้เปลี่ยนแทนชุดกีฬาที่ขาดไปตอนโดนทำร้าย เขาใช้มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บค่อยๆ แกะกระดุมอย่างลำบาก ในใจก็คิดว่าทำไมเสื้อเชิ้ตมันจะต้องมีกระดุมมากขนาดนี้ด้วยนะ

“เป็นอะไรนะ” ทศกัณฐ์ตะโกนถามเมื่อได้ยินเสียงบ่นเบาๆ ของภีมพล

“แกะกระดุมไม่ออก” ภีมก้มหน้านิ่วแกะกระดุมมือเดียวอย่างไม่ถนัด

“แล้วทำไมไม่บอกละ มานี่!”

“เฮ้ย! คุณจะทำอะไรนะ?!”

ภีมตกใจที่อยู่ๆ ทศกัณฐ์เดินก้าวพรวดเข้ามาประชิดตัวเขา สองมือใหญ่ค่อยๆ ไล่แกะกระดุมทีละเม็ดลงมาเรื่อยๆ สำหรับคนตัวสูงแล้วเขารู้สึกว่ากระดุมมันช่างมีน้อยไปนิด

“มะ...มองทำไม?...แกะกระดุมก็มองกระดุมสิไม่ใช่มามองหน้าผม” ภีมพลรู้สึกตัวร้อนวูบวาบแปลกๆ เมื่อผู้ชายตัวใหญ่เหมือนยักษ์อย่างทศกัณฐ์มายืนอยู่ตรงหน้า โดยเฉพาะสายตาเฉียบคมของเขาที่จ้องเข้ามาในดวงตากลมโตเหมือนจะค้นหาอะไรบางอย่างในใจของเขาจนต้องหลุบตามองต่ำลงเพื่อหลบสายตานั้น

ทศกัณฐ์ยกยิ้มที่มุมปาก สองมือค่อยๆ ดึงเสื้อเชิ้ตออกจากไหล่บาง

“นี่รอยอะไร?!” ทศกัณฐ์ถามเสียงเครียดเมื่อเห็นรอยแดงที่หน้าอกของภีมพล ด้วยความที่เขาเป็นคนผิวขาวจัดเมื่อเกิดรอยจึงเห็นชัดเจนกว่าคนทั่วไป

“หา...รอย...?!” ภีมที่ไม่รู้ตัวว่ามีรอยแดงช้ำค่อยๆ ก้มมองหน้าอกของตัวเอง เห็นรอยที่โดนชายร่างใหญ่น่ารังเกียจขยำอย่างแรงจนตัวเขาสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บ

“ยังเจ็บอยู่มั้ย?” ทศกัณฐ์ลูบที่รอยแดงที่เริ่มช้ำอย่างเบามือ

“มะ...ไม่แล้ว” ภีมพลไม่ได้ผลักตัวทศกัณฐ์ออกเหมือนเคย แต่ขยับตัวเองออกจากฝ่ามือใหญ่แทน เขาไม่ได้รู้สึกรังเกียจขยะแขยงเหมือนตอนโดนชายร่างใหญ่จับ ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกดีขึ้นมาซ่ะอย่างนั้น

“ผะ...ผมไปอาบน้ำก่อนนะ” เขารีบปลีกตัวจากทศกัณฐ์ก่อนที่จะเกิดความรู้สึกแปลกๆ ไปมากกว่านี้

“เดี๋ยว! แขนเจ็บอย่างนั้นคงอาบไม่ถนัด เดี๋ยวชั้นอาบให้” ภีมพลหยุดชะงักกึกกับคำพูดของคนตัวสูง เขารีบปฏิเสธพัลวัน

“ไม่ต้อง!! ผมอาบเองได้” ผู้ชายอาบน้ำให้กันคงทุเรศน่าดู พ่อแม่พี่น้องก็ไม่ใช่

“แล้วนายจะอาบยังไง แขนเจ็บอย่างนี้”

“ก็ชูแขนไว้ไง วิ่งผ่านน้ำแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว” ภีมพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

“สกปรก! อย่าดื้อ ไป! ชั้นช่วย” ทศกัณฐ์ดึงแขนข้างที่ไม่บาดเจ็บของภีมลากตัวเขาเข้าไปในห้องน้ำ

“เดี๋ยว! เดี๋ยว! คุณจะทำอะไรนะ” ภีมใช้มือข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บดึงขอบเอวกางเกงกีฬาเอาไว้เมื่อทศกัณฐ์คว้าหมับเข้าที่เอว

“ถอดกางไง...ถ้าไม่ถอดแล้วจะอาบน้ำยังไงละ” ทศกัณฐ์จับมือบางที่ดึงรั้งขอบกางเกงออก

“ไม่เอา อย่าถอด คุณปล่อย!...คุณ!” ภีมพลดิ้นหลบคนตัวสูงที่พยามดึงกางเกงเขาออกไปมาทั้งจั๊กกะจี้ทั้งอาย แต่ทศกัณฐ์ก็ไม่ได้สนใจฟังที่เขาบอกเลย

“พี่ทศ...พี่ทศ อย่าครับ!!” ภีมพลตะโกนออกมาเสียงดังจนคนตัวสูงกว่าชะงักไป เขาใช้มือข้างที่ไม่บาดเจ็บดันไหล่หนาให้ออกห่างจากตัว อกบางกระเพื่อมเบาๆ ตามจังหวะการหายใจที่เหนื่อยหอบ

“นายเรียกชั้นว่าอะไรนะ?” ทศกัณฐ์ถามซ้ำอีกครั้ง ดวงตาเฉียบคมจ้องมองใบหน้าหวาน ๆ ที่แดงก่ำ ใช้สองแขนของตัวเองดันกำแพงกักขังร่างบางไว้

“พะ...พี่ทศไง ก็คุณชื่อทศกัณฐ์ไม่ใช่หรอ” ภีมพลจ้องตอบใบหน้าหล่อคม ใบหน้าหวานผงะไปนิดหน่อยเมื่อนิ้วเรียวของคนตัวสูงจับไปที่ริมฝีปากบางๆ ของเขา

“เรียกอีกครั้งสิ” เสียงทุ้มต่ำพูดเบาๆ จนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ”

“ทะ...ทำไมผมต้องพูดด้วย” ภีมจ้องตอบดวงตาเฉียบคมอย่างท้าทาย

“พี่อยากฟัง...” ทศกัณฐ์เปลี่ยนสรรพนามเรียกแทนตัวเองว่าพี่ ทำคนฟังรู้สึกเขินขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลแต่ก็ยังไม่ยอมพูดอะไร

“..........”

“ถ้ายอมพูดจะให้อาบน้ำเอง ตกลงมั้ย” คนตัวสูงต่อรองกับภีมที่ไม่ยอมพูดอะไร

“พะ...พี่ทศ พี่ทศครับ” ภีมยอมพูดออกมาเมื่อได้ยินว่าจะให้อาบน้ำเอง เขาหลบสายตาคนตัวสูงกัมหน้าพูดเบา ๆ พอให้ได้ยิน ‘แค่พูดเองมันคงไม่น่าอายเท่ากับให้ผู้ชายที่ไหนไม่รู้มาอาบน้ำให้ละวะ’ ภีมพลคิดในใจ

“เวลานายพูดเพราะก็ดูน่ารักดีนะ” ทศกัณฐ์ยิ้มอย่างพอใจ ใช้มือยีผมดำอย่างเอ็นดู ร่างสูงเดินไปเปิดน้ำใส่อ่าง เตรียมอุปกรณ์อาบน้ำ แปรงสีฟันอันใหม่ ผ้าขนหนูสำหรับเช็ดตัว และชุดสำหรับเปลี่ยนให้ภีม

“ถ้าอยากสระผมบอกนะ อย่าใช้ชาวเวอร์เดี๋ยวน้ำจะโดนแผล” เขาสั่งร่างบางที่ยืนรออยู่ก่อนเดินออกไปที่ครัวเพื่อเตรียมอาหารง่ายๆ ให้กับภีมพล



::::::::::

ความคิดเห็น