เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

ตอนที่ 60 คราดาราปักษาฤดูหนาวเผชิญหน้าเทพแห่งคำพิพากษา [จบบทที่ 12]

ชื่อตอน : ตอนที่ 60 คราดาราปักษาฤดูหนาวเผชิญหน้าเทพแห่งคำพิพากษา [จบบทที่ 12]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 75

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2562 17:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 60 คราดาราปักษาฤดูหนาวเผชิญหน้าเทพแห่งคำพิพากษา [จบบทที่ 12]
แบบอักษร

ตอนที่ 60 คราดาราฤดูหนาวเผชิญหน้าเทพแห่งคำพิพากษา

          “ นี้มิใช่นิทานผู้กล้าเดินทางเพื่อปราบจอมมาร และไม่ใช่ตำนานรักแห่งหยาดน้ำตา ไม่มีตัวเอกโดดเด่น ไร้ซึ่งพลังวิเศษ และไม่มีสิ่งใดสามารถอธิบายจุดหมายและแก่นแท้ของเรื่องราวของทหารผู้นี้ ทหารธรรมดาต่อสู้เพื่อชาติ เดินทางร่วมรบกับหัวหน้าและเพื่อนๆ ปกป้องผู้ที่เขาอยาก และช่วยเหลือผู้เฒ่าผู้แก่ สิ่งที่เขาทำคือสิ่งเล็กๆที่ช่วยโลกดูสว่างสดใส เขาทำเช่นนี้ตลอดมาและอาจตลอดไป ตราบวันที่สิ้นลมหายใจ และกลายเป็นตำนาน.. ที่ไม่มีวันตาย ..

ด้วยนามแห่งข้า “ปฏิเสธความตาย” ขอพิพากษา..


          แคทเธอรีนตกใจระคนใจเต้นตึกตัก การปรากฏตัวของเมรัยสร้างความพิศวงและก่อให้เกิดคำถาม กระนั้นจอมอาคมน้อยมิทันเอ่ยปาก หมอผีน้อยก็ชิงเอ่ยขัดก่อน “เป็นหมอผี” เมรัยคลี่ยิ้มกว้างอย่างวาฬ นางวิ่งอ้อมตัวแคทเธอรีนและใช้อุ้งมือนิ่มๆคว้าหนับไหล่จอมอาคมน้อย ดันๆ “อะ เอ๊ะ” แคทเธอรีนจับต้นชนปลายมิถูก รู้ตัวอีกทีก็โดนเมรัยดันออกจากห้องแล้ว

          นารีและเรไรรับงานจัดเตรียมห้องพัก คฤหาสน์มีห้องพักมากมายปานรังนกและสามส่วนพวกเมรัยจัดการทำความสะอาดเตรีมรับแขกไว้แล้ว

          “เจ้าเป็นหมอผีหรือ”

          “ใช่”

          สองสาวน้อยยืนสนทนาข้างนอกห้องนอน โดยขณะนั้นพวกนารีกำลังปูผ้าห่มและจัดข้าวของ จอมอาคมตั้งสติอย่างรวดเร็วพลันเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้งว่าเมรัยใช่หมอผีตัวจริงหรือไม่ แคทเธอรีนไม่ใช่มิรู้เรื่องที่พวกสิบแปดมงกุฎชอบมโนตนเองมีพลังวิญญาณและมีพลังมองเห็นผี นางคิดว่าเมรัยอาจเป็นหมอผีหลอกๆที่กำลังหลอกลวงเอาเงินจากอีธาน จอมอาคมรู้อีกอย่างว่าคนที่มองเห็นวิญญาณบนโลกนี้มีเพียงหนึ่งในสิบเท่านั้น

          “เจ้ามิเชื่อข้าเป็นหมอผีใช่รึไม่”

          เมรัยกอดเนินอกอวบ และผงกหัวอย่างเข้าใจ

          “ข้าก็ไม่เชื่อเหมือนกันว่าตนเองเป็นหมอผี”

          “หา”

          แคทเธอรีนอ้าปากเหวอรับประทาน เมรัยยิ้มขำปานน้องชายแกล้งพี่สาวสำเร็จ นิ้วงามชี้ที่เจ้าสีนวล แมวที่นั่งบนพื้นใกล้ๆแคทเธอรีน “มันเป็นภูตใช่หรือไม่ ยากนะจักอัญเชิญภูต ขนาดข้าฝึกตั้งสองวันยังอัญเชิญมิได้เลย” ในอดีตเมรัยเคยคิดอยากมีภูตเป็นคู่หู อาทิพญาจระเข้ มังกร พญานาค กิเลนประมาณนี้ หมอผีน้อยใช้เวลาศึกษาวิชาอัญเชิญนานสามสิบนาที และลองทำตามตำราอย่างมั่วๆซั่วๆจนร้านเหล้าระเบิดตูมเป็นดอกไม้ไฟ ไฟไหม้ร้านด้วย นางโดนลากไปเฆี่ยน และนับจากนั้นก็เลิกสนใจวิชาแขนงนี้อีกเลย น่าเจ็บใจและแสบดากมาก

          “เจ้ารู้รึ”

          นางรู้สีนวลมิใช่แมวธรรมดา แปลว่านางเป็นของจริง.. แคทเธอรีนเบิกตากว้างปานขุดเจอทองคำใต้อ่างเก็บน้ำ จอมอาคมมิเชื่อจักเจอคนที่มีพรสวรรค์เช่นเมรัยในเมืองแห่งความลับ สมัยปัจจุบันผู้ฝึกฝนวิชาศาสตร์มืดและศาสตร์แห่งโลกวิญญาณมีน้อยเท่าขนกิเลน คนที่มีพรสวรรค์นับว่าหายากพอๆกับการหาคนที่มีพลังมาโฮระดับสูง การฝึกวิชาใช้เวลานานด้วย อาทิเช่น ถ้าอยากรู้ว่าสัตว์ตัวใดเป็นภูตก็ต้องใช้เวลาศึกษาวิธีแยกแยะ ประเภท ชนิด สายพันธุ์ ยังต้องยกระดับพลังวิญญาณให้สูงพอสามารถมองลึกถึงแก่นแท้

          ความสามารถแยกแยะที่เมรัยใช้แยกความแตกต่างระหว่างแมวธรรมดากับเจ้าสีนวล แม้หมอผีที่ฝึกวิชานานหลายปีใช่ว่าแยกได้

          คนธรรมดามิต้องเอ่ยถึง เพราะพวกเขาไม่มีทางรู้แน่ว่าเจ้าสีนวลคือภูต

          “อย่าดีใจ ข้าเดาเฉยๆ”

          “เอ๊ะ”

          เมรัยยิ้มแห้งๆมือเกาแก้ม ท่าทางขวยเขิน “ข้าเห็นมันมากับเจ้าอะ เลยเดาว่ามันเป็นภูต”

          เอาจริงๆถ้าเจ้าสีนวลนั่งเล่นบนกำแพงร่วมกับแมวตัวอื่นๆ เมรัยก็แยกไม่ออกหรอกนะ

          สรุปนางหลอกข้าหรือเปล่า.. แคทเธอรีนปวดขมับทันทีเมื่อคุยกับเมรัย เคราะห์ดีที่พวกนารีใช้เวลาเก็บกวาดห้องมินาน “เรียบร้อยแล้ว เชิญพักผ่อนเถอะ บ้านข้าก็เหมือนบ้านเจ้านั้นแหละ ทำตัวตามสบาย” “บ้านเจ้าซะทีไหนยะ” นารีหยิบพัดกระดาษฟาดหน้าผากเมรัย เพี๊ยะ หมอผีน้อยหัวร่อร่า ครั้นแคทเธอรีนปล่อยว่างเรื่องเกี่ยวกับเมรัยและเข้านอน

          “..มึนจังสีนวล”

          จอมอาคมน้อยฟุบหน้ากระแทงเตียงนุ่ม สภาพเหมือนนักศึกษาเพิ่งสอบเสร็จ นางใช้เวลาเดินทางทั้งวันนับว่ามีความเหนื่อยล้าสั่งสม นางมาทันช่วยชีวิตอีธาน และในที่สุดก็มีเวลาเอาตัวแตะเตียงสำเร็จ กระนั้นก่อนทุกอย่างจะลงเอยด้วยดี เรียบร้อย ดันบังเอิญเจอเมรัย เจ้าตัวแสบเสียนี่ “..นาง..” แคทเธอรีนคิดตามคำพูดเมรัย หากเมรัยมีพรสวรรค์และเป็นหมอผีตัวจริง มองเห็นวิญญาณ สามารถสัมผัสโลกอีกฟาก เป็นคนประเภทเดียวกับแคทเธอรีน จอมอาคมน้อยย่อมดีใจที่ได้พบเมรัย คนที่เข้าใจว่านางต้องเจออะไรบ้างและสามารถพูดคุยกับนางได้อย่างเช่นคนปกติ

          คิดหลายตลบ จอมอาคมน้อยก็ปล่อยวางเรื่องหมอผีน้อย

          พรุ่งนี้นางสมควรเริ่มต้นทำงานกำจัดวิญญาณร้าย อย่างแรกต้องสำรวจหาเบาะแสและแกะรอยสถานที่ที่วิญญาณร้ายหลบซ่อน

          “เอาฮึบ!!”

          สาวน้อยเด้งตัวพร้อมตบแก้มแปะๆ ในตำนานโบราณที่จอมอาคมเป็นผู้เขียนบอกว่า เรื่องอะไรที่ยังไม่เข้าใจก็ค่อยๆทำความเข้าใจมัน สิ่งที่สำคัญคืออย่าหมดหวังและคำตอบจะต้องปรากฏอย่างแน่นอน..

          --

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น