Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 13 : ที่พัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2562 00:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 13 : ที่พัก
แบบอักษร


“มึงอย่าอยู่เลย!!”

“ระวัง!!”

“ภีม!!”

ภีมพลดันร่างของทศกัณฐ์ให้หลบจากคมมีดที่พุ่งเข้ามาจากทางด้านหลัง เขาเอาตัวเองบังร่างสูงไว้ ปลายมีดพุ่งเข้าที่ท่อนแขนของเขา เสื้อวอร์มแขนยาวขาดเป็นทาง เลือดสีแดงสดค่อยๆ ซึมออกมาตามรอยแยกของแผล

“อ๊ะ!...โอ๊ยย!...” ภีมพลกุมแขนตัวเองไว้แน่น

ทศกัณฐ์ตกใจที่เห็นเลือดที่แขนภีมไหลออกมาจำนวนมาก ความรู้สึกเขาตอนนี้อยากจะฆ่าคนที่มาทำร้ายภีมให้ตายคามือ เขาดันร่างบางหลบออกให้พ้นทาง พลิกตัวยกเท้าถีบชายร่างใหญ่จนกระเด็น เลือดจากชายร่างใหญ่กระเด็นเลอะเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขา ร่างสูงเดินก้าวอย่างรวดเร็วไปตรงร่างที่ล้มอยู่ เขายกเท้าเตะเสยปลายคางจนหน้าหงายสลบคาเท้าของเขาในครั้งเดียว ก่อนรีบสาวเท้ากลับไปดูแผลภีมพลที่เลือดยังไหลไม่หยุด

“เดี๋ยวชั้นพาไปโรงพยาบาล” ทศกัณฐ์จับแขนอีกข้างของภีมพลที่ไม่ได้รับบาดเจ็บดึงให้เดินตามไป

“ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอกแผลแค่นี้เดี๋ยวก็หาย” ร่างบางขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมเดิน

“ไม่ได้มันอันตราย ถ้าแผลลึกต้องเย็บนะไม่อย่างนั้นไม่หายแน่ๆ” ทศกัณฐ์ดึงตัวภีมให้เดินตามออกมาขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกล

“ดะ...เดี๋ยว! ไม่ไปไม่ได้หรอ” ร่างบางปลิวตามแรงดึงของคนตัวสูงโดยไม่เต็มใจแต่ก็ขัดขืนไม่ได้

..........

โรงพยาบาล :

“แผลตื้นไม่ลึกมาก แค่ทำแผลก็กลับได้แล้วค่ะ” คุณหมอสาวหน้าหมวยบอกกับสองหนุ่ม

“จะเป็นแผลเป็นมั้ยครับ” ภีมพลถามด้วยความกังวลถ้าคุณแม่รู้ว่ามีเรื่องเขาต้องโดนทำโทษแน่ๆ

“ทำไม? กลัวไม่หล่อหรอ” ทศแอบแซวภีมพลที่ไม่ขำด้วย

“เงียบไปเลย” ภีมเหลือบตามองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงในห้องฉุกเฉินอย่างไม่พอใจ

“ไม่หรอกค่ะแผลตื้นๆ แค่มีเลือดออกเยอะเท่านั้นเอง...ยังไงก็หมั่นทำความสะอาดแผล ช่วงแรกๆ อย่าเพิ่งให้แผลโดนน้ำนะคะ” คุณหมอสาวส่งยิ้มให้ภีมพลที่ตอนแรกทำท่าทางกังวลกับแผลที่แขน

“เชิญคุณสองคนชำระเงินและรับยาที่ด้านนอกได้เลยนะคะ” คุณหมอสาวบอกกับชายหนุ่ม

“ขอบคุณครับคุณหมอ” ชายหนุ่มทั้งสองคนพูดกับคุณหมอสาวพร้อมกัน ทศกัณฐ์ส่งแขนโอบหลังจะช่วยพยุงร่างบางลงจากเตียงแต่กลับโดนภีมผลักอกออก

“ไม่ต้องผมเดินเองได้” ภีมก้าวลงจากเตียงอย่างไม่ค่อยถนัด เมื่อเท้าสัมผัสพื้นเขาก็เดินลิ่วออกจากห้องฉุกเฉินโดยไม่สนใจทศกัณฐ์ที่ส่ายหัวกับความเอาแต่ใจของเขา

“คุณหมอค่ะ คนไข้สองคนเมื่อกี้หล่อมากจนหนูงี้ใจสั่นเลย” พยาบาลในห้องฉุกเฉินหันมาคุยกับคุณหมอหลังทั้งสองคนเดินออกจากห้องไปแล้ว

“แต่สองคนนั้นดูแปลกๆ เนอะไม่เหมือนพี่น้องกันเลย คุณหมอว่าไงคะ” พยาบาลอีกคนหันไปคุยกับคุณหมอ

“ไม่รู้สิ หมอมัวแต่ทำแผลคนไข้อยู่เลยไม่ทันได้สังเกต” คุณหมอสาวตอบอย่างไว้เชิง เพราะตัวเธอเองก็ตื่นเต้นกับความหล่อของสองหนุ่มเช่นกัน

..........

“เดี๋ยวชั้นไปส่งที่บ้านนะดึกแล้ว” ทศกัณฐ์บอกกับภีมพลที่เดินมาขึ้นรถพร้อมกับเขา เขาเปิดประตูรถให้ชายหนุ่มขึ้นไปนั่ง ก่อนเท้าแขนกับประตูรถที่เปิดอยู่ก้มหน้าหล่อเข้าไปพูดกับภีมพลที่นั่งอยู่ด้านใน

“ไม่เอา...ไม่กลับบ้าน” ภีมพลกลัวคุณแม่รู้ว่าตัวเองไปมีเรื่องมาแล้วเขาจะต้องถูกทำโทษแน่ๆ

“แล้วจะไปไหน” ทศกัณฐ์มองหน้าร่างบางที่ทำท่าลังเลไม่อยากกลับบ้านตัวเอง

“เอ่อ...คือ ถ้าอย่างนั้นคุณไปส่งผมที่บ้านไอ้วินก็ได้” เพราะธาวินอยู่บ้านเพียงลำพัง พ่อแม่อยู่ต่างประเทศ จ้างแม่บ้านไว้คอยทำความสะอาดบ้านสัปดาห์ละสองครั้งเท่านั้น ถ้าเป็นที่นี่คงไม่มีใครมายุ่งกับเขาแน่ แถมคุณแม่ของเขากับธาวินยังสนิทกันด้วย

“ไม่ได้!” ทศกัณฐ์ห้ามเสียงแข็ง

“เฮ้ยย...ทำไมวะ ถ้าไม่ให้ไปบ้านไอ้วินหรือจะให้ไปบ้านไอ้ธานละ?!” ภีมพลถามประชดคนตัวสูง

“ที่นั่นก็ไม่ได้”

“นั่นก็ไม่ได้! โน่นก็ไม่ได้! คุณจะเอายังไงกับผมครับ”

“งั้นไปบ้านฉัน” ทศกัณฐ์เสนอขึ้นมา

“อะไรนะ! บ้านคุณหรอ? เฮอะ...ไม่ไป! ผมไม่อยากเจอน้องสาวคุณ” ภีมพลทำท่าขนลุกเมื่อพูดถึงทิฟฟานี่

“ผมจะไปบ้านไอวิน ถ้าคุณไม่ไปส่งผมเรียกแท็กซี่ไปเองก็ได้” ภีมพลทำท่าจะลงจากรถ

“ไม่ต้องเลย นายนั่งเฉยๆ ก็พอ ที่เหลือฉันจัดการเอง” ทศกัณฐ์ผลักตัวภีมพลเข้าไปนั่งเหมือนเดิม ปิดประตูรถเบาๆ ก่อนเดินอ้อมไปอีกฝั่ง



::::::::::

ความคิดเห็น