ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 7 เมนส์มา

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 22:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 7 เมนส์มา
แบบอักษร

หลังจากรีดชุดนักเรียนจนเรียบขึ้นกลีบชัดเจน มิลาณีจึงนำเสื้อและกระโปรงไปแขวนเอาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้า


ข้าวของเครื่องใช้ภายในห้องนอนยังคงเป็นของพี่เก่ง ทว่าเขาก็ไม่ได้เข้ามานอนในห้องนี้ร่วมกันกับเธอ


ก๊อก ก๊อก


เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เด็กสาวเดินไปเปิดอย่างเร็วหรี่ด้วยกลัวว่าคนเคาะจะรอนาน ร่างของเก่งยืนอยู่ที่หน้าประตู


“พี่ว่าจะเล่นเกมส์หน่อย” เก่งบอกพร้อมยิ้มเจื่อนๆ


มิลาณียิ้มน้อยๆก่อนจะหลบให้เขาได้เดินเข้าไปเอาของภายในห้อง


เก่งเป็นคนร่างสูงทว่าไม่ได้ตัวใหญ่มาก ออกจะโปร่งบางเสียมากกว่า ผมของเขาเป็นสีน้ำตาลอ่อนเช่นเดียวกับนัยน์ตาคู่นั้นที่ส่องกระจ่างใสเป็นสีน้ำตาลน่ามอง


หลังจากคว้าเครื่องเล่มเกมส์ที่หลังตู้เสื้อผ้า เก่งก็หันไปมองรอบห้องที่ดูจะสะอาดมากกว่าเก่าของตน ก่อนจะหันมายิ้มให้ ‘คนทำความสะอาด’ ตรงหน้า


“จำห้องแทบไม่ได้เลย” เก่งบ่นอย่างอายๆ เพราะสภาพห้องของเขาตอนที่เธอไม่ได้มาอยู่นั้นแทบจะดูไม่ได้


เสื้อผ้าที่ใช้แล้วถูกวางระเกะระกะเต็มพื้น ขยะชิ้นเล็กชิ้นน้อยก็เกลื่อนพื้น ยังไม่นับรวมเศษซากถุงยางอนามัยที่เขาแอบเข้ามาเก็บก่อนเพราะกลัวญาติห่างๆคนนี้จะรับไม่ได้


มิลาณียิ้มให้ทว่าไม่ได้เอ่ยตอบคำใด เก่งถามไถ่อีกสองสามคำก่อนจะเดินออกจากห้องไป


เป็นธรรมดาของชายโสดที่ไม่คุ้นชินกับการมีผู้หญิงเข้ามาอยู่ในห้อง แรกเริ่มเขาก็ไม่คิดอะไรเพราะเห็นว่าอย่างไรก็เป็นญาติกัน คงไม่มีอะไรน่าเกลียดหรือดูไม่ดี


แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอโตเป็นสาวแล้วจริงๆ ไม่เหมือนตอนเด็กๆที่มักจะขี้หูขี้ตาเกลอะกลัง เขาควรจะเว้นระยะห่างจากเธอสักหน่อย


โซฟาปรับนอนได้กลายเป็นที่นอนใหม่ของเขาไปเสียแล้ว ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกว่าแผ่นหลังของตนเริ่มจะเคล็ดเพราะทนความแข็งของโซฟาไม่ค่อยได้ คืนนั้นจึงเลือกที่จะไม่นอนเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้า จึงนั่งเล่นเกมส์หามรุ่งหามค่ำฆ่าเวลาเรื่อยๆ 


เพียงไม่นานแสงสว่างก็สาดกระทบเข้ามาแยงตาบอกว่าเช้าของวันใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้ว


ร่างของเด็กสาวเดินออกมาจากห้องพร้อมผ้าขนหนู เธอยิ้มน้อยให้คนที่นั่งเล่นเกมส์มาทั้งคืนก่อนร่างผอมบางของเธอเดินอ้อม ‘เกมเมอร์’ เข้าไปในห้องน้ำซึ่งอยู่ข้างห้องนั่งเล่น


ตอนเล่นเกมส์เก่งต้องใส่แว่นเพราะสายตาที่แย่จากการท่องจำหนังสือในช่วงเรียน ผมที่เซ็ตจากเมื่อคืนยังคงทรงเดิมอยู่อย่างนั้นเพราะเขาไม่ได้สระ ทว่าตอนนี้เขาสวมเพียงกางเกงบล็อกเซอร์และเสื้อแขนสั้นสีขาวจึงทำให้ดูผ่อนคลายมากกว่าตอนทำงานที่ร้าน


มือเรียวค่อยๆว่างเกมส์ในมือลงก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเอาเสื้อผ้าจากในห้องนอนแล้วจึงเดินกลับมา


ติ๊ง!


เสียงข้อความเข้าดังขณะที่เขากำลังจะเปิดทีวีดูข่าว หลังจากเปิดข่าวได้แล้วเก่งก็จดจ่ออยู่กับการรายงานสังหารหมู่แก๊งค้ายากลางป่าจึงไม่ได้สนใจจะเปิดข้อความดู


ภาพในข่าวนั้นถ่ายให้เห็นเพียงโกดังร้างและศพสิบเอ็ดรายถูกเซ็นเซอร์จนมองไม่เห็นว่าสภาพศพเป็นเช่นไร


ทว่ากลับมีหนึ่งในนั้นที่รอดชีวิต ภาพของเขาจึงไม่ได้เซ็นเซอร์ แต่กลับสร้างความสะอิดสะเอียนให้กับคนดูอย่างน่าประหลาด


ชายคนนั้นถูกเฉือนหนังและเนื้อบางส่วนออกไป มือข้างหนึ่งถูกตัดขาดและแก้มขวาถูกคว้านลึกเสียจนเห็นขากรรไกรและซี่ฟันด้านใน เก่งที่เป็นผู้ชายอกสามศอกยังรู้สึกใจสั่นเมื่อได้เห็นสภาพของเหยื่อผู้เคราะห์รา้ย


ตืดดดดดด ตืดดดดดด


ระหว่างนั้นเองก็มีเสียงโทรศัพท์เข้าดังขึ้น เก่งจำต้องปิดทีวีเพื่อรับสาย ทว่าทันทีที่ได้เห็นเบอร์ที่โทรเข้า เขาเกือบจะทำโทรศัพท์หลุดมือเสียด้วยซ้ำไป


‘คุณเตโช’


เก่งถอดแว่นออกก่อนจะหันไปสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วจึงค่อยกดรับสาย พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูอ่อนน้อมที่สุดเท่าที่ทำได้


“สวัสดีครับนาย” น้ำเสียงของเขาสุภาพและนอบน้อมเหมือนทุกที


“วันนี้คุณว่างรึเปล่า?” อีกฝ่ายถามกลับมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง


“วันนี้ผม...”


“ผมอยากให้คุณไปดูอุปกรณ์แต่งร้านสำหรับช่วงซัมเมอร์” ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบคำถาม นายหนุ่มก็สั่งการลงมาอย่างเอาแต่ใจ


“แต่อีกหลายเดือนกว่าจะซัมเมอร์นะครับ” เก่งอดจะถามด้วยความสงสัยไม่ได้ เพราะนี่ก็เพิ่งจะเข้าฤดูฝน กว่าจะไปฤดูร้อนก็ต้องผ่านฤดูหนาวอีกตั้งสี่เดือน


“...” ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากเจ้านายผู้ซึ่งโทรหาลูกน้องแต่เช้าตรู่อย่างไร้มารยาท


“ได้ครับ ผมจะไปดูให้” เก่งจำต้องรับปากอย่างเสียไม่ได้ ด้วยรู้ดีว่าคำสั่งของนายคือคำสั่ง การที่เขาดึงดันหรือย้อนถาม ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะทำกับคนความอดทนต่ำเช่นเตโช


“คนของผมจะเข้าไปรับคุณตอนแปดโมงเช้า” พูดจบเสียงตัดสายก็ดังแทรกเข้ามาทันที ไม่รอให้เก่งได้เอ่ยทักท้วงใดๆ


ชายหนุ่มได้แต่เตะโซฟานวมอย่างเป็นเดือนเป็นแค้น ทำราวกับโซฟาตัวนั้นเป็นเจ้านายบ้าอำนาจของตน


“พี่เก่ง เป็นอะไรคะ?” เสียงของเด็กสาวจากด้านหลังทำให้เก่งต้องหยุดพฤติกรรมรุนแรงของตนลง


ร่างสูงหันกลับมาเจอเด็กสาวที่กำลังใช้ผ้าขนหนูผืนหนึ่งคลุมผมที่เปียกของตนอยู่หน้าห้องน้ำ ใบหน้าของหล่อนผ่องใสเพราะเพิ่งอาบน้ำมาหมาดๆ ฝ่ายชายก็ได้แต่เสมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนสายตาละลาบละล้วงของตนเอง


“พอดีมีงานเข้ามาน่ะ วันนี้คงพามิวไปสัมภาษณ์ไม่ได้แล้ว” เก่งบอกอย่างรู้สึกผิด ตาก็มองไปทางผนังนิ่ง


“ไม่เป็นไรค่ะพี่เก่ง ม.อยู่แค่นี้เอง เดี๋ยวมิวนั่งวินไปก็ได้” เด็กสาวก็บอกอย่างไม่มากเรื่อง


ยิ่งได้เห็นว่าเธอเป็นเด็กดีไม่เรื่องมากอย่างนี้เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดที่ดูแลเธอได้ไม่ดี อีกทั้งยังโกรธเจ้านายเอาแต่ใจของตนเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี


วันนั้นเก่งต้องออกไปจากห้องอย่างเร่งรีบเพราะคนของเตโชมารอรับเขาอยู่หน้าคอนโด เด็กสาวที่นั่งอยู่ก็ได้แต่มองตามพลางคิดถึงเรื่องอื่นไปเรื่อยเปื่อย


อีกฟากของเมือง เนินเขาลูกย่อมๆถูกเนรมิตให้กลายเป็นสนามกอล์ฟคลายเครียดของเตโช 


ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มกำลังยืนหวดลูกกอล์ฟเล่นอย่างไร้จุดหมาย ทำเอาเด็กเก็บลูกกอล์ฟต้องปวดหัวไปตามๆกัน 


บ้างต้องเดินเข้าป่า บ้างก็ต้องลงแอ่งน้ำเพื่อเก็บลูกกอล์ฟที่ถูกตีมาอย่างไร้ทิศทางและเป้าหมาย เหมือนอย่างคนตีกำลังอยากจะระบายอารมณ์ใส่อะไรสักอย่างก็เท่านั้น


“นายครับ คนของเรารับตัวผู้จัดการร้านออกมาแล้ว” อิฐเดินเข้ามารายงาน


ฝ่ามือหนาที่กำรอบไม้กอล์ฟแน่นค่อยๆคลายออกน้อยๆ ก่อนจะเบนสายตาไปยังเสาธงซึ่งโบกสะบัดอยู่กลางสนาม ไม้กอล์ฟถูกวาดขึ้นอีกครั้งก่อนที่มันจะหวดเข้าใส่ลูกกอล์ฟอย่างมีน้ำหนักไม่มากไม่น้อยจนเกินไป


เตโชหันหลังกลับมาและส่งไม้กอล์ฟให้อิฐโดยไม่มองผลงานชิ้นโบว์แดงของตนเองสักนิด 


ลูกกอล์ฟลูกสุดท้ายลงไปนอนนิ่งอยู่ในหลุมอย่างสงบแบบที่มันควรจะเป็น


“ไปหาอะไรทำแก้เซ็งกันดีกว่า” นายหนุ่มพูดเปรยกับลูกน้อง ก่อนจะเดินนำไปยังรถกอล์ฟที่จอดอยู่ไม่ไกล


อิฐรีบหอบกระเป๋ากอล์ฟขึ้นหวังตามเจ้านายไปให้ทัน ด้วยกลัวว่าจะถูกทิ้งไว้ให้ต้องเดินกลับไปที่พัก ทว่าพอหันกลับมาก็พบว่านายหนุ่มกำลังประคองพวงมาลัยพร้อมรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า ค่อยๆขับเคลื่อนรถออกไปอย่างไม่สนใจเขาสักนิด


“โถ!” ลูกน้องได้แต่รำพึงรำพันกับตัวเอง


วันนี้เขาต้องวิ่งมาที่นี่ตั้งแต่เช้า เพราะทันทีที่ตื่นก็ได้ข่าวว่าเจ้านาย ‘พื้นอารมณ์ไม่ค่อยดี’ ตั้งแต่เช้าจึงขึ้นมาระบายอารมณ์บนเขา 


สืบรู้มาว่าอามีนเข้ามารายงานข่าวบางอย่างในตอนรุ่งสาง


จะรายงานเรื่องอะไรก็แล้วไปสิ แต่จะมาทำให้เขาต้องลำบากวิ่งขึ้นเขาลงเขาตั้งแต่เช้าทำไม ก็รู้หรอกว่านักฆ่าควรฝึกความอดทนและความแกร่ง แต่การวิ่งระยะไกลทั้งๆที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องมันช่างทรมาน


ตลอดทางอิฐได้แต่ภาวนาว่าขออย่าให้นาย ‘เมนส์มา’ นานเกินไปนัก เพราะตอนนี้ทั้งเขาและคนอื่นๆตามอารมณ์นายไม่ทันกันหมดแล้ว


******************************************************************************************************************************************************************


อะแถมให้เป็นน้ำจิ้มหนึ่งตอน เพราะเม้นต์เยอะมากจนหัวใจไรท์สั่นไหว


คืนนี้ขอให้หลับฝันดี โดยเตโชไปเข้าฝันกันถ้วนหน้านะคะ หวังว่าจะไม่มีใครไปทำให้เฮียแกโกรธเข้าหรอกนะ รายนั้นความอดทนต่ำเว่อร์ เดี๋ยวโดนฆ่าในฝันไม่รู้ด้วยน่าาาา 5555 รักแหละ ชุฟ



ความคิดเห็น