Monster'M

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep2
แบบอักษร

​นิคาร์ลอดอุ้มเธอขึ้นรถ ร่างบางยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุดและไม่ยอมลุกออกจากตัวเขา สักพักเคนและคิมก็เดินกลับมาขึ้นมานั้งประจำที่ตัวเอง 

รถแล่นไปตามถนนที่เงียบสงัด เพราะดึกมากแล้ว

 "หยุด!"นิคาร์ลอดสั่งเสียงเย็น

เคนและคิมหันมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ 

"มีอะไรหรือเปล่าครับ"

 "ลงไป"นิคาร์ลอดสั่งเสียงเย็น 

"....."เคนและคิมมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ 

ทั้งสองลงจากรถด้วยความงุนงง 

นิคาร์ลอดมองคนที่เอาแต่นั่งก้มหน้าด้วยสายตาแข็งกร้าว 

พลั๊ก!! 

"อ๊ะ!"เหมยอิงสะดุ้งตกใจกับการกระทำของเขา นิคาร์ลอดผลักเธอไปชนประตูอีกด้าน

 เหมยอิงเงยหน้ามองเขาก่อนจะตกใจยิ่งกว่าเดิม 

กริ๊ก!! 

"ใครส่งเธอมา"นิคาร์ลอดถามเธอเสียงเหี้ยม 

"คะ....คุณ.."เหมยอิงตังสั่นด้วยความหวาดกลัวเธอมองปืนในมือเขาด้วยความหวาดหวั่น 

"........" 

"คะ...คุณ..ค่อย...ค่อย..คุยกันก็ได้"เหมยอิงเอามือสั่นๆไปจับมือเขาที่ถือปืนอยู่ 

พลั๊ก!!

 "อ๊ะ!! เจ็บ"เหมยอิงอุทานด้วยความเจ็บ 

นิคาร์ลอดรวบมือเธอไว้เหนือศีรษะ

 "พูด!!" 

"ฉะ ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด..."เหมยอิงตอบเสียงสั่น 

"อย่ามาโกหก!!"นิคาร์ลอดตวาดเสียงดัง 

เหมยอิงสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดกลัว 

"หนึ่ง"

 "ฉันไม่รู้วะ..ว่าคุณหมายถึงอะไร"

 "สอง" 

"ฮึก ฮึก ฉันไม่รู้จริงๆ" 

"สาม" 

กรี๊ด ปัง!! เสียงปืนดังลั่นรถคนหรู

 เคนและคิมต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจ 

ลูกน้องต่างรีบชักปืนออกมามองไปรอบๆ เคนและคิมวิ่งมายังรถก่อนกระชากเปิดประตูออกอย่างแรง 

"เกิดอะไรขึ้นครับ"เคนเอ่ยถามเจ้านายของตนด้วยท่าทีร้อนรน 

ก่อนทั้งสองจะมองไปทางหญิงสาวที่ตกใจจนสลบไปแล้ว 

"เอ่ออ..เจ้านายครับ" 

"ไม่มีอะไร"นิคาร์ลอดตอบก่อนดึงคนที่สลบไปแล้วมาไว้ในอ้อมแขน 

เคนและคิมต่างมองหน้ากันด้วยท่าทีแปลกใจ. คิมส่งสายตาหาพี่ชายเหมือนจะถามว่าเห็นเหมือนเขาไหม เคนพยักหน้าเข้าใจ 

"คิม!"นิคาร์ลอดเอ่ยเรียกลูกน้องคนสนิทจนคนถูกเรียกสะดุ้ง 

"ครับ" 

"ไปสืบประวัติผู้หญิงคนนี้มา"นิคาร์ลิดสั่งเสียงเรียบ 

"ครับ" 

รถคันหรูแล่นมาจอดยังคอนโดหรูใจกลางเมือง คิมเดินมาเปิดประตูให้เจ้านายของตน 

นิคาร์ลอดก้มลงมองคนในอ้อมแขนนิ่ง 

"เอ่ออ..ให้ผมช่วยไหมครับ"คิมถามขึ้น ก่อนได้รับสายตาพิฆาตจากเจ้านายของตน 

"ไม่ต้อง!"นิคาร์ลอดอุ้มคนที่นอนสลบไม่รู้เรื่องขึ้นก่อนเดินไปยังลิฟต์ 

คิมมองตามด้วยความโล่งอก 

"เกือบไปแล้วไหมล่ะ.."เคนเอ่ยกับน้องชายของตน 

"นั้นดิพี่...สายตาเจ้านายนี่เกือบทำผมหยุดหายใจ 

"หึ ระวังเถอะจะได้หยุดหายใจจริงๆ"เคนเอ่ยเตือนน้องชาย 

นิคาร์ลอดอุ้มร่างบางเขามายังห้องของเขาแล้ววางเธอลงบนที่นอนขนาดคิงไซต์ เขาจ้องมองดวงหน้าสวย แพขนตาหนางอน แก้มใสที่ขึ้นสีเล็กน้อย ปากบางจิ้มลิ้ม จมูกเล็กเชิดร้นอย่างคนดื้อดึง 

"หึ น่าสนใจดี" 

เช้าวันต่อมา 

ร่างบางบนที่นอนขยับตัวมือบางควานหาแว่นตาที่วางไว้ตรงหัวเตียง. แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เธอลุกขึ้นบิดขี้เกียจไปมา ก่อนมองไปรอบๆห้อง 

"เอ๊ะ..ห้องใครเนี่ย..?"เหมยอิงมองไปรอบๆห้องที่ไม่คุ้นเคย เหตุการณ์เมื่อคืนย้อนเข้ามาในหัว 

"บ้าจริง หรือว่าจะเป็นห้องของเขา"เหมยอิงลุกขึ้นจากเตียงกว้างก่อนเดินไปที่ประตู เธอชะเง้อมองออกไปด้านนอก เมื่อไม่เห็นใครก็เดินออกไป เธอมองไปรอบๆด้วยความแปลกใจ

 เธอเดินสำรวจห้องพักหรูหราด้งยความตื่นเต้น เฟอนิเจอร์ทุกอย่างถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำทั้งหมด บริเวณห้องกินพื้นที่ทั้งตั้งของชั้นนี้ เธอมองสำรวจสักพักก็เดินออกไปจากห้องทันทีเพราะกลัวเจ้าของห้องจะกลับมา

นิคาร์ลอดมองภาพหญิงสาวที่เดินสำรวจห้องของเขาด้วยความสนใจ สักพักเธอก็เดินออกไปจากห้อง

 "จะให้จัดการไหมครับ"เคนถามขึ้นหลังจากเจ้านายละความสนใจจากหน้าจอ 

"ไม่ต้อง"นิคาร์ลอดตอบสั้นๆ 

"เจ้านายครับ ประวัติของผู้หญิงคนนั้นครับ"คิมยื่นเอกสารในมือให้เจ้านาย 

นิคาร์ลอดอ่านประวัติของเธอด้วยความสนใจ 

"อู๋ เหมยอิง อายุ26ปี" 

"ครับ เธออาศัยอยู่กับพ่อแล้วก็แม่เลี้ยง พ่อของเธอติดเหล้าส่วนแม่เลี้ยงบ้าการพนันครับ มีพี่ชายหนึ่งคนทำงานอยู่ที่ต่างประเทศ" 

"อืม"นิคาร์ลอดมองรูปหญิงสาวสวมแว่นแล้วคิดถึงใบหน้างามตอนถอดแว่นด้วยความแปลกใจ 'ต่างกันราวกับคนละคน' 

"เจ้านายครับ หงส์ อวี๋ฟาน อยากเจรจาเรื่องการส่งสินค้าเข้าประเทศไทยครับ"เคนยื่นเอกสารให้เจ้านาย นิคาร์ลอดรับมาอ่านคร่าวๆ 

"ตอบรับคำเชิญ" 

"ครับ"

หลังจากที่ออกมาจากคอนโดหรูเหมยอิงก็มุงตรงกลับบ้านทันที 

ปึก!! 

หนังสือเล่มใหญ่ถูกขว้างมาจนเกือบโดนหน้าของเธอเหมยอิงถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหนายก่อนหันไปมองคนขว้าง 

"หายหัวไปไหนมาทั้งคืน!"อู๋ หลันชิง แม่เลี้ยงของเธอเอ่ยถามด้วยความโกรธ

 "โอ๊ย! เหมยเจ็บ!"เหมยอิงนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

 "เอาเงินมาฉันจะไปข้างนอก"หลันชิงเอ่ยกับลูกเลี้ยงเสียงเข้ม 

"เหมยไม่มีเงินหรอกคะ" 

"อะไรน่ะ นี่แก เอามาน่ะ"หลันชิงค้นตัวเธอเพื่อหาเงิน

 "น้าหลันชิง. ปล่อยเหมยน่ะเหมยเจ็บ!!"เหมยอิงสะบัดแม่เลี้ยงออก

 "เอาเงินมาแล้วแกจะไปไหนก็ไป"

 "เหมยไม่ให้ น้าหลันชิงเอาไปเล่นการพนัน เหมยไม่ให้เด็ดขาด" 

"นังเหมย! ฉันเลี้ยงแกมาน่ะ แกต้องตอบแทนฉัน" 

"เหมยตอบแทนน้ามามากแล้ว ต่อไปนี้เหมยจะไม่ยอมน้าอีกแล้ว" 

"นังเหมย แกกล้าขึ้นเสียงกับฉันหรอห๊ะ!!"หลันชิงมองหน้าลูกเลี้ยงด้วยความโกรธเกลียด 

"......"เหมยอิงมองอย่างไม่ยอมแพ้ 

"หึ ฉันจะบอกพ่อแกว่าเมื่อคืนแกออกไปกับผู่ชายมาทั้งคืน"หลันชิงยิ้มเยาะ

 "เหมยเปล่า!!" 

"นี่ไงละหลักฐาน.."หลันชิงยื่นรูปในมือถือที่คนรู้จักของเธอส่งมาให้เมื่อคืนให้ลูกเลี้ยงดู เ

หมยอิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ 

"หึ เหมือนแม่แกไม่มีผิด วิ่งตามผู้ชายหน้าไม่อาย"หลันชิงมองลูกเลี้ยงด้วยสายตาชิงชัง

 "หยุดว่าร้ายแม่เหมยน่ะ"เหมยอิงจ้องหน้าแม่เลี้ยงสาวด้วยสายตาโกรธเคือง 

"ฉันจะพูดแกจะทำไม แม่แกมันแพศยาหนีตามผู้ชายหน้าไม่อาย" 

เพี๊ยะ 

กรี๊ด!! 

"นังเหมยอิง แกกล้าตบฉัน" 

"มากกว่านี้เหมยก็กล้า ถ้าน้ายังไม่หยุดพูดถึงแม่เหมย" 

"ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ในเมื่อมันคือความจริง" เหมยอิงจะเข้าไปตบเธออีกครั้ง 

"หยุดน่ะเหมยอิง"กัวเจิ้น เอาตัวมาบังคนรักเอาไว้ 

"พ่อ!"  

"คุณคะ ช่วยฉันด้วยคะลูกสาวคุณจะทำร้ายฉัน"หลันชิงบีบน้ำตาทันที 

"เกิดอะไรขึ้น" 

"น้าหลันชิงว่าแม่เหมยก่อน"เหมยอิงบอกพ่อของตนทันที กัวเจิ้นหันไปมองหน้าคนรักทันที

 "ไม่จริงน่ะค่ะคุณ ฉันแค่ตักเตือนเหมยอิงเรื่องเมื่อคืนต่างหาก"หลันชิงรีบแก้ตัวทันที 

"เรื่องเมื่อคืน...หมายความว่าไง" 

"ก็หนูเหมยน่ะสิค่ะเมื่อคืนหายไปกับผู้ชายมาทั้งคืนไม่ยอมกลับมานอนบ้าน"หลันชิงมองหน้าคนรักที่เริ่มโกรธด้วยความสะใจ

 "หมายความว่าไงเหมย!"กัวเจิ้นตวาดถามลูกสาวเสียงดัง

 "ไม่จริงน่ะค่ะพ่อ"เหมยอิงส่ายหน้าปฏิเสธ 

"นี่ไงค่ะคุณ"หลันชิงยื่นโทรศัพท์ให้คนรักดู กัวเจิ้นกำมือแน่นด้วยความโกรธ 

"เหมยอธิบายได้น่ะค่ะพ่อ.." 

เพี๊ยะ!! 

เหมยอิงหน้าหันตามแรงตบ 

"พ่อ..."เหมยอิงมองพ่อของตนด้วยแววตมตัดพ้อ

 "ฉันไม่เคยสอนให้แกทำตัวเหลวแหลกแบบนี้"กัวเจิ้นมองหน้าลูกสาวด้วยความโกรธจัด 

"เหลวแหลกงั้นหรอค่ะ..."เหมยอิงแสยะยิ้มเยาะให้กับคำพูดของพ่อตัวเอง

 "เหมยหรือพ่อกันแน่ที่เหลวแหลก!!"เหมยอิงตะโกนถามออกมาอย่างเหลืออด 

"เหมยอิง" 

"ถามหน่อยเถอะนอกจากกินเหล้าแล้วพ่อเคยทำอะไรเพื่อเหมยบ้าง" 

"ฉันเลี้ยงแกมาน่ะเหมยอิง" 

"เลี้ยงงั้นหรอ...พ่อทำร้ายเหมยมากกว่า หลงเมียใหม่จนโงหัวไม่ขึ้น!.."

 เพี๊ยะ!! 

"หยุดก้าวร้าวเดี๋ยวนี้น่ะเหมยอิง!!"กัวเจิ้นมองลูกตัวเองด้วยแววตาแข็งกร้าว

 "หรือมันไม่จริง!!"

 "ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!!" 

"พ่อ!! " 

"ฉันบอกให้ออกไป!!"กัวเจิ้นเอ่ยไล่ลูกสาวอย่างเหลืออด 

"คิดว่าเหมยอยากอยู่นักหรอค่ะ....ที่เฮงซวยแบบนี้มันเรียกว่าบ้านตรงไหนกัน.!!"เหมยอิงวิ่งออกมาจากบ้านด้วยความเสียใจและผิดหวัง 

"เชิญนั่งครับ"หงส์ อวี๋ฟาน เจ้าของธุรกิจส่งออกรถซุปเปอร์คาร์รายใหญ่ ผ่ายมือให้ผู้มาใหม่นั้ง นิคาร์ลอดนั่งลงด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ

 "มีอะไรก็ว่ามาผมไม่ว่างมากนัก"นิคาร์ลอดเอ่ยเสียงเย็น 

"เรื่องการขนส่งเข้าประเทศไทย"อวี๋ฟานพูดอย่สงไม่อ้อมค้อม

 "อยากให้ผมช่วยอะไร" 

"ช่วยเคลียร์เส้นทางให้ผมหน่อย" 

"สิบห้าเปอร์เซ็นต์"นิคาร์ลอดตอบกลับทันที 

"มากไปหรือเปล่าครับ"อวี๋ฟานถามอย่างไม่ชอบใจนัก 

"งั้นผมคงต้องขอตัว"นิคาร์ลอดตั้งท่าจะลุกขึ้น 

"โอเค สิบห้าเปอร์เซ็นต์ก็ได้"อวี๋ฟานตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

"เคน"นิคาร์ลอดเอ่ยเรียกลูกน้อง 

เคนยื่นเอกสารส่งให้อวี๋ฟาน

 "ใบรับรองการขนส่ง แค่คุณยื่นเอกสารใบนี้ให้กับผู้ตรวจสอบสินค้า เขาจะเข้าใจครับ"เคนเอ่ยอธิบาย 

"ขอบคุณมากครับ"อวี๋ฟานหันมาพูดกับชายที่ใครต่างเกรงกลัว 

ทั้งคู่ทำสัญญาแลกเปลี่ยนกันทันทีที่นิคาร์ลอดเอ่ยตกลง

ด้านนอกฝนกำลังตกลงมาอย่างหนัก เหมยอิงเดินตากฝนมาเรื่อยๆด้วยสายตาเหม่อลอย

 ตุ๊บ!! 

 ร่างบางทรุดลงอย่างคนหมดแรง เธอเหนื่อยเหลือเกิน โดนไล่ออกจากงาน แฟนนอกใจ พ่อไล่ออกจากบ้าน 

"ทำไมพระเจ้าถึงโหดร้ายกับฉันนักละ"เหมยอิงมองท้องฟ้าที่ฝนเทลงมาด้วยสายตาตัดพ้อให้กับชะตาชีวิตของตัวเอง เธอนั่งกอดเข่าแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก. เท้าเปลื่อยเปล่ามีแผลมากมายเพราะตอนวิ่งออกมาไม่ได้สวมรองเท้า 

เธอนั่งอยู่อย่างนั่นเนิ่นนาน

 "อ่า...ฝนหยุดแล้วงั้นหรอ"เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแต่กลับพบชายแปลกหน้าในมือของเขาถือร่ม 

"คุณ....."เหมยอืงมองเขาด้วยความตกใจ 

"......."นิคาร์ลอดเองก็มองเธอนิ่ง 

"มานั่งทำอะไรตรงนี้"นิคาร์ลอดเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

 "แล้วคุณละค่ะมาทำอะไรแถวนี้"เหมยอิงไม่ตอบคำถามเขา แต่ถามเขากลับ 

"ฉันแค่ผ่านมา"นิคาร์ลอดมองร่างเปียกปอนของคนตรงหน้า

 "งั้นคุณก็ควรจะผ่านไป" 

"งั้นหรอ..."นิคาร์ลอดวางร่มในมือลงข้างตัวเธอ แล้วลุกขึ้นเดินออกมา 

เหมยอิงมองตามร่างสูงของเขาก่อนหันกลับมามองร่มสีดำที่เขาวางไว้

 นิคาร์ลอดหยุดเท้าแล้วเดินกลับมาหาร่างบางอีกครั้ง

 เขายื่นมือไปตรงหน้าเธอ เหมยอิงมองมือหนาด้วยความไม่เข้าใจก่อนเงยหน้ามองเขา 

"อยากผ่านตรงนี้ไปกับฉันไหม.."นิคาร์ลอดเอ่ยถามเธอเสียงเรียบ 

เหมยอิงมองเขาด้วยหัวใจเต้นแรง 

"คุณ....!"เหมยอิงเรียกเขาด้วยความไม่เข้าใจ 

"นิคาร์ลอด...ชื่อของฉัน"นิคาร์ลอดบอกเธอเสียงเรียบ 

เหมยอิงมองมือหนาอีกครั้งด้วยความลังเล 

"ฉันไปได้หรอค่ะ...."เหมยอิงถามเขาเสียงแผ่ว 

"แน่นอน...ถ้าเธอต้องการ" 

เหมยอิงหัวใจเต้นแรงเพราะคำพูดของเขา เธอมองตาเขาที่มองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยแววตาสับสน

 ก่อนตัดสินใจวางมือลงบนมือของเขา 

นิคาร์ลอดอุ้มเธอขึ้นท่ามกลางฝนที่เทกระหน่ำแทนที่จะหนาวสั่นเหมยอิงกลับรู้สึกอบอุ่นจากอ้อมกอดที่แข็งแกร่งของเขา

 นิคาร์ลอดอุ้มเธอไปยังรถคันหรูที่คิมเปิดประตูรออยู่ก่อนแล้ว เขาวางเธอลงก่อนจะขึ้นไปนั่งลงข้างเธอ 

เคนยื่นผ้าผืนใหญ่ให้เจ้านายอย่างรู้งาน นิคาร์ลอดรับมาแล้วห่มให้เธอ 

"ขอบคุณค่ะ"เหมยอิงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นิคาร์ลอดเช็ดน้ำตาให้เธอแผ่วเบา เขามองแก้มนวลที่บวมช้ำกับมุมปากที่มีเลือดซึมออกมาด้วยแววตาที่เหมยอิงอ่านไม่ออก 

"ต่อไปนี้เธอคือคนของฉัน"นิคาร์ลอดลูบแผลตรงมุมปากเธอแผ่วเบา 

"คะ..ฉันคือคนของคุณ"เสียงหวานเอ่ยตอบรับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือยิ่งกว่าเดิม 

นิคาร์ลอดดึงเธอมากอดไว้ มือแกร่งลูบหลังเธออย่างปลอบโยน 

"ต่อไปนี้ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายเธอ"น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง

 เหมยอิงหัวใจสั่นไหวด้วยความตื่นตันหัวใจดวงน้อยราวกับได้รับการปลอบประโลม


มาแล้ววววววว ใครที่คิดว่าเรื่องนี้จะจบแบบแฮบปี้ไหมนั้นไรท์ขอตอบเลยว่า ไม่ค่ะ ไม่แน่ใจ5555+ตอนนี้ยังแต่งไม่จบ แต่ก็เตรียมตัวเตรียมใจกันด้วยน่ะค่ะ. ถ้าเฉลยตอนนี้ก็ไม่สนุกสิค่ะ รอลุ้นกันเอาเองดีกว่าเนอะ อาจจะจบแบบสุขนิยมก็ได้ค่าาาา หรืออาจจะจบแบบแอนตี้รีดก็ได้😁😁😁 อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์กันด้วยน่าาา.เม้นเยอะลงเยอะลงไว รักกกรีดดดดด

1เม้น=1ร้อยล้านกำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น