น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

ชื่อตอน : ตามหา-2

คำค้น : บ่วงพัทธ์

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 69

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 20:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตามหา-2
แบบอักษร

“ยายจะรอเจอเขาจริงๆเหรอจ๊ะ นี่ก็จะค่ำแล้วนะ หนึ่งว่าเรากลับกันก่อนดีกว่านะจ๊ะยาย”

“ไม่ลูก...ยายตั้งใจมาหาคุณพัทธ์ ถ้าไม่เจอยายก็ไม่กลับ” เสียงยายนวลแม้จะแหบแต่มุ่งมั่นจนหนึ่งนาถได้แต่ยอมจำนน แต่ก็ยังไม่วายต่อรองด้วยความห่วงใย เพราะทั้งตนและยายนั่งตากยุงอยู่ที่โต๊ะปีกไม้ขนาดใหญ่ที่ก่อนหน้านี้ก็ร่มรื่นด้วยซุ้มไม้ดอกทั้งกุหลาบพันปีและต้นโมกที่ทำให้บ้านไม้สักหลังใหญ่ขนาดสองชั้นดูน่าอบอุ่นและน่าอยู่ แต่ตอนนี้ใกล้หัวค่ำแล้วซุ้มไม้ดอกพวกนี้ไม่ต่างจากแหล่งเรียกยุงชั้นดี

“แต่ถ้าอีกครึ่งชั่วโมงเขายังไม่มาเจอยาย หนึ่งจะพายายกลับเลยนะ จะไม่รอแล้ว อย่าลืมว่าเรามีนัดอื่นที่สำคัญกว่านี้อีกนะจ๊ะยาย”

“แต่ถ้ายายยังไม่เจอคุณพัทธ์ก็อย่าหวังว่าจะให้ยายไปที่อื่นเลย ยายไม่ไป!”

“ถ้าอย่างนั้นหนึ่งจะไปตามคุณพัทธ์ให้ยายเอง”

ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้นอย่างไม่ยอมแพ้พร้อมๆกับที่ร่างระหงลุกขึ้นยืนพลางทำท่าว่าจะเข้าไปตามในบ้านจริงๆดังที่พูด หากแล้วร่างสูงใหญ่ที่ก้าวลงบันไดชานบ้านลงมาทำให้คนที่จะไปตามชะงัก สีหน้าของเจ้าของบ้านดูเหมือนจะตกใจระคนผิดหวังเมื่อได้พบแขกที่ตัวเขาเองทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอมาตลอดยี่สิบปีนี้...ไม่มีนุชนาถในอดีตคนนั้น แต่กลับเป็นผู้หญิงอีกคน! ผู้หญิงที่ทำให้พัทธ์ไม่สามารถละสายตาไปได้

ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับถูกหยุดเวลาไว้ตรงนั้นในวินาทีแรกที่พัทธ์ได้สบดวงตากลมโตที่ขับให้หน้าเรียวสวยนั้นดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ใบหน้าที่เขาบอกกับตัวเองว่า เหมือน! เหมือนกันมาก! หากสีดวงตาและสีผมที่ออกน้ำตาลแสดงความเป็นลูกครึ่งอย่างชัดเจนทำให้หัวใจชายหนุ่มหนักอึ้งและยอมรับความจริงตรงหน้า...ไม่ใช่ เธอไม่เหมือน แต่แค่คล้ายกันตามประสาแม่ลูก เพราะใบหน้าเรียวคมของหญิงสาวตรงหน้าเขานี้สวยผุดผาดกว่าผู้เป็นมารดาเพราะสายเลือดต่างชาติในตัว!  

แววตาตกตะลึงที่ได้พบกันครั้งแรกถูกแปรเปลี่ยนไปเป็นเจ็บปวดเพราะความรู้สึกภายในที่ปะทุขึ้น ดวงตาคมเข้มตวัดมองผู้หญิงสองวัยตรงหน้าอย่างเจ็บปวด คนที่เขาอยากเจอมากที่สุดกลับไม่กล้าแม้แต่จะกลับมาเผชิญหน้ากับเขา แต่กลับส่งแต่ตัวแทนมา ตัวแทนที่เป็นยิ่งกว่าหลักฐานที่ตอกย้ำว่า...เขามันก็แค่ไอ้หน้าโง่ที่ถูกหลอก!

“คุณพัทธ์” เสียงอุทานอย่างยินดีมาจากหญิงชราที่ปรี่เข้ามาหาร่างสูงใหญ่ที่นางเป็นคนเลี้ยงมากับมือ หากอาการก้าวถอยและสีหน้าเย็นชาจนทำให้ใบหน้าคร้ามเข้มนั้นบึ้งตึงอย่างน่ากลัวทำให้ยายนวลได้แต่ชะงักขาที่กำลังก้าว พลางจ้องอีกฝ่ายอย่างเสียใจเมื่อชายหนุ่มตวาดห้วน

“กลับไป!”

“คุณพัทธ์ ฟังป้าก่อน ป้ามีเรื่องสำคัญ”

“ผมบอกให้กลับไป!”

“นี่คุณ! ทำไมต้องตวาดยายของฉันด้วย”

หนึ่งนาถถลาเข้ามาประคองยายของตนทันทีโดยไม่สนใจท่าทีกราดเกรี้ยวของอีกฝ่าย หญิงสาวกวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่นอกจากผ้าพันแผลผืนใหญ่บนศีรษะแล้ว ชายหนุ่มก็แทบจะไม่มีแผลตรงไหนให้สมกับข่าวที่เธอกับยายได้ยินว่าบาดเจ็บสาหัสจนต้องรีบถ่อสังขารมาเลย แถมยังดูปกติแข็งแรงดีจนมีแรงอาละวาดใส่เธอกับยายอีกด้วย

ร่างเพรียวระหงก้าวมาเผชิญหน้ากับพัทธ์ตรงๆ ไม่แม้แต่จะหลบดวงตาคมเข้มที่ราวกับจะลุกเป็นไฟ คิ้วหนาที่ขมวดมุ่นตลอดเวลายิ่งขับให้ใบหน้ายาวที่เห็นสันกรามชัดเจนดูดุดันยิ่งขึ้น มือหนากำเข้าหากันแน่นอย่างไม่รู้ตัวเมื่อประจันหน้ากันระยะใกล้ ใกล้จนมั่นใจว่าไม่มีวันที่หญิงสาวคนนี้จะเป็นใครอื่นได้นอกจากลูกสาวของผู้หญิงคนนั้น

“ถ้าไม่อยากให้ฉันทำมากกว่านี้ ก็ออกไปจากไร่ของฉันซะ ออกไป!”

“ป้าจะกลับก็ได้ค่ะคุณพัทธ์ แค่ป้าเห็นว่าคุณพัทธ์ปลอดภัยดีป้าก็เบาใจแล้ว แต่ป้าขอเวลาสักนาทีให้ป้าได้บอกเรื่องสำคัญกับคุณพัทธ์และคืนสิ่งนี้ให้” หญิงชราเอ่ยขึ้นพลางหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงขนาดเล็กออกจากกระเป๋า พร้อมๆกับเสียงห้าวที่ขัดขึ้นทันควันเมื่อเห็นสิ่งที่อดีตแม่นมของตนหยิบออกมา

“ผมไม่รับ! คิดว่าคืนของพวกนี้มาแล้วทุกอย่างจะจบ คิดว่าผมจะยกโทษให้ง่ายๆอย่างนั้นเหรอ อย่าคิดอะไรตื้นๆแบบนั้นเลย เพราะสิ่งที่ผมต้องสูญเสียไปไม่ใช่แค่นี้”

“แต่ป้าอยากจะขอโทษคุณพัทธ์จริงๆนะคะ ป้ากับนุชเสียใจมาตลอด”

“เสียใจ? ป้าเชื่อเถอะว่ามันไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของที่ผมเจ็บด้วยซ้ำ กลับไปเถอะ ถ้าป้ายังไม่รู้ว่าจะขอโทษผมได้ดีกว่านี้ยังไงก็กลับไปซะ!”

แม้พัทธ์จะไล่ตะคอกอย่างไรแต่ร่างผอมของหญิงชราก็ดูเหมือนจะยืนปักหลักอยู่เช่นนั้นราวกับต้องการยืนยันถึงความตั้งใจจริงของตนเช่นกัน ร่างสูงที่ความอดทนต่ำอยู่แล้วจึงคว้าแขนเรียวของตัวแทนที่ยืนข้างผู้เป็นยายไม่ห่างกระชากจนเซอย่างไม่ทันตั้งตัว

“โอ๊ย! คุณ ปล่อยนะ” มือหนาที่กำกระชากแขนของหนึ่งนาถลากอีกฝ่ายตัวปลิวไปทันทีแม้อีกฝ่ายจะพยายามขัดขืนอย่างไรแต่ดูเหมือนว่าเจ้าของมือก็ไม่สะทกสะท้านขณะที่เดินฉุดกระชากลากถูกอีกฝ่ายไปตามถนนดินลูกรังที่เป็นทางเข้าออกทางเดียวของไร่

“คุณพัทธ์ ปล่อยยัยหนึ่งนะคะ ป้าขอร้อง”

เสียงของหญิงชราที่ไล่ตามมาทำให้พัทธ์ยิ่งกระชากแขนเรียวของหญิงสาวจนหนึ่งนาถแทบจะล้มลุกคลุกคลานแต่ดูเหมือนคนลากฉุดจะยิ่งสะใจเพราะแทนที่จะหยุดกลับยิ่งเดินจ้ำเร็วขึ้นเมื่อเห็นว่ายายนวลกำลังก้าวเร็วๆตามหลานตนเองมา

“โอ๊ย ปล่อยฉันสิ เจ็บนะ ปล่อย!”

“ไม่ปล่อย ในเมื่อพูดดีๆไม่ชอบ ก็ต้องใช้วิธีนี้แหละ พ้นจากไร่ฉันเมื่อไร่ ฉันปล่อยเธอแน่”

“คุณมันบ้าไปแล้ว ฉันบอกให้ปล่อยไง”

คราวนี้หนึ่งนาถที่เจ็บแขนจนเลือดขึ้นหน้าก้มลงกัดมืออีกฝ่ายเต็มแรง จนพัทธ์เผลอปล่อย แต่ก็แค่วินาทีเดียวเพราะมืออีกข้างที่ไม่เจ็บกระชากเอวอีกฝ่ายที่หันหลังจะวิ่งไปหายายรวบไว้แน่น

“กัดฉันแล้วจะหนีเหรอ”

“ปล่อย!”

หนึ่งนาถประท้วงเสียงหลงพลางพยายามหาทางให้หลุดจากพันธนาการที่อันตรายนี้ แผ่นหลังเธอถูกเขากอดรัดซ้อนไว้ทั้งตัวจนหมดทางจะขยับหนี และที่น่าหวาดหวั่นยิ่งไปกว่านั้น เสียงห้าวที่ดังอยู่ชิดหูไม่ใช่เสียงตวาดดัง แต่เป็นคำขู่ที่ดังกระซิบแค่เฉพาะเธอเท่านั้น!

“ฉันจะให้โอกาสเธอกับยายเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าไม่รีบออกไปจากไร่ของฉันตอนนี้ ฉันสาบานได้เลยว่าพวกเธอจะไม่มีวันได้ออกไปจากที่นี่ได้แม้แต่ก้าวเดียว!”

“อย่านะ ก็ได้ๆ ฉันจะพายายออกไปจากไร่คุณอย่างที่คุณต้องการไง ปล่อยฉันสิ!

หนึ่งนาถย้ำอีกครั้งเมื่อแขนแข็งแรงไม่มีท่าทีคลายลงเลย จนกระทั่งยายนวลและนายชุ่มที่วิ่งตามหน้าตื่นมา

“คุณพัทธ์ครับ!”

“ลุงชุ่มพาสองคนนี้ไปส่งด้วย”

คำสั่งห้วนๆดังขึ้นพร้อมๆกับที่อ้อมแขนคลายออกทันควัน แต่ยังไม่วายหันมาย้ำกับร่างเพรียวระหงที่ยังคงยืนหน้าบอกบุญไม่รับห่างออกไป

“และถ้าฉันเห็นเธอกับยายเธอที่ไร่นี่อีกเมื่อไหร่ อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน”

น้ำเสียงคาดโทษเอ่ยแบบรวมแต่สายตาดุดันนั้นเพ่งเล็งมาที่หนึ่งนาถโดยตรง เพราะมั่นใจแล้วว่าตัวเองควรพุ่งเป้าเล่นงานที่ไหน จุดอ่อนเพียงข้อเดียวที่ทำให้หญิงชราและอาจจะรวมถึงผู้หญิงคนนั้นได้รับเจ็บปวดทุกข์ทรมานเหมือนอย่างที่เขาต้องรู้สึกมาตลอดยี่สิบปี  ...ในเมื่อฝ่ายนั้นเป็นคนเดินเข้ามาหาเขาเอง เขาก็จะไม่ปล่อยให้เวลายี่สิบปีต้องสูญเปล่า เขาจะไม่ยอมเจ็บปวดอยู่คนเดียวอีกแล้ว!

.....................................


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น