ไข่ตุ๋น หมูอืด

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD'S VICTER 8 : ใจสั่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 716

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 20:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD'S VICTER 8 : ใจสั่น
แบบอักษร

BAD'S VICTER 8


ใจสั่น


--VICTER TAKE--


เธอถามผมว่าผมไปส่งสาวจริงไหม ผมก็ตอบไป แต่ผมกำลังจะบอกว่าเป็นพี่สาวของผม พอดีรถเธอเสีย ผมเลยต้องไปรับเธอเพื่อไปส่งที่คอนโดของเธอ แต่ไอ้แสบไม่ฟังผมพูดต่อ เธอก็หยิบหูฟังขึ้นมาฟังแล้วเบือนหน้าหนี ผมไม่เห็นจำเป็นต้องอธิบายอะไร เพราะผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอสักหน่อย ไม่เห็นจะต้องแคร์อะไร เมื่อผมขับรถถึงบ้านเธอ ผมก็เห็นว่าเธอหลับไปแล้ว


"ไอ้แสบ เอ้ย! แสบ อิงฟ้า"ผมสะกิดเธอที่ไม่มีท่าทีว่าจะตื่น ผมถอดเข็มขัดนิรภัย ก่อนที่จะเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งร่างบาง ผมถอดเข็มขัดนิรภัยเธอ ผมหันมองเธอ หน้าของเราใกล้กันมาก ผมกำลังจะเผลอขโมยจูบเธอแต่ก็ต้องชะงัก


"มากันแล้วหรอจ้ะ น้องหลับหรอ ป้าวานอุ้มน้องขึ้นไปบนห้องให้หน่อยนะจ้ะ" คุณป้าพูดขึ้นจากด้านหลังของผม


"คะ ครับ ห้องน้องอยู่ไหน รบกวนเดินนำเลยนะครับ" ผมตั้งสติแล้วช้อนตัวเธอออกมาจากรถ ผมอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวก่อนจะเดินไปที่ห้องของเธอ คนอะไรตัวเบาชะมัด เมื่อเข้ามาในห้องของเธอผมก็วางเธอไว้บนเตียง เวลานอนน่าถนุถนอมจริงๆ ผมเกลี่ยผมร่างบางที่บดบังหน้าตาผมของเธอสั้นเสมอติ่งหู


"อ่ะแฮ่ม~ ป้ามาขัดจังหวะอะไรรึเปล่าจ้ะ" คุณป้าพูดทำให้ผมสะดุ้งลุกขึ้นทันทีแล้วรีบเก็บมือในท่าที่เรียบร้อย


"ไม่ครับ" ผมยิ้มแก้เก้อส่งให้คุณป้า


"วิคเตอร์รีบกลับไหมจ้ะ ป้ามีอะไรจะคุยด้วยหน่อย ไม่นานหรอก" คุณป้ายิ้มพรางเดินนำไปที่ห้องนั่งเล่น


"คุณป้ามีอะไรหรอครับ" ผมนั่งลงที่โซฟาก่อนจะถามขึ้น


"คือป้ามีอะไรจะขอร้องหน่อยอ่ะจ้ะ" คุณป้ายิ้มอย่างกังวน


"อะไรหรอครับ"


"เอ่อ คือ.. จะเริ่มไงดี เมื่อปีก่อนอิงฟ้าติดทีมชาติเยาวชน พวกเราดีใจมากที่เธอทำตามความฝันได้ เพราะเธอชื่นชอบในกีฬานี้มาก แต่เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเพราะอีกทีมเล่นรุนแรงมากจนแขนข้างซ้ายหักและมันเหมือนฝันร้ายที่ข้อมือของเธอหักจนไม่สามารถเล่นกีฬาที่เธอชอบได้อีก อิงฟ้าใช้เวลาพักรักษาตัวเป็นปีกว่าจะหายแต่ก็ยังไม่หายดี" คุณป้าพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงร่างบาง


"คุณป้า" ผมลุกไปคุกเข่าตรงหน้าแล้วกุมมือคุณป้าไว้


"ป้าอยากให้วิคเตอร์ช่วยดูน้องหน่อย ป้าไม่อยากให้น้องหักโหมมากนัก" คุณป้าพูดด้วยสีหน้าจริงจัง


"ครับผมจะดูแลน้อง" ผมยิ้มให้เพื่อไม่ให้คุณป้าต้องเป็นกังวล..


--END TAKE--


เช้าวันรุ่งขึ้น


"ไปเรียนก่อนนะคะ" ฉันที่ตื่นสายรีบวิ่งไปหาคนที่รออยู่ เมื่อคืนหลับไปตอนไหนยังไม่รู้เลย แต่ชั่งเถอะสายแล้ว


"ไม่กินข้าวเช้าหรอลูก" คุณแม่พูดขึ้นขมวดคิ้วอย่างสงสัย


"ไม่ทันแล้วค่ะ" ฉันพูดขึ้นรีบวิ่งไปหารถที่จอดรอที่หน้าบ้านทันที


"ชุดนักเรียน?" พี่วิคเตอร์กอดอกขมวดคิ้วเป็นปมแล้วมองฉัน


"แล้วทำไมแต่งตัวแบบนี้ ไม่ไปเรียนหรอ หลบๆ สายแล้ว" ฉันไม่สนใจแล้วกำลังจะเดินไปเปิดประตูรถแต่ทว่า..


"วันนี้วันเสาร์" พี่วิคเตอร์จับประตูที่ฉันจะเปิดก่อนจะก้มลงมาบอก ทำให้หน้าของฉันแตกเป็นเสี่ยงๆ วันนี้วันเสาร์ฉันแต่งชุดนักเรียน หน้าอายชะมัด ทำไมไม่มีใครเตือนเลยว่าวันนี้วันเสาร์ บ้าจริง


"เอ่อ.. งะ งั้นรอแปบ เปลี่ยนชุดก่อน" ฉันหมุนตัวกลับด้วยความอายแล้วรีบเดินเข้าบ้าน


"เร็วๆละสายแล้ว ฮ่าๆ" พี่วิคเตอร์ตะโกนไล่หลังมา สาบานได้ฉันเกลียดน้ำเสียงล้อเลียนของเขา ฉันได้ยินเขาพูดเลยรีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อายชะมัด ไอ้คนบ้า หลังจากเปลี่ยนเสร็จฉันก็รีบลงมาไม่นานพี่วิคเตอร์ก็ขับรถตรงไปที่โรงเรียนทันที


"แวะกินข้าวก่อนนะ" เขาพูดพรางจอดรถริมฟุตบาทหน้าร้านอาหาร ก็ไม่ต้องบอกแล้วไหมจอดรถขนาดนี้แล้ว


"อืม" ฉันพยักหน้าก่อนจะปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยแล้วเดินตามหลังเขาไป เป็นร้านโจ๊กอีกแล้ว แต่คนละร้านกับหน้าโรงเรียน ดูเหมือนเขาจะชอบกินโจ๊ก


"เอาโจ๊ก 2 ไม่ผักครับ" เขาพูดจบแล้วนั่งลง ฉันเองก็นั่งลงตรงข้ามเขา


"หนูไม่กินเครื่องใน บอกเขาไม่ได้หรอ" ฉันกระซิบบอกเขา


"เมื่อวานไปส่งพี่สาว" เขาพูดขึ้นแล้วจ้องหน้าฉัน เขาไม่สนใจที่ฉันพูดเมื่อกี้ใช่ไหมเนี่ย


"ห้ะ?" ฉันมองอย่างงงๆกับคำพูดของเขา แต่มันทำให้ใจที่ห่อเหี่ยวเหมือนถูกรดน้ำอีกครั้ง


"บอกว่าที่มาสายเพราะไปส่งพี่สาว" เขาพูดขึ้นย้ำอีกครั้ง พร้อมกับโจ๊กมาเสิร์ฟพอดี


"อะ อืม" ฉันพยักหน้าก่อนที่จะรับถ้วยโจ๊กมาแล้วตักเครื่องในให้เขา ฉันเผลอยิ้มอย่างไม่รู้ตัว เขาเองก็ยิ้มเมื่อกี้ฉันแอบเห็น แต่แค่แปบเดียวเขาก็ทำหน้าปกติ


"รีบกินไอ้แสบ" เขาพูดพรางหยิบช้อนส่งมาให้ เราทานเสร็จเราก็ตรงไปโรงเรียนห้องชมรมบาสเกตบอลทันที


@ห้องชมรมบาสเกตบอล


"ดูเหมือนเราจะมาถึงก่อนทุกคนนะ" พี่วิคเตอร์พูดพรางสอดส่ายสายตามองภายในห้อง


"ชอบ" ฉันพูดขึ้นอย่างลืมตัว สายตาของฉันจ้องร่างสูงที่ไม่สนใจฉัน มันทำให้ฉันยิ้มเหมือนคนบ้า


"ห้ะ? เธอว่าอะไรนะ" เขาหันมามองฉันทำเอาฉันหลุกจากภวังค์


"เอ่อ..เปล่านี่" ฉันพูดขึ้นแล้วเดินหนีไปนั่งที่อัศจรรย์ประมาณชั้นสองได้อยู่ในระดับเดียวกับพี่วิคเตอร์พอดีถ้าเขายืนกับพื้น


"อื้ม นี่ของเธอ" พี่วิคเตอร์พูดแล้วส่งกระเป๋ามาให้ฉัน ฉันลืมเอากระเป๋าลงจากรถเขา ขี้ลืมจริงๆฉันเนี่ย


"ขอบคุณ" ฉันยื่นมือข้างขวาไปรับกระเป๋าแต่เขาจับมือฉันไว้ ฉันพยายามดึงมือกลับ


"เจ็บมากไหม?" เขาพูดขึ้นพรางมองที่เเผลเป็นของฉัน


"ปะ ปล่อยสิ" ฉันไม่ตอบแต่พยายามดึงมือกลับแต่ไม่เป็นผล


"ให้ฉันได้ดูแลเธอนะ" เขาพูดพรางค่อยๆยื่นหน้ามาใกล้แล้วเอาปากของเขามาประกบกับปากของฉัน แบบนี้เรียกจูบรึเปล่า จูบแรกของฉันเสียให้คนที่ฉันชอบ หัวใจของฉันตอนนี้แทบจะระเบิดออกมา พ่อแม่พี่ฝนช่วยด้วย...





---------------------------------

วิคเตอร์คุกนะคุก ขโมยจูบแรกของน้องอีก โอ้ยย!!

กดไลค์+คอมเม้นท์ =การให้กำลังใจไรท์❤️🙏🏻

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น