Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 33 พวกเขา?

ชื่อตอน : บทที่ 33 พวกเขา?

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 264

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 18:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 33 พวกเขา?
แบบอักษร

"พี่ซัน... ดูนี่" เสี่ยวหลานยื่นโทรศัพท์ให้ถังซันที่กำลังเดินพล่านไปมาอยู่ ถังซันรับมาแล้วเอามือตบหน้าตัวเองดังเพี๊ยะ แอพของบริษัทบัตรเครดิต เขาลืมไปได้อย่างไร ว่าหน้าที่นึงของเสี่ยวหลานคือประสานงานกับฝ่ายบัญชีของเอเจนซี่ เสี่ยวหลานจะแม่นเรื่องตัวเลขมาก เห็นครั้งเดียวแต่ไม่เคยลืม บวกลบคูณหารรวดเร็วเสียยิ่งกว่าเครื่องคิดเลข 

ถังซันดูรายงานการใช้บัตรเครดิตของไป๋อวี่ แล้วกระทืบเท้าข้างนึงกับพื้นห้องตุบตุบตุบ หน้าตาเขาเริ่มบิดเบี้ยว แดงก่ำจนเหมือนจะเริ่มดำ 

"ไอ้คนไม่รู้จักโต ทำไมมันถึงชอบหาหายนะใส่ตัวนัก" 

...ไป๋อวี่ซื้อตั๋วเครื่องบินไปออสเตรเลีย... 

เขาไม่น่าจะลืมว่าไป๋อวี่มีวีซ่าสิบปีของ frequent traveler นึกจะไปออสเตรเลียเมื่อไหร่ก็ได้ เขาลืมไปว่าครอบครัวทางเขยรองสกุลไป๋มีธุรกิจอิมพอร์ตเอ๊กซ์พอร์ตอยู่ที่นั่น แล้วอีกอย่าง พวกนักแสดงก็มักจะได้รับการว่าจ้างให้ไปงานตรุษงานสาร์ทต่างๆที่ชุมชนชาวจีนในต่างประเทศจัดอยู่เสมอ การมีวีซ่าสำหรับพร้อมเดินทางของประเทศที่เป็นคู่สัญญาทางการค้าและการต่างประเทศกับจีนอยู่จึงเป็นเรื่องปกติ ปกติจนเขาลืมนึกถึงไปเลย 

จูไฉ่หงรีบรับโทรศัพท์ที่ส่งเสียงครางเตือน 

"จู ไฉ่ หง" เสียงเรียกชื่อเธอทีละพยางค์ ทำเอาเธอสะดุ้ง นึกด่าตัวเองที่รีบรับแบบไม่ดูตาม้าตาเรือว่าใครโทรมา 

"มีไรเหรอ.." เธอไม่กล้าเอ่ยชื่อถังซัน เพราะจูเหล่าซือนั่งจิบกาแฟอยู่ที่ชุดรับแขก ฟังหลินชิงหูอธิบายหมายกำหนดการ เธอยิ้มหวานให้โทรศัพท์เมื่อเห็นจูอี้หลงมองมา ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางประตูห้องเล็กที่อยู่ภายในห้องชุดนี้อีกที 

"ไป๋ เหล่า ซือ" ถังซันเน้นทีละคำ 

"อืมม" จูไฉ่หงรู้สึกไร้ที่พึ่งพอๆกับถังซัน เธอจึงตอบได้แค่นั้น คำว่าอืมม คำเดียวก็ทำให้ถังซันอึ้ง เขานิ่งเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะเอ่ยปากอีก 

"เขาจะกลับเมื่อไหร่" 

"ไม่รู้..." จูไฉ่หงเปิดประตูเข้าไปในห้องเล็ก ปิดประตูตามหลังก่อนจะเอ่ยปากต่ออย่างแผ่วเบา 

"พวกเขาไม่รู้ว่าฉันรู้ เพราะฉะนั้นไม่ต้องถามเรื่องที่ฉันไม่รู้ พี่ก็ไม่รู้อะไรทั้งนั้น... แล้วจะถามเรื่องอะไร ...ทำไม..." เธอหยุดหายใจ 

"พวกเขา?" 

"อืมมม" .... 

".... ตายห่า...." แล้วก็มีแต่ความเงียบ กับเสียงหายใจ ก่อนถังซันจะวางหูโดยไม่ได้พูดอะไรอีกเลย 

ไป๋อวี่ใส่แค่เสื้อคลุมอาบน้ำเมื่อตอนที่จูอี้หลงกลับมาที่ห้อง หน้าตายู่ยี่แสดงให้เห็นว่าเขานอนหลับมาทั้งวัน จูอี้หลงรีบยกหูโทรศัพท์สั่งอาหาร เขาสั่งโดยไม่ถามไป๋อวี่ก่อนว่าจะกินอะไร ไป๋อวี่เพียงแต่ทำปากเอ่ยคำว่าไวน์ ไวน์ โดยไม่มีเสียง จูอี้หลงสั่งแชมเปญ ซึ่งทำให้ไป๋อวี่อ้าปากกว้างหัวเราะแบบไม่มีเสียง เมื่อจูอี้หลงวางหูเขาก็เดินเข้ามาโอบกอดจากทางเบื้องหลัง ... คิดถึงจัง.. เขาพึมพำขณะใช้ริมฝีปากขมิบเม้มบริเวณใบหู จูอี้หลงย่นคอหนี..ยกฝามือขึ้นผลักใบหน้าไป๋อวี่ให้ออกห่าง ก่อนจะเดินหนีไปถอดโค๊ตและเสื้อนอกออกแขวนไว้ในตู้ 

ไป๋อวี่เอียงคอมองอย่างสงบ รอจนจูอี้หลงผลัดเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมอาบน้ำเขาจึงเดินเข้ามากอด 

"ขออาบน้ำก่อน เหนื่อย..." จูอี้หลงหมุนตัวหนีเข้าไปในห้องน้ำ แต่ไป๋อวี่กลับพุ่งตามเข้ามาติดๆ. 

สายน้ำเย็นเฉียบไม่ได้ทำให้คนทั้งคู่รู้สึกหนาวสท้านแต่อย่างใด เสียงหอบหายใจปนกับเสียงครางและเสียงน้ำฝักบัวที่ตกกระทบผิวและพื้นกระเบื้องดินเผายิ่งทำให้อุณภูมิภายในร่างกายสูงขึ้น ไป๋อวี่ทาบทับลำตัวเข้ากับแผ่นหลังเนียนลื่นของจูอี้หลง สองมือลูบไล้อยู่รอบแผ่นอกของผู้ที่เอนตัวพิงมาทางเบื้องหลัง มือขวาของไป๋อวี่คลึ้งเคล้นยอดอกสีชมพูในขณะที่มือขวาเลื่อนลงมากำแก่นกายที่ชูชันขึ้นมาแนบหน้าท้อง  ไป๋อวี่ใช้มือทั้งสองช่วยเปิดประตูสวรรค์ให้แก่พี่ชายที่เขาแสนรัก เสียงครวญครางจากริมฝีปากบางนั้นทำให้เขาเกินจะห้ามใจ ไป๋อวี่อาศัยน้ำรักที่หลั่งรินลงกลางฝ่ามือกับฟองสบู่ลูบไล้ดาวหางน้อยที่เตรียมพุ่งผงาดพาดผ่านท้องฟ้าของเขา แล้วชำแหรกมันเข้าสู่หนทางคับแคบที่แม้จะผ่อนคลายเปิดรับแต่กลับขมิบตอดเป็นจังหวะจนเขาสท้านไปทั้งตัว เสียงสูดหายใจที่สะดุดเป็นห้วงๆของคนที่อยู่เบื้องหน้า ทำให้ไป๋อวี่ยับยั้งชั่งใจ เขาเคลื่อนไหวเนิบช้า ยื้อยุดเวลาไว้ เหมือนมันไม่มีวันสิ้นสุด เสียงกริ่งที่ประตูดังลอดเข้ามาในห้องน้ำ จูอี้หลงขยับตัวออกจากการเกาะกุมจะหมุนตัวมาเปิดประตูตู้อาบน้ำ แต่ไป๋อวี่ไม่ยอม เขาเบี่ยงตัวตามมากระแทกร่างจูอี้หลงเข้ากับประตูเพลกซี่กลาสขาวใส ก่อนฝังดาวหางหัวสีแดงเพลิงลงสู่หลุมดำที่เหมือนจะดูดกินทั้งจักรวาลลงไป 

"พะ พอแล้ว" จูอี้หลงปราม.. แต่ไป๋อวี่ไม่ยอมฟัง จับสองมือของจูอี้หลงกดไว้กับผนังกระจก ขยับเอวและสะโพกอย่างรวดเร็ว อัดกระแทกคนข้างหน้าเข้ากับกำแพงใส เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นขึ้นตามจังหวะเคลื่อนไหวของเอว จวบจนเขาเกร็งขึ้นทั้งตัว ลมหายใจถูกกระชากออกจากร่าง ตามด้วยเสียงร้องโอ้ย เมื่อจูอี้หลงได้จังหวะงัดประตูกระจกเปิดออกแล้วพุ่งพรวดออกมาข้างหน้า ไป๋อวี่ทรุดลง สองมือกุมบริเวณกลางลำตัวไว้แน่น นัยตาที่มองตำหนิจูอี้หลงมีน้ำตาของความเจ็บปวดรื้นขึ้นมาทันที 

"เจ็บนะ" เขาแหกปากร้องตามร่างที่รีบคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมแล้วก้าวยาวๆไปที่ประตูห้อง ประตูห้องน้ำถูกเหวี่ยงปิดลงมาก่อนแล้ว ไป๋อวี่จึงค่อยๆยันกายลุกขึ้น เขาเดินกางขาทำท่าเหมือนกบเดินกระหย่องกระแหย่งมาที่อ่างอาบน้ำ เปิดน้ำอุ่นแล้วก้าวลงไปนั่งเหยียดขาในน้ำที่ค่อยๆเพิ่มระดับสูงขึ้น ปากบ่นอุบ 

"ถ้าพิการขึ้นมา เกอต้องรับเลี้ยงผมนะ โอ้ย ... " 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}