ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 6 ตามสืบ

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 18:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 6 ตามสืบ
แบบอักษร

ณ บ้านหลังใหญ่ย่านชานเมือง


พื้นที่แห่งนี้ยังคงมีความเป็นธรรมชาติอยู่ค่อนข้างสูง บรรดาคนมีเงินมักจะซื้อที่ดินเอาไว้เพื่อหวังว่าในวันข้างหน้าจะหลบลี้จากเมืองหลวงมาหาอากาศบริสุทธิ์แถวนี้แทน


ทว่าบนที่ดินพื้นที่ใหญ่ที่สุดและอยู่ดีภูเขาขนาดย่อมนั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของครอบครัว ‘อัคราภิรักษ์’ นามสกุลดังของผู้นำในอดีต และที่แห่งนี้ก็เป็นบ้านของนายพลมีชื่อผู้วายชนม์ ตอนนี้จึงเหลือเพียงหลานชายเพียงคนเดียวที่ยึดครองทั้งบ้านและทรัพย์สมบัติทั้งหมดเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว


ที่ห้องอาบน้ำของผู้เป็นนาย มีอ่างอาบน้ำใบใหญ่ที่คมสี่คนสามารถลงไปพร้อมกันได้ ทว่าไม่เคยมีใครได้ลงไปนอกเสียจากผู้เป็นเจ้าของบ้าน


ร่างสูงใหญ่กำลังนอนทอดกายอยู่ในอ่างโดยมีมวลน้ำอุณหภูมิกำลังดีไหลรอบกาย ชายหนุ่มกำลังนอนพิงขอบอ่างและหลับตาอย่างผ่อนคลาย


เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะมีร่างของคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา ชายผู้เข้ามาใหม่ทำความเคารพก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ขอบอ่างอีกนิด ปากก็รายงานข่าวจากในร้านที่ตนไปสืบพบให้ผู้เป็นนายได้ฟังอย่างไม่ขาดตกบกพล่อง


ชายหนุ่มผู้นอนหลับตาอยู่ในอ่างมีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนอย่างไม่ได้ใส่ใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาช้าๆ


“พวกผู้หญิงนี่ก็น่ารำคาญจริงๆ” หลังฟังคำรายงานของลูกน้องเรียบร้อย นายหนุ่มจึงได้บ่นออกมาอย่างเอือมระอา


อามีน ผู้เป็นสายสืบยืนสงบเพื่อรอรับคำสั่งถัดไป ทว่านายหนุ่มกับนอนหลับตานิ่งเหมือนอย่างกำลังคิดสิ่งใดอยู่เงียบๆ เขาจึงอดทนรออย่างใจเย็น


“ตามสืบเรื่องของคนคนหนึ่งให้ที” ในที่สุดคำสั่งหลุดออกจากปากนายหนุ่ม


“ใครครับ?” อามีนถามอย่างกระตือรือร้น


“เด็กเสริฟคนใหม่ในร้าน” น้ำเสียงยังคงหนักแน่นก่อนที่ฝ่ามือหนาจะยกขึ้นโบกเป็นเชิงไล่ให้ลูกน้องออกไป


อามีนรับคำก่อนจะออกไป ไม่ทำให้เจ้านายต้องเอ่ยปากเป็นครั้งที่สอง


“นายว่าไงบ้าง?” เป็นอิฐที่รออยู่ด้านนอกรีบร้อนถามอามีนทันทีด้วยความสงสัยใคร่รู้


อามีนมองหน้านักฆ่ามือหนึ่งคนนี้แล้วให้สงสัย ผู้ชายสอดรู้คนนี้มีความเก่งกาจขนาดนั้นได้ยังไง เขาเองยังเคยนึกสงสัยในตัวเจ้านี้มาแล้วหลายต่อหลายครั้ง


“ไม่ได้ว่าอะไร แค่บอกให้ไปสืบเรื่องบางคน” อามีนตอบไปตามตรง


“สืบ? โถ นึกว่าจะให้ไปฆ่าใครอีก” อิฐออกจะผิดหวังกับคำตอบ ก่อนที่ดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง “นายให้ไปสืบเรื่องใคร?”


“เด็กเสริฟคนใหม่” อามีนบอกก่อนจะเดินออกมาให้ห่างจากประตูห้องน้ำ


“บ้าน่า นายจะให้สืบเรื่องนี้ทำไม ไม่เห็นจะมีอะไร...” อิฐวิ่งตามหลังอามีนอย่างไม่ลดละ


“อยากรู้ก็ไปถามนายเอาเอง” อามีนตอบอย่างเอือมระอา เบื่อจะต้องอธิบายกับคนขี้สงสัยผู้นี้


  แต่จะว่าไปแล้วก็น่าแปลกใจอยู่ไม่น้อย อามีนแฝงตัวอยู่ในร้านภายใต้หน้ากากของบาร์เทนเดอร์ เขาเห็นเด็กสาวคนนั้นตั้งแต่วันแรก ก็ไม่พบว่าเธอจะมีอะไรที่น่าสนใจไปมากกว่า ‘ความสวย’ แต่นายของเขาก็ไม่ใช่พวกหลังเขาที่จะไปเคยพบเจอผู้หญิงสวยๆ


ทั้งเงินและอำนาจของนายในตอนนี้ อย่าว่าแต่ผู้หญิงแบบเด็กคนนั้นเลย ต่อให้สวยกว่านั้นอีกสักสิบคนนายก็หาได้


หากความสวยไม่ใช่ประเด็น... แล้วอะไรที่ทำให้นายสนใจในตัวเด็กคนนั้น 


ระหว่างที่อีกฝากของเมืองมีคนกำลังคิดติดตามสืบประวัติของเธอ มิลาณีที่หมดสติเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาและพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนโซฟาตัวยาวของที่นั่งวีไอพีในร้าน


ร่างแบบบางค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง สายตาคู่งามก็กวาดมองไปรอบๆก่อนจะพบว่ามีชายคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้อยู่ตรงบาร์


ความรู้สึกผะอึดผะอมทำให้เด็กสาวต้องยกมือขึ้นมากุมหน้าอกของตนเอาไว้ ภาพของชายผู้เคราะห์ร้ายคนนั้นยังคงติดตา เนื้อตัวของเขาถูกหั่นเฉือนเนื้อหนังออกไปทีละเล็กทีละน้อยจนมองไม่เห็นเค้าเดิม


เหนือสิ่งอื่นใด ผู้ชายที่ดูไม่มีพิษมีภัย ผู้ชายที่ดูไร้น้ำยาคนนั้นคือมือมีดที่โหดเหี้ยมที่สุด!


ตลอดเวลาที่เธอได้เห็นการทารุณกรรม ใบหน้าของคนทำระบายยิ้มอยู่ตลอดเวลา และดูมุ่งมั่นตั้งใจอย่างแรงกล้าที่จะตัดชิ้นเนื้อของคนอื่นโดยไม่ทำให้เขาขาดใจตายไปเสียก่อน


“กินน้ำหน่อย” เสียงพี่เก่ง ผู้จัดการร้านดังขึ้นก่อนที่ขวดน้ำจะยื่นมาตรงหน้าเธอ


มิลาณีรับขวมน้ำมาถือไว้ สายตาก็มองไปยัง พี่เก่ง ลูกชายคนเล็กของลุง เป็นญาติห่างๆทว่าบ้านของเขานั้นอยู่หมู่บ้านเดียวกับย่า ทำให้เธอสนิทและรู้จักเขามาตั้งแต่เด็ก


“ทำไมถึงไปกับนายได้?” ทันทีที่พี่เก่งนั่งบนโซฟาตัวตรงข้าม เขาก็เอ่ยปากถามทันที


มิลาณีมองดูชายหนุ่มตรงหน้าเปิดขวดน้ำกระดกดื่มอย่างไม่เข้าใจ หล่อนค่อยๆหมุนบิดฝาเกรียวออกบ้าง


“นาย?” เจ้าหล่อนยกคิ้วข้างหนึ่งพยายามใช้ความคิด


“ใช่ คุณเตโช เป็นเจ้าของที่นี่ เป็นเจ้านายของพวกเราทุกคน” พี่เก่งพยายามอธิบายให้เด็กสาวเข้าใจ


มิลาณีตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อหู หล่อนเผลอทำขวดน้ำตกมือด้วยความตกใจ


“เอ้า เดี๋ยวก็หกหมดหรอก” ผู้จัดการร้านร้องบอกทำให้มิลาณีรีบก้มไปเก็บขวดน้ำของตนขึ้นมา


“ขะ...ขอโทษค่ะ เดี๋ยวหนูจะเช็ดให้” มิลาณีรีบลุกขึ้นตั้งท่าจะไปหาไม้ถูพื้นมาทำความสะอาด


ชายหนุ่มมองตามเด็กสาวที่วิ่งเข้าไปทางหลังร้านพลางใช้ความคิด เขารู้มานานแล้วว่าญาติห่างๆของเขาคนนี้เป็นคนหน้าตาดี ทว่าก็ไม่เคยจะได้ยินเรื่องข่าวเสียหายในทางชู้สาวมาจากเธอเลยสักครั้ง


วันนี้หลังจากที่เห็นเธอสลบไสลไร้สติมากับคนของนาย เขาก็อดจะรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้ แม้ว่าเธอจะโตเป็นสาวแล้วแต่เขากลับรู้สึกเป็นห่วงเธออย่างน่าประหลาด


อาจจะเป็นเพราะเขาโตมาพร้อมกับเธอก็เป็นได้


เด็กสาวเดินกลับเข้ามาพร้อมไม้ถูพื้นในมือ หล่อนจัดการเช็ดคราบน้ำบนพื้นอย่างขยันขันแข็ง


“พอแล้วละ เอาไม้ถูพื้นไปเก็บจะได้กลับบ้านกัน” ชายหนุ่มบอกญาติห่างๆของตนก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปเก็บของทางบาร์


มิลาณีรีบวิ่งเอาไม้ถูพื้นไปเก็บอย่างเร็วและเดินกลับเข้ามาอย่างเชื่อฟัง


หลังจากออกมาจากบ้านพ่อ เธอไม่รู้ว่าควรจะไปที่ไหน แม้จะมีเงินติดตัวมาบ้างแต่มันก็ไม่มากพอที่จะจ่ายค่ามัดจำสามเดือนของหอพักได้ โชคดีที่เธอรู้จักกับพี่เก่งและมีเบอร์โทรศัพท์ของเขา จึงได้มาขออาศัยคอนโดเป็นการชั่วคราวและยังได้เข้าทำงานในร้านอาหารอีกด้วย


ระหว่างทางมิลาณียังคิดทบทวนเรื่องวันนี้ไปเรื่อยๆ และชั่งน้ำหนักในใจว่าตนควรจะบอกเรื่องนี้กับพี่เก่งดีหรือไม่ คิดไปคิดมารถก็เข้ามาจอดที่ลานจอดรถของคอนโดเสียแล้ว


“พรุ่งนี้มีสัมภาษณ์รอบสุดท้ายใช่ไหม?” ชายหนุ่มหันมาถามเด็กสาว


“ใช่ค่ะ” มิลาณีตอบก่อนจะเปิดประตูรถออกไป


ทั้งสองเดินออกมาพร้อมกันก่อนจะพากันเข้าไปในลิฟต์


“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่พาไปสัมภาษณ์ก่อน สัมภาษณ์เสร็จแล้วไปซื้อของเข้าร้านกับพี่ก็แล้วกัน” ชายหนุ่มบอกพลางหันมามองเด็กสาวที่ใบหน้ายังคงขาวซีด เหมือนอย่างเพิ่งผ่านเหตุการณ์อันน่าสยดสยองมาก็ไม่ปาน


มิลาณีพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มหันไปมองดูตัวเลขของลิฟต์ที่กำลังขึ้นไปเรื่อยๆก่อนจะหันกลับมามองเด็กสาวอีกครั้ง


“พี่ขอเตือนหน่อยนะ คุณเตโชเขาไม่ใช่คนดีอะไร ถ้าหลีกได้ก็พยายามหลีก ผู้หญิงมากมายที่หายตัวไปแบบไร้ร่องรอยมีตั้งมาก พี่ไม่อยากให้มันมาเกิดขึ้นกับมิว” สิ้นคำของชายหนุ่มประตูลิฟต์ก็เปิดออกพอดี


เก่งเดินออกไปจากลิฟต์ก่อนโดยมีมิลาณีเดินตาม ทั้งสองคนสวนกับชายร่างสูงคนหนึ่งที่สวมเสื้อฮูทจนมองไม่เห็นใบหน้า ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก ต่างคนต่างเดินสวนกันปกติ


ทว่าพอชายคนนั้นเข้าไปในลิฟต์ ใบหน้าของเขาค่อยๆเงยขึ้นเล็กน้อย ให้พอเห็นเค้าโครงได้ว่าเป็น อามีน บาร์เทนเดอร์ของที่ร้านนั้นเอง!


*************************************************************************************************************************************


มาแล้วจ้ะ มาแล้ว วันนี้ครบสามตอนแล้วสบายใจจจ ไหนใครอยากได้อีกตอนขอเสียงหน่อยยย คอมเม้นต์มาคุยกันเร็วววว


ความคิดเห็น