I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[3] : หนีออกจากบ้าน

ชื่อตอน : [3] : หนีออกจากบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2562 21:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[3] : หนีออกจากบ้าน
แบบอักษร

​* บุุคคลในภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาภายในเรื่อง เป็นเพียงอิมเมจประกอบนิยายค่ะ *



[3]

​'หนีออกจากบ้าน'

I-RIS RED



จูเลียตก็เดินออกมาจากห้องของเด็กๆ แล้วเดินทอดน่องเรื่อยเปื่อยกลับไปยังห้องของตัวเอง แต่ก่อนจะถึงห้องของเธอมันต้องผ่านห้องของไนท์ก่อนและดูจากแสงที่ลอดผ่านช่องใต้ประตูบ่งบอกว่าเขายังไม่หลับแน่นอนก็ไฟเปิดอยู่นิ แต่ก็ไม่แปลกหรอกเพราะไนท์น่ะนอนดึกเขาติดเกมอย่างกับอะไรดี ต้องเล่นก่อนนอนทุกวันด้วย โตอย่างกับวัวควายแหละยังทำตัวเหมือนเด็กไม่มีผิด


“เชี่ย!” โรมิโอที่เดินออกมาจากห้องถึงกับตกใจกับภาพเบื้องหน้า จูเลียตในชุดสีขาวปล่อยผมยาวยืนในที่มืด นี่ถ้าไม่มองดีๆ คงนึกว่าผีหลอกแน่ๆ ขนาดเมื่อกี้สัตว์เลื้อยคลานยังหลงอุทานออกมาจากปากเลย ขวัญเอ๊ยขวัญมา!


“จูนมายืนทำบ้าอะไรมืดๆ เนี้ย”


“ฉันไปห้องเด็กๆ มา” จูเลียตหันมาตอบโรมิโอ


“แล้วทำไมไม่กลับห้อง?” โรมิโอมองไปยังด้านหลังของจูเลียตก็พบว่ามันเป็นห้องของไนท์ “แน่ใจเหรอว่าไปห้องเด็กๆ มาไม่ได้เพิ่งออกมาจากห้องเฮียเขา”


“จะบ้าเหรอไง ฉันแค่เดินผ่านมาเลยหยุดดูเห็นไฟมันเปิดอยู่” จูเลียตรีบแก้ตัวก่อนจะชี้นิ้วไปที่กล้องวงจรปิด “ถ้านายไม่เชื่อก็เปิดกล้องดูสิ ท้าด้วย”


“เออๆ เชื่อก็เชื่อ แต่มายืนหน้าห้องผู้ชายเนี้ยดีแล้วเหรอไง เดี๋ยวพวกคนใช้มาเห็นเข้าจะเข้าใจผิดเอาเธอไปพูดเสียๆ หายๆ อีก อย่าลืมว่าเฮียเขาก็ขึ้นชื่อว่าพี่ชายพวกเรา”


“ก็รู้แล้วน่าก็กำลังจะกลับห้องนี่ไง”


“ก็กลับไปสิจะมายืนบื้ออยู่ทำไม”


“เออๆ สั่งเป็นพ่อฉันเลยนะนายเนี้ย”


จูเลียตหันตัวเดินออกมาในทันที เท้าบางกระแทกลงบนพื้นด้วยความไม่พอใจอยากจะโวยวายใส่โรมิโอแต่ก็ทำไม่ได้เพราะแบบนั้นอาจจะปลุกคนทั้งบ้านให้ตื่นได้ โรมิโอเนี้ยนับวันยิ่งทำตัวเหมือนพ่อคนที่สองของเธอเลย แทนที่มีเมียจะเลิกสนใจเธอบ้างแต่เปล่าเลยต่อให้มันมีเมียมันก็ไม่เลิกยุ่งวุ่นวายกับชีวิตเธอหรอกและสิ่งที่มันชอบยุ่งมากที่สุดคือเรื่องผู้ชาย แต่ก็ถือว่าเสมอกันแล้วกันเพราะตอนนั้นเธอก็ยุ่งวุ่นวายกับมันเรื่องผู้หญิงเหมือนกัน คิดเสียว่าเวรกรรมตามสนอง


ร่างบางเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง มือถือที่ไม่ได้พกไปส่องแสงสว่างขึ้นมามันทำให้จูเลียตต้องหันกลับไปหยิบมาดูก็พบว่าเป็นข้อความจากเพื่อนของเธอ เพื่อนอันแสนน้อยนิดอ่ะนะ จริงๆ เธอเองก็มีเพื่อนแหละแต่แค่ไม่ค่อยได้ออกไปหาเพื่อนเพราะพ่อกับโรมิโอมักจะห้ามเท่านั้นเองเพราะกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับเธอ พ่อมักจะบอกเสมอว่าคนเรารู้หน้าไม่รู้ใจหรอกยิ่งเป็นผู้หญิงต้องระวังให้มากเพราะยังไงผู้หญิงก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นเพศที่อ่อนแอถึงจิตใจแข็งแกร่งแต่ทางด้านกำลังไม่สามารถสู้ผู้ชายได้อยู่แล้ว มันแพ้ทางกันในเรื่องแบบนี้จึงต้องระวังให้มากในการออกไปไหนหรือคบหาเพื่อนคนไหน


แอนดริว : จูเลียตพรุ่งนี้ว่างไหม?

จูเลียต : ทำไมเหรอ?

แอนดริว : จะชวนไปปาร์ตี้บ้านซาร่า ปาร์ตี้วันเกิด

จูเลียต : อืม เอาสิ

แอนดริว : งั้นเดี๋ยวฉันไปรับที่บ้านนะ

จูเลียต : ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันไปบ้านซาร่าเอง

แอนดริว : อืมๆ ก็แล้วแต่ งั้นไว้เจอกัน

จูเลียต : อืม


“ปาร์ตี้งานวันเกิดเหรอ น่าสนใจดีนะ” จูเลียตพูดกับตัวเองเบาๆ นานแล้วนะที่เธอไม่ได้ออกไปสังสรรค์เนี้ย หญิงสาวปิดหน้าจอมือถือก่อนจะหลับตาลงอย่างช้าๆ เพื่อกล่อมให้ตัวเองนอนหลับ ก็เธอไม่มีอะไรทำแล้วนินอกจากนอนในตอนนี้แค่นั้น


เช้าวันต่อมา

“คุณหนูครับทานข้าวเช้านะครับ” ไนท์วางถาดอาหารเช้าลงบนเตียงนอนของจูเลียต


“ฉันไม่หิว” จูเลียตตอบเสียงเรียบ ดวงตาคู่สวยจ้องมองซีรี่ย์ในทีวีจอยักษ์ตรงหน้าไม่ละสายตา


“แต่นี่มัน 10 โมงเช้าแล้วนะครับ ไม่หิวก็ต้องกินถ้ากินอาหารไม่ตรงเวลาจะเป็นโรคกระเพาะนะครับ อีกอย่างคุณหนูต้องทานยาด้วย” ไนท์ยกเอาจานเบรคฟาสเดินอ้อมมาหาจูเลียตที่ข้างเตียง “กินอาหารเช้าเดี๋ยวนี้ครับ”


“นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน” จูเลียตเงยหน้ามองไนท์ด้วยสายตาไม่พอใจ


“ก็สิทธิ์ที่ได้รับจากพ่อให้ดูแลคุณหนูไงครับ อย่าลืมสิครับว่าพ่อยื่นสิทธิ์ขาดให้ผมสามารถออกคำสั่งกับคุณหนูได้” ไนท์ใช้สิทธิ์ที่เดม่อนให้ตัวเองโต้ตอบกลับไปเพราะทุกคนในบ้านรู้หมดว่าเดม่อนไว้ใจให้เขาดูแลจูเลียตยื่นสิทธิ์ขาดให้เขา สามารถออกคำสั่ง ห้ามปราม หรือทำโทษจูเลียตได้


“แต่นายไม่ใช่พ่อฉัน” จูเลียตกัดฟันพูดก่อนจะใช้มือปัดจานเบรคฟาสในมือไนท์จนลอย


เพล้ง!


จานเบรคฟาสร่วงลงมากระแทกพื้นจนแตกกระจาย ไข่ดาว ไส้กรอก ขนมปังลอยปลิวตกไปตามพื้นและบนที่นอนจนเลอะเทอะไปหมดนั้นทำให้ไนท์รู้สึกไม่ชอบใจนักเพราะจูเลียตเอาแต่ใจเกินไปจริงๆ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับแขนของจูเลียตแบบทันควันก่อนจะบีบมันอย่างแรงเพื่อทำโทษหญิงสาว


“...อ๊ะ...โอ๊ย! ปล่อยฉันนะ” จูเลียตร้องเสียงหลงพยายามบิดแขนออกจากมือหนา


“ไม่ปล่อยครับ บางทีคนเอาแต่ใจแบบคุณหนูก็ควรโดนลงโทษเสียบ้าง”


“ฉันบอกให้ปล่อยฉันไง!” จูเลียตลุกพรวดขึ้นยืนบนเตียงก่อนจะสะบัดแขนตัวเองออกและผลักตัวไนท์ออกไปจนกระแทกผนัง หญิงสาวใช้โอกาสนั้นหันไปหยิบนาฬิกาแก้วตรงหัวนอนแล้วปาใส่หัวของชายหนุ่มด้วยความโมโห


ปึก!


“โอ๊ย!” ไนท์ร้องออกมาเสียงหลงเมื่อนาฬิกาที่ทำจากแก้วกระแทกเข้าที่หัวของเขาเต็มๆ จนรู้สึกได้ว่ามันฝังลงไปในเนื้อ เลือดสีสดไหลอาบลงมาตามใบหน้า


“สมน้ำหน้า” แทนที่จูเลียตจะสงสารแต่กลับสมน้ำหน้าพร้อมยิ้มออกมาอย่างสะใจอีกต่างหาก “อย่ามาลองดีกับคนแบบฉัน ฉันน่ะบ้าได้มากกว่าที่นายคิดอีก ฉันฆ่านายได้”


ว่าจบจูเลียตก็กระโดดลงจากเตียงแล้วเดินออกมาจากห้องในทันทีโดยไม่สนใจจะหันกลับมามองไนท์เสียด้วยซ้ำ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ มือก็ใช้กดห้ามเลือดบนแผลแตกที่หัวตัวเอง มันเจ็บนะแต่เจ็บที่หัวใจมากกว่า


“ไนท์หัวไปโดนอะไรมาลูก” เจนนี่ที่เดินผ่านมาเจอไนท์ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องของจูเลียตรีบตรงเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง


“ไม่มีอะไรครับ” ไนท์ตอบเพราะไม่อยากให้มีเรื่อง


“จูนทำอีกใช่ไหม?” แต่เหมือนเจนนี่จะรู้ถึงปิดก็ปิดไม่ได้


“แม่อย่าไปว่าจูนเลยครับ น้องแค่หงุดหงิดและผมก็ทำให้น้องหงุดหงิดเอง” ไนท์ยังคงออกโรงปกป้องจูเลียตถึงแม้เรื่องนี้จูเลียตจะผิดเต็มๆ เพราะต้นเหตุมาจากความเอาแต่ใจของเธอก็ตามแต่เขาก็ไม่โกรธจูเลียตหรอก โกรธไม่ลง


“เราก็ชอบเข้าข้างแบบเนี้ยจูนถึงได้ใจไง ไม่ได้หรอกคงต้องว่ากันหน่อยไม่งั้นจะยิ่งดื้อ”


“อย่าเลยครับ ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” ไนท์พยายามรั้งเจนนี่เอาไว้


“ไม่ได้หรอกยังไงก็ต้องจัดการ เดม่อนก็ตามใจไปคนแหละแม่จะตามใจอีกไม่ได้หรอก แค่นี้ก็เสียนิสัยจนดัดไม่ได้แล้ว” ว่าจบเจนนี่ก็เดินโผงผางไปยังชั้นล่างทันทีโดยมีไนท์รีบเดินตามมาทั้งๆ ที่หัวของตัวเองยังอาบเลือดอยู่แท้ๆ แต่ก็เป็นห่วงจูเลียตมากกว่าความเจ็บของตัวเอง


“จูเลียต!” เจนนี่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับน้ำเสียงที่แข็งกร้าว หญิงสาวเดินตรงเข้าไปหาลูกสาวที่นอนเล่นมือถืออยู่ก่อนจะกระชากแขนขึ้นมาจนจูเลียตชักสีหน้าไม่พอใจใส่ผู้เป็นแม่อย่างชัดเจน


“อะไรของแม่เนี้ย!” จูเลียตสะบัดแขนออกด้วยท่าทางหงุดหงิด


“ทำไมทำกับพี่เขาแบบนี้ห๊ะ?” เจนนี่ชี้นิ้วไปที่หัวของไนท์


“อ๋อที่แท้หมามันก็ไปฟ้องนี่เอง เก่งจังนะเรื่องฟ้องอ่ะ” จูเลียตพูดแขวะไนท์ ปากก็เบะจนแทบจะเป็นสระอิ


“ยังจะพูดจาหยาบอีก เรานี่มันเสียนิสัยใหญ่แล้วนะ” เจนนี่ดุจูเลียตก่อนจะคว้าแขนของลูกสาวแล้วดึงเข้ามาใกล้ๆ มือบางง้างขึ้นแล้วฟาดลงตามตัวของจูเลียตด้วยความโมโหเพื่อหวังจะสั่งสอนให้จูเลียตหลาบจำเสียบ้าง


“โอ๊ย! หนูเจ็บนะแม่” จูเลียตร้องโวยวายเสียงดังลั่นจนคนอื่นๆ ในบ้านที่ได้ยินรีบมาดู


“แม่พอเถอะครับ” ไนท์รีบเข้าไปห้ามและพยายามช่วยบังจูเลียตเอาไว้


“หลบไปเลยนะไนท์ อย่าเข้าข้างน้องสิ น้องผิดก็ว่าไปตามผิด” เจนนี่ยังคงพยายามตีจูเลียต


“ผมไม่เป็นไรจริงๆ ครับ อย่าทำจูนเลยนะครับ” ไนท์ยังคงพยายามช่วยบังจูเลียตเอาไว้และหลายต่อหลายครั้งเขาก็โดนเจนนี่ตีไปด้วยแต่ไม่เป็นไรหรอกเขาโดนน่ะไม่เป็นไรแต่จูเลียตจะโดนไม่ได้


“แม่ๆ ทำอะไรเนี้ย หยุดเลย” โรมิโอที่มาที่หลังรีบเข้ามาห้ามเจนนี่ทันที


“แม่ใจเย็นๆ นะคะ” เนโกะเองก็เข้ามาช่วยพูดอีกแรง


“ก็ดูน้องสาวแกสิ ดื้อด้านนัก” เจนนี่ชี้หน้าจูเลียต แววตายังคงคุกรุ่นด้วยความโมโห


“แม่ไม่เคยตีหนู” จูเลียตจ้องมองเจนนี่ด้วยแววตาที่คลอไปด้วยน้ำตาแต่เจ้าของร่างก็พยายามกลั้นไม่ให้มันไหลออกมา “แม่ไม่เคยตีหนูเลย ตั้งแต่หนูจำความได้แม่ไม่เคยตีหนู แต่วันนี้แม่ตีหนูเพื่อปกป้องมัน” หญิงสาวชี้นิ้วเรียวไปที่หน้าไนท์


“หยุดนะจูนทำไมชี้หน้าเฮียแบบนั้นล่ะ” โรมิโอเองก็อดจะดุจูเลียตไม่ได้


“ทุกคนในบ้าน ทุกคนเลย ทุกคนปกป้องมัน แม่ตีหนูก็เพื่อปกป้องมัน นายก็เข้าข้างมัน มันก็แค่เด็กเก็บมาเลี้ยงอ่ะ มาจากกองขยะโสโครก แต่ทำไมทุกคนต้องเขาข้างมัน หนูเกลียดทุกคน ฉันเกลียดทุกคนในบ้านหลังนี้”


“จูเลียต”


“ไม่ต้องตามไป ปล่อยไปถ้าใครตามไปโอ๋แม่จะด่าให้ ปล่อยไปเสียบ้างโอ๋ตลอดจะพาได้ใจไปมากกว่านี้เดี๋ยวไม่มีคนโอ๋ก็เลิกบ้าเองแหละ”


จูเลียตหันตัววิ่งออกไปในทันทีและไนท์เองก็จะวิ่งตามไปแต่ถูกเจนนี่ห้ามเอาไว้แน่นอนคำขาดของเจนนี่ทำให้ทุกคนไม่กล้าขยับตามไปเพราะกลัวว่าเรื่องมันจะใหญ่โตมากกว่านี้ ไนท์ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ภายในใจยังคงเต็มไปด้วยความเป็นห่วงจูเลียต กลัวว่าจูเลียตจะน้อยใจจนทำร้ายตัวเองแบบหลายๆ ครั้งที่ผ่านมาอีก แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อแม่สั่งมาแบบนี้เขาก็ต้องทำตามแต่ในใจลึกๆ ก็ร้อนรนไปหมดแล้ว


“พาไนท์ไปทำแผลทีสิเนโกะ” เจนนี่หันไปพูดกับลูกสะใภ้


“ได้ค่ะ มาทางนี้ค่ะพี่ไนท์” เนโกะเอื้อมมือไปดึงแขนไนท์ให้เดินตามเธอออกมาโดยมีโรมิโอเดินตามออกมาด้วย


“พี่เป็นห่วงจูน” ไนท์พูด


“ผมก็เป็นห่วง เนโกะก็เป็นห่วง” โรมิโอพูดก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างทำอะไรไม่ได้ “แต่จะให้ทำยังไงล่ะครับในเมื่อแม่สั่งมาแบบนี้ อีกอย่างก็จริงอย่างแม่ว่ายิ่งโอ๋จูนก็ยิ่งได้ใจเพราะมีคนคอยโอ๋ก็เอาแต่ใจซ้ำๆ แบบนี้ไม่จบไม่สิ้น บางทีการที่เราไม่สนใจไม่โอ๋มันอาจจะดีกับจูนก็ได้”


“ตอนนี้หนูว่าพี่ควรห่วงตัวเองก่อนนะคะ มาค่ะไปทำแผลกัน” เนโกะออกแรงดึงไนท์ให้เดินตามเธอ


ไนท์เองก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมเดินตามไปดีๆ เอาเถอะเดี๋ยวเรื่องจูเลียตค่อยว่ากันที่หลังแล้วกันนะตอนนี้ทำแผลบนหัวก่อน ก่อนจะเสียเลือดหรือติดเชื้อตาย


หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“คุณหนูครับผมเอาน้ำผลไม้เย็นๆ มาให้”


ไนท์พยายามเคาะเรียกจูเลียตที่อยู่ด้านในแต่เคาะเท่าไหร่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับจากจูเลียตเลย ไม่มีแม้แต่เสียงด่าย้อนออกมาเพราะปกติมันต้องมีเสียงด่าสิแบบไม่ต้องเข้ามาจะไปไหนก็ไปเลยไสหัวไปอะไรทำนองนั้นแต่นี่เงียบกริบ กริบจนไนท์ทนไม่ได้ถือวิสาสะใช้กุญแจสำรองที่ตัวเองมีไขเปิดประตูเข้าไปเพราะกลัวว่าจูเลียตอาจจะคิดสั้นฆ่าตัวตายแบบหลายครั้งที่ผ่านมา


ภายในห้องเงียบกริบไม่มีวี่แววของจูเลียตสักนิดนั้นทำให้ไนท์ยิ่งเป็นห่วงและรีบเข้าไปดูในห้องน้ำแต่ก็ไม่เจอเลยไปเปิดตามตู้เสื้อผ้าเพราะจูเลียตอาจจะเข้าไปแอบในนั้นก็ได้แต่ก็ยังไม่มีอยู่ดีนั่นแหละ ไม่มีวี่แววของจูเลียตภายในห้องเลยแต่หน้าต่างห้องกลับเปิดจนลมพัดผ้าม่านปลิวไสวไปหมด


“อย่าบอกนะว่าหนีไปอีกแล้ว” ไนท์พูดออกมาเบาๆ เพราะสภาพแบบนี้มันต้องใช่แน่ๆ จูเลียตต้องหนีออกจากบ้านอีกแล้วแน่นอน


ชายหนุ่มรีบเดินกลับมาที่ห้องของตัวเองก่อนจะคว้ากุญแจเพื่อออกไปตามหาจูเลียตข้างนอกเพราะถ้าเดม่อนรู้มีหวังตาย เขาน่ะตายแน่นอนที่ปล่อยให้จูเลียตหนีไปแบบนี้ จริงๆ มันก็หลายครั้งแล้วที่จูเลียตชอบหนีออกจากบ้านเวลาที่ไม่พอใจอะไรก็มักจะหนีและหายไปเลย เขาก็รู้นะว่ามันเป็นการเรียกร้องความสนใจแต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยจูเลียตออกไปได้หรอก


“พี่ไนท์จะไปไหนคะ?” เนโกะถามเมื่อเห็นไนท์ทำท่าทางเร่งรีบ


“ออกไปธุระสักแป๊บครับ” ไนท์หันมาตอบแต่ไม่ได้หยุดคุยกับเนโกะหรอกเพราะรีบ


“ธุระอะไรนะ” เนโกะได้แต่สงสัยเพราะดูท่าทางของไนท์มันเร่งรีบมาก


“มีอะไรเหรอ?” โรมิโออุ้มลูกสาวทั้งสองคนเดินเข้ามาหาเนโกะ


“เมื่อกี้พี่ไนท์รีบไปไหนก็ไม่รู้ค่ะ” เนโกะช่วยอุ้มแคร์โรต้า


“แล้วเขาบอกไปไหนล่ะ?”


“บอกว่าจะไปธุระค่ะรีบวิ่งออกไปเลย”


“ธุระอะไรของเขานะ นี่มันก็จะเย็นแล้วนะเนี้ย” โรมิโอมองนาฬิกาที่มันบอกเวลา 16.17 น. แล้ว


“นั้นน่ะสิคะ แต่ช่างเถอะพี่เขาคงมีธุระของเขาบ้างแหละ” เนโกะเลือกจะไม่ยุ่งเรื่องของไนท์เพราะมันจะดูก้าวก่ายเกินไป


“อืม พาลูกๆ ไปอาบน้ำกันดีกว่า”


“ค่ะ”


โรมิโอพาเนโกะเดินกลับไปที่ห้องเพื่อช่วยกันอาบน้ำให้ลูกสาวทั้งสองคนซึ่งเป็นกิจกรรมที่เขากับเนโกะมักจะทำร่วมกันเสมอ ต่อให้มีงานเขาก็จะพยายามเคลียร์งานแล้วกลับมาช่วยเนโกะดูแลลูกเสมอนั่นแหละเพราะเขามองว่าการทำกิจกรรมร่วมกันภายในครอบครัวมันจะทำให้สถาบันครอบครัวมีความสุข เขาอยากให้ลูกของเขาโตมาในครอบครัวที่อบอุ่น มีความสุข ถึงแม้สภาพแวดล้อมรอบๆ ตัวจะไม่ค่อยดีนักก็เถอะแต่เขาก็จะพยายามทำให้ลูกของเขามีชีวิตที่ดีไม่เป็นเหมือนเขา



---------------------------------------

ในขณะที่คู่หลักของเราดราม่า คู่รองก็แฮปปี้เหลือเกิน อิโรมแหมๆชีวิตมีความสุขดีเนอะ น้องแกหนีไปแล้วมองดูน้องหน่อย ช่วงนี้ควารมักมันบังตานงน้องคืออะไรเฮียโรมไม่รู้จัก 5555

'คอมเมนต์' เป็นกำลังใจให้ริสด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคอมเมนต์เลย

ความคิดเห็น