email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ที่พึ่งพิง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 16:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ที่พึ่งพิง
แบบอักษร

เอาไงดีนะ

**ก่อนที่จะคิดอะไรออกโทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้นซะก่อน พ่อโทรมา

“สวัสดีค่ะพ่อ คิดถึงจัง” ฉันพูดเสียงอ้อนๆ

(คิดถึงไม่มาหาบ้างเลย)

“แหม อย่าน้อยใจสิคะ งั้นวันนี้อิงกลับบ้านเลยดีกว่า กลับไปนอนที่บ้านสักอาทิตย์ดีไหมคะ” ฉันคิดว่ากลับไปอยู่ที่บ้านดีที่สุด

(ดีมากลูกสาว นมสายบ่นคิดถึงลูกจะแย่) นมสายก็คือแม่นมที่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่เด็ก

“อิงก็คิดถึงนมเหมือนกันค่ะ ฝากบอกนมด้วยนะคะว่าวันนี้จะกลับเข้าไปกอดให้หายคิดถึง”

(งั้นพ่อจะบอกนมทำของที่ลูกชอบไว้รอ เลิกเรียนรึยัง)

“เลิกแล้วค่ะ งั้นอิงขับรถก่อนนะคะพ่อ เจอกันค่ะ”

(ขับรถดีๆ นะลูก)

“ค่ะ” ฉันวางสาย แล้วกลับรถออกไปทันที เหลือบสายตามองไปที่หน้าคอนโดก็ยังเห็นว่าพี่กันยังอยู่ ฉันคงต้องนอนบ้านทั้งอาทิตย์

ถึงระยะจะไกลไปหน่อยก็เถอะวันไหนมีเรียนเช้าก็ต้องออกมาแต่เช้าเพราะรถติด แต่ทำไงได้ ในเมื่อฉันเลือกที่จะหนีเอง

ฉันใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการขับรถ เพราะตอนห้าโมงเย็นถึงหกโมงนี่เป็นเวลาเลิกงานพอดีรถเลยติดมาก พอมาถึงบ้านก็เดินตัวปลิวเข้ามาข้างใน

“นมสาย อยู่ไหนคะ” ฉันตะโกนเรียก

“คุณหนู มาแล้วเหรอคะ” แม่นมของฉันวิ่งออกมา อ้าแขนรับฉันเข้าไปในอ้อมกอด นมก็เหมือนแม่คนที่สองของฉัน เพราะท่านเลี้ยงฉันมาตั้งแต่เด็ก ๆ

“อืม คิดถึงจังเลย จุ๊บๆ” ฉันหอมแก้มซ้ายขวาของนม

“อ้อนเหมือนเด็กๆ”

“ก็คิดถึงนิคะ แล้วพ่อล่ะคะ”

“คุณผู้ชายอยู่ที่ห้องทำงานค่ะ ท่านบอกถ้าคุณหนูมาให้ไปเรียก ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนไหมคะ เดี๋ยวนมไปบอกคุณพ่อให้ จะได้ออกมาทานข้าว”

“ได้ค่ะ” ฉันหอมแก้มนมอีกรอบ เดินขึ้นมาบนห้อง ห้องที่ฉันใช้นอนมาตั้งแต่เด็กๆ ฉันกลับบ้านเดือนล่ะครั้งถ้าช่วงไหนเรียนหนัก แต่ถ้าช่วงไหนเรียนไม่หนักก็อาทิตย์ละครั้ง ช่วงนี้เรียนหนักเลยไม่ได้กลับบ้านบ่อยทุกคนเลยคิดถึงฉันมากกว่าปกติ

พออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จฉันก็เดินลงมาข้างล่าง ก็เห็นพ่อนั่งอยู่ที่ห้องรับแขก

“พ่อขา คิดถึงจัง” ฉันเดินเข้าไปสวมกอดท่านหอมแก้มซ้ายขวา ท่านก็ลูบผมฉันเบาๆ

“ปากหวานจริง”

“ก็คิดถึงจริงๆ นิคะ คิดถึงอาหารฝีมือนมด้วย” ฉันอ้อนต่อ

“งั้นมาๆ มาทานข้าวเลยค่ะ” ฉันเดินกอดเอวพ่อไปที่โต๊ะอาหาร

“ไม่ชวนกันมาด้วยล่ะลูก ไม่ได้เจอนานแล้ว” คำพูดของพ่อทำให้ฉันชะงัก เดินก้มหน้าเข้าไปนั่งที่โต๊ะ

“มีอะไรรึเปล่าลูก” พ่อถามต่อเมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบ

“อิง...อิงเลิกกับพี่กันแล้วค่ะ” ฉันตัดสินใจบอกท่าน ยังไงก็ปิดไม่ได้หรอก

พ่อยื่นมือเข้ามาลูบหัวฉันเบาๆ

“ไม่เป็นไร ชีวิตหนูยังอีกยาว ถือว่าเป็นบทเรียนของชีวิต” พ่อไม่ถามหาสาเหตุที่ฉันเลิกกับพี่กันแต่ท่านเลือกที่จะปลอบใจฉันมากกว่า

ฉันลุกขึ้นไปนั่งสวมกอดเอวท่าน อยู่ๆ น้ำตามันก็พลานจะไหล

“อิงเสียใจค่ะ” ฉันพูดออกมาจากใจจริง ฉันเสียใจจริงๆ

“เสียใจได้ แต่อย่าทำร้ายตัวเอง ลูกพ่อเป็นคนเก่ง พ่อเชื่อว่าลูกต้องผ่านมันไปได้ เรื่องแฟนมีเมื่อไหร่ก็ได้ลูกพ่อสวยขนาดนี้ หรือไม่มีก็ไม่เป็นไร ลูกสาวคนเดียวพ่อเลี้ยงได้” ตอนที่ฉันบอกพ่อว่าฉันจะคบกับพี่กันพ่อก็ยอมถึงจะต่อต้านช่วงแรกแต่หลังๆ ท่านก็ปล่อย ฉันรู้ว่าท่านอยากให้ฉันเรียนรู้ชีวิตด้วยตัวเอง และฉันก็ได้เรียนรู้จริงๆ ความเสียใจ ความเจ็บปวดที่โดนคนที่รักหักหลังมันเจ็บมาก

“ขอบคุณค่ะ อิงจะอยู่กับพ่อไม่ไปไหน ไม่มีแล้วแฟน”

“ให้มันแน่” ฉันย่นจมูกให้ท่าน

“แน่นอนที่สุดค่ะ ไม่มีผู้ชายคนไหนดีเหมือนพ่อของอิงสักคน”

“หึ พอๆ กินข้าวกันเถอะ ผอมลงรึเปล่า”

“เขาเรียกว่าหุ่นดีค่ะ” ฉันดันตัวออกจากท่านแล้วกลับมานั่งที่เดิม

“อ่ะ กินเยอะๆ” พ่อตักกับข้าวให้ฉัน เรากินข้าวไปคุยกันไป พ่อก็ไม่ถามถึงเรื่องพี่กันอีก พ่อฉันก็เป็นแบบนี้แหละ ท่านสอนให้ฉันเข้มแข็ง และสู้ด้วยตัวเอง

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปหลังจากที่ฉันกลับไปอยู่ที่บ้าน ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ไหวที่ต้องตื่นแต่เช้า ฉันจึงต้องแบกสังขารตัวเองกลับมานอนที่คอนโด

ฉันเปลี่ยนกุญแจห้องใหม่ยกชุด

“แกกลับมาอยู่คอนโดแล้วใช่ไหม” ยัยเชอเอมถามฉัน

“อืม ฉันไม่ไหว”

“แล้วยังเห็นพี่กันมาวนเวียนอยู่รึเปล่า”

“ไม่เห็นแล้วนะ” ฉันไม่เห็นพี่กันแล้วจริงๆ

“แต่เมเห็นเขาที่คณะเมื่อเช้า” ฉันชะงัก เขาอยู่สุดปีท้ายแล้วเลยไม่ค่อยเจอนานๆ เข้ามาที

“ไม่ต้องกลัวหรอกแกมีพวกฉันอยู่”

“อืมๆ เขาคงไม่กล้าทำอะไรหรอก”

“ถ้าแกมีแฟนใหม่ก็ดีสิ พี่กันจะได้เลิกยุ่งสักที” ฉันชะงักกับคำพูดของยัยเชอเอม ทำไมคำพูดของมันถึงเหมือนคนที่ฉันไม่ได้เจอมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ ใช่ หลังจากวันนั้นฉันก็ไม่ได้เจอน้องเต้อีกเลย ซึ่งมันก็ดี ฉันไม่อยากยุ่งกับเขาอยู่แล้ว

“ให้ฉันพักบ้างเถอะ”

“ฉันแค่พูด แต่มันก็จริงไหม ถ้าแกไม่มีใครเขาก็จะมาวุ่นวายแบบนี้แหละ แต่ถ้าแกมีแฟน แฟนแกก็ยังปกป้องแกได้”

“มันหาง่ายๆ ไหมล่ะ” ฉันเริ่มคล้อยตามกับคำพูดของมัน แต่มันก็ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ดีนักหรอก ฉันบอกแล้วไงว่าไม่อยากมีใคร

“เดี๋ยวฉันสแกนให้เอาไหม” ยัยเชอเอมเสนอ

“เชอ เก่งแต่เรื่องผู้ชายนะ” ยัยเมษาว่ามันหน้าใสซื่อ

“ยัยเม นี่แกไม่ได้หลอกด่าฉันใช่ไหม” ยัยเชอเอมหันไปถลึงตาใส่ยัยเมษา ฉันหัวเราะให้กับพวกมัน

“เปล่า เราเห็นเชอชำนาญเรื่องแบบนี้” ยัยนี่ก็พูดหน้าซื่อ

“นี่ไง ยัยนี่ ไม่ต้องมาทำหน้าซื่อๆ เลย หลอกด่ากันชัดๆ” ฉันก็คิดว่างั้นแหละ ยัยเมษามันหลอกด่าเพื่อน

“ทำอะไรกันอยู่ครับสาวๆ”

“พี่โดม” พวกเราหันไปมองคนมาใหม่ เมื่อรู้ว่าเป็นใครก็เรียกชื่อออกมาพร้อมเพรียง พี่โดมหัวเราะเบาๆ

“เห็นหน้าคนหล่อแล้วทำไมต้องตกใจด้วยล่ะครับ” พี่โดมนั่งลงข้างๆ ฉัน

“หายไปตั้งนาน กว่าจะมาให้น้องเห็นได้นะคะ” ตั้งแต่วันที่พี่แกเดินตลาดกับฉัน ฉันก็ไม่เห็นอีกเลย

“คนมีการมีงานทำนิครับ”

“พี่โดมได้งานทำแล้วเหรอคะ”

“ก็ช่วยงานที่บ้าน”

“อ่อ”

“แล้วนี่ทำไรอยู่ไม่มีเรียน”

“รอเรียนค่ะ แล้วพี่ล่ะคะ”

“พี่ว่างครับ เข้ามาส่งงานเฉยๆ แล้วนี่เลิกกันกี่โมงไปไหนต่อรึเปล่า”

“เรียนอีกชั่วโมงหนึ่งก็เลิกค่ะ ถามทำไมคะจะไปเลี้ยงอะไร”

“เห็นแกกินจริงๆ น้องรหัสกู” พี่โดมยีหัวฉันเบาๆ

“เรื่องปากเรื่องท้องนี่คะ”

“ไปนั่งชิวกันไหม ช่วงนี้ขาดสาวๆ นั่งข้างๆ”

“แหม พูดมาได้ขาดสาวๆ” ยัยเชอเอมจีบปากจีบคอพูด

“จริงครับ อยากเปย์น้องๆ” พูดแล้วเล่นหูเล่นตา ฉันหรี่ตามองพี่รหัสตัวเองอย่างไม่ไว้ใจจะมาไม้ไหน

“มีอะไรจะสารภาพกับน้องไหม อยู่ดีๆ ก็มาจะมาเลี้ยง” พี่โดมทำตาหลอกแลกหลบตาฉันหันหน้าไปทางอื่น ชัดเลย

“พูดมาเลย ห้ามปิดบัง” ฉันจี้ถามเสียงแข็ง

“เอ่อ...”

“ว่าไงคะ”

“เอ๊ย อย่าเสียงแข็งดิ นี่พี่นะครับ” พี่โดยเอ็ดฉัน

“ก็พี่มีพิรุธ”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่...ไอ้กันมันอยากเจอเรา เดี๋ยวๆ อย่าพึ่งด่า มันมาขอร้องอ้อนวอนคุกเข่าต่อหน้าพี่ พี่ไม่รู้จะทำยังไง เลยเผลอรับปากมันไปว่าจะพาเราไปพบมัน” ฉันถอนหายใจอย่างเซ็งๆ ไม่จบจริงๆ สินะพี่กัน

“พี่อยากให้อิงคืนดีกับเขางั้นเหรอคะ”

“เปล่า พี่ว่าเราไปเคลียร์ๆ กับมันให้จบๆ ไปเถอะ” แล้วที่ผ่านมาฉันไม่เคลียร์รึไง ฉันพูดชัดเจนแล้วนะ

“อิงเคลียร์ทุกอย่างไปแล้วแต่เขาไม่ยอมจบ อิงไม่รู้จะพูดยังไงแล้วค่ะ” ฉันทำหน้าเซ็งๆ

“ไปพูดอีก ครั้งนี้พี่จะไปด้วย ถ้ามันไม่จบพี่จะจัดการมันให้เอง” พี่โดมพูดเสียงจริงจัง

“จริงนะคะ”

“จริงสิ นี่พี่รหัสนะพึ่งพาได้” พี่โดมยื่นอกออกมาอย่างภูมิใจ

“จ้า”

“แล้วยัยใบตองล่ะคะ” ฉันอยากรู้ว่ายัยใบตองหายไปไหนทำไมถึงปล่อยให้พี่กันมาตามรังควานฉันอยู่ได้ ได้ไปแล้วไม่ดูคนของตัวเองให้ดีๆ

“ไอ้กันมันไล่ตะเพิดไปแล้ว มันบอกแค่เล่นๆ มันรักเรา”

“รักแบบนี้อิงไม่เอาหรอกค่ะ”

“ทำใจได้แล้วว่างั้น”

“ไม่ได้ก็ต้องได้ อิงไม่ยอมกลับไปเป็นควายให้เขาสวมเขาให้เป็นปีๆ หรอกนะคะ”

“ครับๆ คนเก่ง เอาเป็นว่าเย็นนี้เจอกันนะ เดี๋ยวพี่โทรหาว่าร้านไหน”

“ค่ะ” พี่โดมเดินออกไป

“ไปจริงดิ” ยัยเก้าถามขึ้น ฉันพยักหน้า

“พวกแกต้องไปกับฉันด้วย”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

หลังจากนั้นเราก็เข้าเรียน พอเลิกเรียนพวกมันก็พากันมาที่คอนโดฉัน คอนโดฉันใกล้มหาลัยสุดเลยมาสุมหัวกันอยู่ที่นี่

ที่โดมส่งข้อความมาบอกว่าให้ไปเจอกันที่ร้าน ชิลอินดี้ พวกเราก็จัดการเปลี่ยนชุด ฉันหาชุดให้พวกมันใส่ ไม่ต้องแต่งตัวอะไรมาก เสื้อยืดกางเกงขาสั้นและรองเท้าผ้าใบแค่นั้นสบายๆ**



มาแล้วจ้าาาาเปิดให้อ่านฟรีๆๆ

ความคิดเห็น