goryaa กอหญ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ขอทำงานได้ไหม

ชื่อตอน : ขอทำงานได้ไหม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 13:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขอทำงานได้ไหม
แบบอักษร

แพรรัมภาที่ใช้ชีวิตเหมือนกับคนว่างงาน ไม่ดูทีวี เล่นเกม นั่งเช็กข่าวสารในโลกของอินเตอร์เน็ต วันแรกก็พอทน ล่วงเลยมาอาทิตย์หนึ่งแล้วจะให้เป็นแบบนี้ไปอีกสองวันเธอต้องตายแน่ๆ เป็นบ้าตายไม่เอาแล้วยังไงวันนี้เธอก็ต้องพูด เธอไม่เคยใช้ชีวิตแบบหายใจทิ้งไปวันๆ

ลูอิสที่ช่วงนี้เอะอะก็อยากจะกลับไปที่ห้อง ที่มีคู่กัดรอเขาอยู่ วันไหนที่เขากับแพรรัมภาไม่ทะเลาะกัน แทบจะไม่มีเลยสักวันเรื่องเล็กเรื่องใหญ่เราสองคนจับประเด็นมาทะเลาะกันได้หมดสำหรับเขานั่นโครตจะรู้สึกดี ที่เธอมีปฏิกริยาโต้ตอบเขา มีเงียบบ้างแต่ไม่มากนัก

เจมส์ที่เดินเอางานมาให้ลูอิสเจ้านายเขาที่ช่วงนี้รู้สึกว่าชีวิตจะมีสีสันมากตั้งแต่คุณบีมมาอยู่ด้วยบางวันก็เห็นรอยเล็บตรงลำคอ บางครั้งก็เห็นแก้มมีรอยฝ่ามือ นี่เจ้านายเขาเป็นพวกชอบความรุนแรงหรือเปล่าชอบแหย่ให้คุณบีมทำร้ายร่างกาย

“วันนี้อารมณ์ดีนะครับ คุณลูอิสดูจากใบหน้าแล้วดูมีความสุขมากๆ”

เจมส์คิดในใจต่างจากคุณบีมที่ทำหน้าเครียดหงุดหงิดตลอดเวลา ก็สมควรเล่นจับขังไว้แต่ในห้องที่คอนโดแบบนั้นคอยดูเดียวนกน้อยจะแหกกรงออกมาท่องโลกกว้าง

“ก็ปกตินิ ไม่มีอะไรแปลกเลย เออ!! วันนี้นายสั่งดอกไม้ให้ฉันสักช่อสิ กะจะเอาไปให้คนที่คอนโดหน่อยช่วงนี้ดู เรียบร้อยเป็นพิเศษ”

เจมส์ได้ยินคำว่าเรียบร้อยเป็นพิเศษภายในใจเขาคิดว่าไม่น่าจะใช่ เขาคิดว่าคุณบีมต้องวางแผนทำอะไรสักอย่างแน่ๆ เขื่อเซนส์ไอ้เจมส์คอยดูเถอะไม่นาน จากหน้าที่ยิ้มๆ แบบนี้จะเปลี่ยนเป็นยักษ์แน่ๆ

“คุณลูอิสไม่สงสารคุณบีมเหรอครับ อยู่แต่ที่คอนโดแล้วคุณลูอิสไม่พาคุณบีมมาศึกษาดูงานที่สถานีละครับ เผื่อจะมีแรงจูงใจให้คุณบีมอยากจะอยู่ที่นี้ตลอดไป”

ลูอิสได้ฟังก็รู้สึกว่ามันก็จริง แต่วันนั้นเห็นสายตาพวกหนุ่มๆในบริษัทที่มองเมียเขา ไม่รู้สึกไม่ชอบและหากให้แพรรัมภาทำงาน เขาฟันธงได้เลยว่าเธอจะไม่มีเวลาให้เขาแน่นอน

“ผู้หญิงส่วนใหญ่เขาก็ชอบความสบาย นั่งๆนอนๆไม่ต้องทำงานช็อปปิ้งโน้นนี่ นะแหละ แบบนั้นนะดีแล้ว”

“คุณลูอิสคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอครับว่าคุณบีมมีนิสัยแบบนั้น”ฝ

“เออ!! จริงสิ เอ๊ะ!!นายต้องการอะไร ห๊ะ!! มาๆ เซ็นเอกสารแล้วฉันจะได้กลับห้องพักผ่อน”

เจมส์ได้ยินและแอบชำเลืองมองนาฬิกาในข้อมือ นี้พึ่งบ่ายโมง เจ้านายเขาจะกลับห้อง พักหลังๆนี่อยู่บริษัทไม่เกินบ่ายสองสักวัน อย่างนี้แหละนะ ที่เขาบอกช่วงข้าวใหม่ปลามัน

ส่วนลูอิสก็ก้มหน้าเซ็นเอกสารต่างๆ อย่างมีสมาธิ ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ เขาก็ไม่เคยพลาดส่วนสำคัญต่างๆในเอกสารที่เซ็นแม้แต่เรื่องเดียว จนถึงแผ่นสุดท้าย

“โอเค เสร็จละนะ ฉันกลับแล้วมีอะไรก็โทรหาละกัน”

“ห๊ะ!!!เจ้านาย นี้บ่ายโมงตรงแป๊ะ เลยนะครับ”

“อือ..นายมีปัญหาอะไร ข้องใจตรงไหนบอกมา”

“เออ...ไม่มีครับเชิญ เชิญเจ้านายกลับไปพักผ่อนเถอะครับ”

ใครมันจะกล้ามีปัญหากับเจ้าของบริษัท ว๊ะ!! ตัวเขาทุกวันนี้ นั่งเคลียงานให้ยันห้าทุ่ม เที่ยงคืน ดีนะรายได้ต่อเดือนมากโขอยู่สำหรับเขา ถึงแม้จะเหนื่อยเพื่อความสุขของเจ้านายไอ้เจมส์คนนี้ยินดีทำให้

ลูอิสที่ได้ยินก็เอื้อมไปหยิบสูทที่พลาดอยู่ตรงเก้าอี้ด้านหลัง สวมเสร็จก็เดินออกไปพร้อมกับพยักหน้าให้ลูกน้องคนสนิท

“ขอให้เธอไปดี ขอให้มีความสุข” เจมส์ที่ได้ยินเพลงนี้จากคุณดาววันนั้น ที่เธอตั้งเป็นสายเรียกเข้าซึ่งมันดังตลอดเวลาจนติดหูเขา ก็เผลอร้องออกมา เพราะเขาแอบถามความหมายมาแล้วว่าคืออะไร ชีวิตเน้อชีวิต ผู้ชายโสด

แพรรัมภาที่เดินไปหยิบกล้องถ่ายรูปมากดถ่ายรูปเล่นๆ ภายในห้องหรูคอนโดของลูอิส ตรงสวนข้างๆ และมุมต่างๆของสระวายน้ำ แก้เหงาไปพลางๆ

“เบื่อจริงๆ โทรหาเพื่อนดาวดีกว่า ทำไมฉันต้องติดอยู่กับ ไอ้บ้านี่ด้วย”

แพรรัมภาก้มหน้ากดเบอร์เพื่อโทรหาเพื่อนสนิท ที่อยู่เมืองไทยจากเวลาน่าจะคุยได้

“ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด สวัสดีคะ คุณแพรรัมรัมภา”

“เรียกเต็มยศเลยนะ”

“ไม่ได้สิ เผื่อเพื่อนได้ดีแล้วจะไม่ลืมยัยดาวคนนี้ไงคะ”

“บ้าแก อย่ามาแซว แกก็รู้ว่าฉันต้องอยู่ที่นี่เพราะอะไร ฉันเบื่อ ฉันอยากกลับเมืองไทยแล้วเนี่ย”

“อยู่ยังไม่ถึงสองอาทิตย์เบื่อแล้วเหรอเพื่อน”

“แกไม่ใช่ฉันไม่รู้หรอก ว่าเซ็งแค่ไหน คนเคยทำงานมานั่งๆ นอนๆ แบบนี้ คิดแล้วโครตจะกลุ้มเลย”

เสียงถอนหายใจของแพรรัมภา ทำให้เพื่อนสนิทถึงกับอดที่จะขำไม่ได้

“เอาน่า เขาคงรอให้แกปรับตัวได้แล้ว คงจะหาอะไรให้แกทำแก้เหงามั้ง”

“คะ!!คุณเพื่อนเหมือนแกรู้ใจนายนั่น ดีจริงๆนะแก”

“อ้าว!! ก็จริง ใจเย็นสิ ช่วงนี้เขาก็คงอยากจะศึกษานิสัยในคอของแก ว่าแกชอบอะไร ไม่ชอบอะไร พอเขารู้ แล้วเขาคงจะปล่อยให้แกทำงาน แกก็อย่าดื้อกับเขาให้มากสิ พูดจาให้อ่อนหวานมั้ง ไม่ใช่แต่จะคอยจ้องจะกัดเขาแบบนั้น ผู้ชายเขาชอบคนเอาใจ แกก็เอาใจเขานิดๆ หน่อยๆ เดี๋ยวเขาก็ยอมแกเองแหละ”

“นี่แก ฉันว่าแกรู้จักนายนั่นดีกว่าฉันแล้ว ทำไมนายนั่นไม่ไปยุ่งกับแกว๊ะ แกจะได้สบาย”

“555 สเปกคนเราไม่เหมือนกัน เว้ย!! เขาคงจะชอบโหดๆ แบบแก มากกว่าสวยหวานแบบฉัน”

“ถึงว่า ทำไมคุณเจมส์เอ่ยชื่อแกต้อง ทำหน้าเคลิ้มๆ”

“ เดี๋ยว!! อย่ามามั่ว ฉันกับคุณเจมส์ไม่ๆด้เป็นอะไรกัน เว้ย!!”

“เหรอ...จ้ะ คุณดาว”

“แค่นี้นะแก ทำงานต่อ พอดีไม่ว่าง โสดต้องหาเงินใช้เอง ไม่มีคนรวยๆมาติดกับดัก คิดถึงนะคะมาดาม”

“เดี๋ยวเหอะแก ปากแบบนี้มันน่าตีให้เข็ด”

ลูอิสที่เดินเข้ามาภายในห้องที่คอนโด ไม่เห็นคนตัวเล็กทุกที่จะเห็นไม่หน้าจอคอมก็หลับบนโซฟา นี่หายไปไหนเดินดูรอบๆจนมาได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์อยู่ตรงสวนข้างๆห้อง ดูท่าทางจะคุยจนไม่รู้ว่ามีใครอยู่ในห้องอีกคน เขาเดินอ้อมไปกอดทางด้านหลังของคนตัวเล็ก

“อุ้ย!! ใคร”

แพรรัมภาที่ตกใจ มีใครเข้ามากอดเธอทางด้านหลังพึ่งจะวางสายเพื่อนสนิทไป และมาพร้อมกับช่อดอกกุหลาบสีขาว ยื่นมาให้

“ตกใจอะไร นี่ห้องของผม ใครมันจะกล้าเข้ามา ลองเข้ามาสิพ่อจะยิงให้ไส้พรุนเลย”

“ใครจะไปรู้ อยู่ดีก็มากอด ฉันก็ต้องตกใจสิ”

“คิดถึงจังเลยครับ”

พร้อมกับหอมแก้มไปหนึ่งฟอด แก้มของแพรรัมภา นั้นมักจะได้กลิ่นแป้งเด็ก ติดตรงจมูกของเขาตลอดเวลา ยิ่งตอนนอนเขาชอบเอาหน้าไปไว้ตรงซอกคอของเธอ

แพรรัมภาที่เห็นช่อดอกกุหลาบก็รู้สึกแปลก ปกติเธอไม่เคยได้รับช่อดอกไม้จากใคร เพราะส่วนใหญ่แล้วไม่ค่อยจะมีใครกล้ามาจีบ

“นี่มันพึ่งบ่ายโมงกว่าๆ ทำไมรีบกลับ เป็นเจ้าภาษาอะไร กินแรงลูกน้อง ไม่อยากจะทำงาน โอนมาให้ฉันก็ได้นะ ฉันอยากจะทำงานจะตาย เบื่อที่จะมาอยู่แบบนี้แล้วเนี่ย”

“อ้าว!! ผมเจ้าของบริษัท ผมทำงานในส่วนของผมเสร็จแล้วผมก็กลับได้ ส่วนคุณอย่ามาบ่น ผู้หญิงเขาชอบอยู่กับห้องสวยๆ มีสามีเอามาให้ไปช็อปปิ้ง ไม่งั้นก็ออกไปเสริมสวยโน้นนี่ แล้วทำไมคุณไม่ทำ ผมไม่ได้ห้ามคุณนิ แค่อยากจะไปไหน ก็เรียกเจมส์พาไป ไม่งั้นถ้าผมว่าง บอกมาผมก็พาคุณไปได้หมดนะแหละ”

“โอ๊ย!!! นั่นมันคนอื่น ผู้หญิงของคุณแต่สำหรับฉันไม่ใช่ ฉันชอบทำงานให้แรงงานและสมองมากกว่า มานั่งหายใจทิ้งไปวันๆแบบนี้ คุณเข้าใจไหมเนี่ย”

“เบื่อว่างั้น เท่าที่พูดมาใช่ไหม”

“ใช่ ให้ฉันทำงานเหอะน๊ะ!! นะคุณ ตำแหน่งอะไรก็ได้ในบริษัทคุณ”

ลูอิสที่เห็นใบหน้าของคนตัวเล็กที่คงจะไม่รู้ตัวว่าทำใบหน้าออดอ้อนแบบนี้แล้วมันน่ามั่นเขี้ยวนักเชียว คิดๆ แล้วจัดการเลยดีกว่า ส่วนงานนั้นค่อยคิดหาว่าจะให้ทำอะไรหลังจากที่จัดการคนตรงหน้าเสร็จ

“ได้!! ผมจะทำให้คุณไม่เหงา และ เบื่ออีกเลย”

“จริงเหรอ ไหนๆ งานอะไร”

ลูอิสที่เห็นแพรรัมภาทำหน้าตาดีใจ เผลอยิ้มออกมา จ้องมองคนตรงหน้า ไม่ต้องพูดมากจัดการเลยดีกว่า

“อือ..อือ”

แพรรัมภาตกใจ นี่อะไรงานอะไร ไอ้บ้านี่เอาอีกแล้วนะ ลูอิสจัดการปิดปากของแพรรัมภาและจัดการปลุกอีกด้านของเธอขึ้นมา ซึ่งมันทำให้เขาหลงเธอ คิดถึงเธอ ตลอดเวลา ยิ่งได้กลิ่นหอมอ่อนแบบนี้แล้วมันยิ่งคึกคัก ลูอิสใช้ความชำนาญและจับสังเกตุคนด้านหน้าว่าทำอย่างไร เธอถึงจะลุกมาเป็นแม่เสือสาวคอยขย้ำเขา มันไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะรู้

แพรรัมภาที่หลงเข้าไปในวังวนเกมเสน่หาที่ถูกปลุกด้วยความชำนาญ มันสร้างความต้องการให้เธอลุกโชนขึ้นมา อย่างเช่นทุกครั้ง ต่างคนต่างสนองความต้องการของกันและกัน

จวบจนล่วงเลยมาช่วงค่ำ ลูอิสที่นอนมองคนที่นอนอยู่ข้างๆเขาแล้วคิด สิ่งที่เธอขอร้อง อ้อนวอนตลอดช่วงที่พูดคุยกัน ถึงแม้อาจจะใช้ภาษากายมากกว่า แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกดี และ หวงแหนร่างนี้ที่เขามีสิทธิที่จะได้เห็นมันคนเดียว

“ผมจะให้คุณทำตำแหน่งอะไรดี”น

แพรรัมภาที่ถูกเขาสอนบทเรียนไปหลายต่อหลายครั้ง จนหมดแรงจากที่อ้อนวอนของาน จากเขามันน่าจริงๆ น่าโมโหตัวเอง แค่ถูกเขาปลุกขึ้นมาสัญญาณภายในของเธอก็ตอบสนองเขาทันที

“หิวข้าวยังครับ ตื่นมาทานข้าวก่อนไหม”

“คนบ้า ฉันของานทำ ไม่ใช่มาขอให้คุณทำแบบนี้นะคนบ้า”

“อ้าว!!ใครใช้ ให้เมียน่ารักละครับ”

“ฉันบอกแล้วไง ว่าไม่ใช่เมียของคุณ”

“ทำขนาดนี้ ยังคิดว่าไม่ใช่เหรอ อย่าทำให้โมโห เดี๋ยวจะไม่ให้ไปทำงานนะ”

แพรรัมภาที่ได้ยินคำว่าทำงาน ก็รีบลุกขึ้นมาจนหลงลืมว่าตัวเองไม่ได้ใส่อะไร ซึ่งมันออกมาทิ่มตาคนด้านหน้า ลูอิสเห็นแล้วลมหายใจก็ติดขัดอีกครั้ง มันช่างน่าเย้ายวน ชวนให้ฟัดจริงๆ

แพรรัมภาที่สังเกตเห็นสายตาของคนด้านหน้า แล้วก้มดู ก็ตกใจรีบเอาผ้าห่มมาปิดบังไว้ หื่นจริงๆ คนบ้า

“ฉันหิวข้าวแล้ว ลุกหนีฉันจะไปอาบน้ำ”

ลูอิสที่เห็นแพรรัมภาที่ลุกขึ้นก็รีบวิ่งเข้าห้องไปทันที เขากำลังจะคว้าตัวแต่ก็ช้าไปแล้ว ลูอิสถึงกับหัวเราะ ตั้งแต่มีเธอเข้ามาทำให้ห้องนี้มันช่างมีสีสันจริงๆ จากที่เมื่อก่อนเขาไม่ค่อยจะกลับมาห้องสักเท่าไหร่

ลูอิสลุกขึ้นไปส่วมกางเกงขายาวใส่เพื่อจะลุกไปจัดการทำอาหารง่ายๆ ให้กับคนที่บ่นว่าหิว ซึ่งเขาพอจะรู้จักเพื่อนคนไทยสมัยเรียนที่มันชอบทำกับข้าวและไข่เจียวเป็นเมนู ง่ายๆที่สุดแสนจะอร่อย

ลูอิสที่จัดการหุงข้าว และเดินไปหาของสดในตู้เย็นซึ่งเขาพึ่งจะให้เจมส์์ซื้อเขามาใส่ไว้

แพรรัมภาที่อาบน้ำชำระร่างกายให้สดชื่น เดินออกมาสวมเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเดินออกมา ตามกลิ่นหอมๆ

“คุณทำอะไรนะ ให้ช่วยไหม”

“ไม่เป็นไรครับ แค่ไข่เจียวเอง คุณทานได้ไหม”

แพรรัมภาที่ได้ยินคำว่าไข่เจียว ก็มองหน้าเขาฝรั่งส่วนมากจัไม่รู้จักไข่เจียวแบบคนไทย ส่วนใหญ่จะออกมาหน้าตาคือออมเล็ต

แต่มองดูที่กระทะแล้ว ไม่น่าที่จะใช่ ลูอิสที่ปล่อยไข่เจียวให้เหลืองกรอบสักพักก็หันไปตักข้่วในหม้อหุงข้าว มาวางบนจาน แล้วค่อยๆตักไข่เจียวราดไปบนข้าว

“โอ้โห!! น่าทานมากเลยคะ หอมมาก”

ลูอิสที่ส่งยิ้ม มาให้ก็อดที่จะภูมิใจไม่ได้ เพียงเท่านี้แหละที่เขาสามารถทำให้คนตรงหน้ายิ้มได้ โดยไม่ต้องบังคับขู่เข็ญ

แพรรัมภาที่เดินถือจานข้าวไข่เจียวไปวางไว้บนโต๊ะกินข้าว พร้อมกับหยิบแก้วน้ำไปวาง

ลูอิสที่เดินมาตรงโต๊ะกินข้าวที่เห็นแพรรัมภานั่งอยู่ คงจะหิวน่าดู ก็เล่นจัดการเธอไปหลายรอบมาก

“ทานเลยครับ หิวแล้วสิ”

“ขอบคุณคะ”

“อืม พรุ่งนี้เข้าบริษัทกับผมนะ เดี๋ยวผมจะหาให้ว่าคุณจะทำงานส่วนไหน”

แพรรัมภาได้ยินก็รู้สึกดีขึ้น ไม่เสียแรงที่เขาทำเธอเหนื่อยมาก ต่างคนต่างทาน ด้วยความอร่อยของกินแสนจะถูกและง่าย มันกับทำให้ลูอิสมีความสุขมาก แค่สามารถเรียกรอยยิ้มของคนตรงหน้าได้






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น