Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 12 : ยักษ์ร้าย

ชื่อตอน : Part 12 : ยักษ์ร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 14:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 12 : ยักษ์ร้าย
แบบอักษร


“ไม่นะ!...จูบแรกของผม...ผมไม่อยากเสียให้ไอ้คนเถื่อนพวกนี้...ใครก็ได้ช่วยผมด้วยยย” ภีมพลร้องต่อต้านอยู่ในใจอย่างเกรี้ยวกราด

พลั่กกกก...!! โครมมม...!!

ชายร่างใหญ่กระเด็นออกจากร่างบางอย่างแรงโดยที่มันยังไม่ทันตั้งตัว ร่างหนาไถลไปตามพื้นกระแทกลังไม้ล้มเสียงดังสนั่น ใบหน้าด้านสากบิดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด เลือดสีแดงเข้มกลบที่ริมฝีปากหนาสาดกระเด็นเปรอะเสื้อผ้าเก่าๆ ของมันในหมัดเดียว ชายร่างใหญ่นั่งนิ่งตาแดงก่ำเบิกโพลงด้วยความกลัว มันรู้สึกเสียววาบที่สันหลังเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่เหมือนยักษ์ยืนประจันหน้ามันอยู่

ชั่วพริบตาทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสนิท สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่คนมาใหม่ใบหน้าหล่อคมที่ดูเย็นชาร่างสูงสง่าจ้องมองกลุ่มชายฉกรรจ์ด้วยความเกรี้ยวกราดจนทุกคนสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวนั้น เพียงแค่เหลือบตามอง คนรอบ ๆ ถึงกับมือไม้สั่นหมดแรงด้วยความกลัวยักษ์ร้ายตนนี้

ควับ!!

ทศกัณฐ์กวาดสายตาเฉียบคมไปทางไอ้แมนที่ล็อคแขนชายหนุ่มอยู่ เขาจ้องใบหน้าหวานที่มีรอยช้ำที่เริ่มบวมเขียวขึ้นมา มือใหญ่เอื้อมไปเช็ดคราบเลือดที่มุมปากให้เขา สายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกมองไปที่คนข้างหลังภีมพลที่จับกุมเขาอยู่

“พะ...พี่ เอาไงดี ผัวมันมา” ไอ้แมนที่ล็อคแขนร่างบางไว้ปากคอสั่นถามชายตัวใหญ่หน้ากร้านด้วยความกลัว

“ไอ้สัส! ไม่ใช่ผัวกูโว้ย...” ภีมพลหันไปด่าคนที่ล็อคแขนเขาอยู่อย่างเสียอารมณ์ ตอนนี้เขารู้สึกปลอดภัยเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของทศกัณฐ์ปรากฏขึ้น ความหวาดกลัวที่มีก็เริ่มลดลง

“พวกโง่! จะไปกลัวมันทำไมวะ พวกมึงมีเยอะกว่าก็รุมมันสิโว้ย” ชายตัวใหญ่ตวาดลูกน้องเสียงดัง

สิ้นเสียงชายร่างสูงใหญ่กลุ่มชายฉกรรจ์ก็เข้ากรูเข้าตะลุมบอนกับคนที่มาใหม่ทันที แต่ไม่มีใครเข้าถึงตัวทศกัณฐ์ได้สักคน เพียงแค่เขาขยับตัวปล่อยหมัดไปแต่ละครั้งไม่มีพลาดเป้า คนที่โดนถึงกับได้เลือดจนลุกไม่ขึ้น ภีมพลมองดูการต่อสู้อย่างตกตะลึง เหมือนกำลังดูจาพนมมาแสดงต่อหน้า เขาไม่คิดว่าทศกัณฐ์จะเก่งกาจถึงขนาดนี้ ชั่วพริบตาเดียวเขาสามารถจัดการชายฉกรรจ์ทั้งหมดลงไปกองบนพื้นในสภาพดูไม่ได้ เลือดสดๆ กลบปากไหลเปรอะเปื้อนตามใบหน้าเหี้ยมเกรียมที่บิดเบี้ยวจากหมัดของอดีตนักมวยไทยมืออาชีพ

“หยุด! ถ้ามึงไม่หยุดเมียมึงเสียโฉมแน่” เมื่อเห็นท่าไม่ดีชายร่างใหญ่ถลาเข้ามาล็อคคอภีมพลทันที มันผลักไอ้แมนให้หลบจากร่างบาง ชักมีดพกลับคมจ่อไปที่ใบหน้าหวานเพื่อข่มขู่ทศกัณฐ์

ร่างสูงสง่าหยุดนิ่งอยู่กับที่จ้องเขม็งไปที่ชายตัวใหญ่ที่จับกุมภีมพลอยู่อย่างชั่งใจ

“อย่าเข้ามานะมึง!!” มันสั่งทศกัณฐ์ที่มีสีหน้าเรียบเฉยจนยากจะเดาความรู้สึกของเขาได้

ภีมพลมองไปที่ทศกัณฐ์ที่เหลือบสายตามามองที่เขา ร่างบางขยิบตาเล็กน้อยเพื่อเป็นสัญญาณบางอย่างให้กับคนตัวสูงที่ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ

“สัส! กูบอกว่าอย่าเข้ามาไง!” ชายร่างใหญ่ตวาดทศกัณฐ์ที่ย่างสามขุมเข้าไปเสียงลั่น ภีมพลอาศัยช่วงที่มันกำลังสนใจคนตัวสูงตรงหน้ากระแทกส้นเท้าไปที่เท้ามันอย่างแรง ข้อศอกบางกระทุ้งเข้าชายโครงคนข้างหลังจนมีดที่จ่อใบหน้าห่างออกไป ร่างบางดันข้อใหญ่ออกจากตัวจับหมับเข้าที่ท่อนแขนใหญ่ก้มตัวทุ่มลงกระแทกพื้นจนมีดหลุดกระเด็น เตะเสยหน้าจนชายร่างใหญ่แน่นิ่งไป ทันทีที่เป็นอิสระจากการจับกุมเขารีบวิ่งไปหาทศกัณฐ์ทันที

“คุณมาได้ไง?” ร่างบางถามคนตัวสูงด้วยความแปลกใจ

“ทำไมกลับคนเดียว เพื่อนไปไหน” ทศกัณฐ์ไม่ตอบคำถามภีมพลแต่เขากลับถามกลับอย่างไม่พอใจ

“เอ่อ...คือ...คือ...ผมให้ไอ้วินมันกลับไปก่อน ไม่คิดว่าจะมีคนดักทำร้าย...” ร่างบางตอบตะกุกตะกักเสียงอ่อยทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของเขา เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเขาเข้าไปช่วยทิฟฟานี่ทั้งนั้น ทศกัณฐ์เองก็เข้าใจข้อนี้ดี

“ช่างเถอะ...แล้วนายเป็นไงบ้าง” คนตัวสูงจับแก้มที่บวมช้ำของภีมพล ร่างบางรู้สึกแปลกๆ กับสัมผัสที่อ่อนโยนจากปลายนิ้วเรียวใบหน้าหวานผงะเล็กน้อยแต่ไม่ได้หลบเลี่ยง...ช่างต่างกับตอนที่โดนชายร่างใหญ่จับต้องมันน่ารังเกียจและชวนขยะแขยงนัก

สายตาของทศกัณฐ์เหลือบต่ำมองไปที่หน้าอกขาวที่เปิดเผยต่อสายตาคนอื่น สองมือของเขาดึงเสื้อวอร์มให้มาชิดกันเพื่อปิดอกบางไว้ดึงซิบรูดมาปิดต้นคอระหงด้วยความหวง

“คุณจะทำอะไรนะ” ภีมพลรู้สึกอึดอัดที่คอขึ้นมา ระหว่างขยับคอเสื้อสายตาของภีมเหลือบไปเห็นชายร่างใหญ่ขยับตัวไปคว้ามีดที่หล่นอยู่พุ่งตัวมาทางด้านหลังของทศกัณฐ์

“มึงอย่าอยู่เลย!!”

“ระวัง!!”

“ภีม!!”



::::::::::

ความคิดเห็น