ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 5 ตุบ!

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 13:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 5 ตุบ!
แบบอักษร

ลูกน้องที่ใช้งานในคืนนี้มีเพียงสองคน ชายคนที่กำลังแก้มัดเด็กเสริฟของเขา ชื่ออิฐ เบื้องหน้าเป็นคนขับรถทว่าแท้จริงแล้วเป็นมือแม่นปืน เวลาปกติไม่ได้มีงาน ‘เด็ดหัว’ ให้ทำตลอดเวลา จึงมารับหน้าที่บอดี้การ์ดและพนักงานขับรถบังหน้า


ส่วนอีกคนที่รู้ใจและอยู่ข้างกายเข้าเสมอคือ ‘อรรถ’ รายนี้เก่งเรื่องการต่อสู้ระยะประชิดตัว ถนัดเรื่องการจู่โจมและกระหายเลือดไม่ได้ต่างไปจากเขา เพียงแค่มีสองคนนี้ ต่อให้ตกอยู่ในวงล้อมศัตรูนับร้อยก็ไม่มีอะไรน่าห่วง


“แล้วศพพวกนี้ละครับนาย” อรรถถามพร้อมกับหักข้อนิ้วตัวเองไปพลาง


เมื่อครู่นี้เขาฆ่าไปได้แค่สี่ จนใจที่ลงมือไม่ทันมือปืนอย่างอิฐ จึงยังรู้สึกคันไม้คันมือไม่หาย แต่อีกคนที่เหลือดันเป็นของนาย เขาเองก็ไม่กล้ายืนมือเข้าไป ‘ปลิดชีวิต’ ของอีกฝ่าย


เพราะหากนายไม่อนุญาตให้ตาย คนผู้นี้ก็ต้องนอนทรมานต่อไปไม่แม้แต่จะมีสิทธิ์ลิขิตชีวิตของตัวเอง!


“ป่าลึกขนาดนี้ ไม่ต้องเสียเวลาเก็บกวาดหรอก ทำความสะอาดอย่าให้เหลือร่องรอย” พูดจบก็ส่งผ้าเช็ดมือเปื้อนเลือดผืนนั้นคืนให้อรรถ ก่อนจะสาวเท้าออกไปจากโกดัง


“แล้วคนนี้ละครับนาย?” อิฐถามก่อนนายจะเดินพ้นไป สายตาก็มองไปยังร่างที่ยังคงหายใจอยู่บนพื้น แม้สภาพจะอเนจอนาถจนไม่น่าจะมีชีวิตอยู่แล้วก็ตาม


“ปล่อยไว้” คำตอบดังจากปากของนายที่เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง


อิฐได้แต่ถอนใจ ก่อนจะเดินไปตรวจความเรียบร้อยรอบๆโกดัง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรที่สาวมาถึงตัวพวกเขาได้แล้วจึงเดินกลับไปที่รถซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากโกดัง


ทันทีที่เปิดประตูฝั่งข้างคนขับ เขาก็พบกับร่างของผู้หญิงที่กำลังนอนไม่ได้สติอยู่ในตำแหน่งของเขา


“อะไรของเอ็ง อรรถ แล้วข้าจะนั่งตรงไหน?” อิฐถามอย่างไม่ยอมความ


“นายบอกให้พาไปส่งที่ร้าน” อรรถบอกแค่นั้น ไม่คิดจะอธิบายอะไรทั้งสิ้น


“แล้วจะให้ข้าไปเกาะบนหลังค้ารถเลยไหมหะ!” อิฐข่มเสียงเข้ม


นายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลังได้แต่ถอนใจ หากไม่ติดว่าสองคนนี้คือคนที่ฝีมือดีที่สุดและมีประโยชน์ต่อเขามาก ปานนี้เขาคงจะเปลี่ยนให้คนอื่นมาแทนแล้ว


“เอาผู้หญิงมาข้างหลังนี่” สิ้นเสียงคำสั่งของนาย อิฐก็กดสายเบลท์และอุ้มร่างของผู้หญิงออกจากเบาะของตนทันที


ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหันหน้าไปมองผู้หญิงคนที่ถูกนำมาวางบนเบาะข้างๆเขาแม้แต่น้อย ยามที่รถขับเคลื่อนไปข้างหน้าเขาก็ทำเพียงหลับตาลง


จริๆแล้ววันนี้เขาไม่จำเป็นต้องเจ็บตัวเลยสักนิด แค่รอให้อิฐและอรรถจัดการคนพวกนั้น เขาก็สามารถกลับบ้านได้อย่างไร้รอยข่วน ทว่าภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทำให้เขานึกถึงคนคนหนึ่ง


คนที่ไม่เคยแม้แต่จะวิงวรร้องของชีวิตจากคนชั่ว ยอมตัวตายแต่ไม่ยอมปริปาก...


ตุบ!


เกิดเสียงดังมาจากเบาะหลัง ทว่าอรรถกำลังจดจ่ออยู่กับการขับรถและอิฐเองก็กำลังคิดหาหนทางแก้มือที่วันนี้เขาได้แต้มน้อยกว่าอรรถไปหนึ่ง ทั้งสองไม่หันกลับไปมองสถานการณ์ที่เบาะหลังสักนิด


จวบจนรถจอดที่หน้าร้านอรรถจึงมองผ่านกระจกไปยังหลังรถ ภาพที่เห็นชวนให้เขาใจตกไปอยู่ที่พื้น ชายหนุ่มรีบก้มหน้าลงมองพวงมาลัยเหมือนอย่างภาพที่เห็นเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น


อิฐเดินไปเปิดประตูโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวก่อนจะต้องสะดุ้งค้างกับภาพที่เห็นอีกคน


ร่างแบบบางในชุดเด็กเสริฟกำลังนอนเอียงทับไปยังร่างนายชายหนุ่ม ศีรษะของเธอซบอยู่ที่หน้าขาของเจ้านายของเขาเหมือนมันเป็นหมอนนุ่ม


อิฐได้แต่ร่ำร้องในใจว่า แย่แล้ว...


สีหน้าของนายแข็งข้าง ดูไม่ออกว่ารู้สึกอะไร กายแกร่งขยับไปจนชิดติดประตูรถเหมือนอยากจะหนีไปจากที่ตรงนี้แต่ก็ไร้ซึ่งหนทาง ใบหน้าที่ขาวอยู่แล้วยิ่งขาวซีดเสียยิ่งกว่าเดิม


“เอาออกไป” น้ำเสียงของนายเหมือนพยายามข่มกลั้นอารมณ์เอาไว้


อิฐก่นด่าตัวเองในใจที่ไม่คาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอก่อน คนหมดสติจึงได้ล้มหงายเข้าใส่นายเช่นนี้ ไม่รู้กลับไปเขาจะต้องรับโทษใดบ้าง


หลังจากอิฐเข้าช้อนร่างนั้นและทำท่าจะประคองเธอกลับเข้าไปในร้าน เสียงเรียกของนายหนุ่มก็ดังขึ้นมาก่อน


“บอกผู้จัดการร้านว่า พรุ่งนี้ให้เธอทำงานตามเดิม” นายหนุ่มบอกก่อนจะหันกลับไปจัดเสื้อผ้าของตนให้เรียบร้อย


อิฐรับคำก่อนจะประคองร่างของเด็กเสริฟเข้าไปในร้าน ตอนนี้ลูกค้ากลับกันไปหมดแล้วเพราะเวลาล่วงไปตีสามเศษ จะเหลือก็แต่พนักงานของร้านที่กำลังเก็บกวาดร้านและเตรียมกลับบ้าน


ทุกสายตามองมายังเขาอย่างงงๆ จะมีก็แต่ผู้จัดการร้านที่แทบจะวิ่งปรี่เข้ามาด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก


อิฐพยักหน้าให้ก่อนจะส่งต่อร่างแบบบางนั้นให้ผู้จัดการร้านเป็นคนประคองง


“นายบอกว่าพรุ่งนี้ให้เธอทำงานตามเดิม” บอกเสร็จก็เดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย


ทีท่านอบน้อมของเจ้าของร้านชวนให้พนักงานคนอื่นๆมองด้วยความสงสัย บรรดาเด็กเสริฟต่างแลกสายตากันอย่างรู้ทันก่อนจะพากันเดินเข้าไปหลังร้าน


“ไหนว่ามันโดนแก๊งค้ายาจับตัวไป” จ๋า สาวเสริฟหน้าหวานเอ่ยถาม จิ๊บ สาวเสริฟรุ่นพี่อย่างไม่เข้าใจ


“นั่นสิ ทำไมถึงกลายเป็นอย่างนี้ไปได้” จิ๊บเองก็ตอบอย่างจนแต้ม


วันนี้หล่อนรู้มาว่าจะมีแก๊งค้ายาเข้ามาส่งของในร้าน เธอจึงจงใจให้เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานสลับโซนรับผิดชอบกับเธอ เพราะอยาก ‘กำจัด’ เด็กสาวหน้าสวยนั้นไปให้พ้นๆทาง


เพราะหลังจากที่เด็กคนนั้นเข้ามาในร้าน ลูกค้าประจำกระเป๋าหนักๆของเธอต่างก็เทกันไปนั่งโซนของเด็กคนนั้นจนหมด ทิปที่เธอเคยได้คืนละหลายพันก็ค่อยๆลดน้อยลงไปทุกวันจนไม่พอใช้จ่าย


ทางเดียวที่จะเพิ่มเงินให้ตัวเองได้คือต้องกำจัดเด็กคนนั้นออกไปให้พ้นทาง แต่แล้วทำไมเรื่องถึงได้กลับตาลปัตรอย่างนี้


อีกทั้งยังกลับร้านมาพร้อม ‘เจ้าของร้าน’


“ไม่แน่อาจจะไปอ่อยนายมาอีก นังเด็กคนนี้มันแรดจะตายไป” จิ๊บกระซิบบอกจ๋า ด้วยรู้ดีว่าการพูดถึง ‘นาย’ ในพื้นที่ร้านไม่ใช่เรื่องดี คำเรียกยามจะแอบซุบซิบเจ้านายจึงลอบใช้คำว่า ‘นาย’ แทน เพราะหากถูกจำได้ ชีวิตที่เหลือก็อาจจะไม่ครบสามสิบสองอีกแล้ว


สีหน้าของจ๋าเจื่อนลงไปเล็กน้อยเมื่อพูดถึงนาย เพราะหล่อนเคยพยายาจะอ่อยนายหวังให้ตัวเองสบาย ทว่าผลที่ได้กลับเป็นข้อมือที่หักเสียจนต้องเข้าเฝือกอยู่หลายเดือน ขนาดอยากจะปริปากร้องหาความยุติธรรมหล่อนยังไม่กล้า ด้วยรู้ดีถึงฐานอำนาจของคนที่เป็น ‘เจ้าของผับแห่งนี้’


ข่าวว่าเป็นหลานทหารชั้นผู้ใหญ่ที่เคยนั่งตำแหน่งใหญ่โตมาก่อน นามสกุลก็คุ้นหูเพราะเคยได้ยินตอนออกข่าวอยู่บ่อยครั้ง ไม่เพียงแต่ทรัพย์สมบัติที่มีมากพอจะปิดหูปิดตาตำรวจ ยังมีอำนาจที่ล้นฟ้าเสียจนคนผู้นั้นสามารถบดขยี้ชีวิตคนอื่นได้โดยที่ตัวเองไม่เดือนร้อนเลยสักนิด


คนมีสติดีที่ไหนก็ไม่กล้ามีเรื่องด้วยทั้งนั้น


“สลบมาอย่างนั้นคงเจอดีเข้าแล้วละ” จิ๊บยังกระซิบต่อ


จ๋าก็พอจะเดาต่อได้ว่าบางทีเด็กใหม่อาจจะโดนเล่นงานมาเหมือนเธอ เมื่อคิดได้อย่างนี้สีหน้าของเธอก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับ


“ไม่รู้ว่ากระดูกตรงไหนหัก ประคองมาขนาดนั้นบางทีอาจจะเป็นขา” จ๋าสมทบบ้าง เพราะคิดว่าคนโหดเหี้ยมอย่างเจ้านาย ไม่มีทางถนอมสตรี


“ถ้าเป็นขาได้ก็ดี มันจะได้ไม่มีปัญญาเสนอหน้ามาทำงานอีก” จิ๊บเอ่ยอย่างสะใจ


หลังจากทั้งสองเดินกลับเข้าไปในร้าน ร่างหนึ่งที่แอบยืนอยู่หลังลังเบียร์ตลอดการพูดคุยของคนทั้งสองค่อยๆก้าวออกมา จากนั้นจึงหลบออกไปทางหลังร้านอย่างไร้สุ้มเสียงราวภูตผี


*********************************************************************************************************************************


พระเอกแนวนี้มันจักกะจี้หัวจายยย อีกตอนมาค่ำๆเลยนะคะ มาครบห้าตอนแล้ววว ขอกำลังใจให้ละอองหน่อยสิรีทจ๋าาาา


**************************************************************

ความคิดเห็น